SFD.pl - Sportowe Forum Dyskusyjne

Wyszukiwarka

Znalezione pod frazą:

c

  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    Ten.tydzien tak.cwicze rosruchowo.nez planu tak.lacze partie ipolityczne week.postaram sie ogarna c plan Po.wczorajszym lekkom treningu czujesię jak polamany xd /SFD/2017/10/12/64d1132f60fd40449e273769f01da640.jpg Zmieniony przez - TanQer w dniu 2017-10-12 15:25:08

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 10/12/2017 3:23:53 PM Liczba szacunów: 0
  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    Zobaczymy ile dadza brat mowi ze swoja alfe moze mi sprzedac ale.musialbym sie dowiedzirc gdzies co tam do roboty bedzie Ale sie j**ia te 147 ze skora stoja po jakies 5-6 kola, ale 1.6 tspark najgorsza jednostka tutaj trzeba by sprawdzic co zrobic chce mi ja dac za 2500 xD to nawet jak bym 1000 musiał wlozyc to bym bral zobaczymy Jest piekna klimatronik skora no nie ale wiesz drozsza w utrzymaniu wiecej tez pali alfa za 2500 to co to za szrot jest xD celuj w cos prostego zebys nie plakal jak sie cokolwiek zacznie sypac ,bo potem bedzie tylko stalo pod blokiem i znowu ci przywala %-) Brat chce mi ja sprzedac, bo chce se merola C kupic ta limuzynę s ze on chce sprzedac a ja brak samochodu t taka promocja xd

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 1/5/2018 9:15:38 PM Liczba szacunów: 0
  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    jakby napisał ksionc na drzwiach A+C+A+B 2018 TO miałby szacun na dzielni a tak xD

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 1/11/2018 9:33:18 AM Liczba szacunów: 0
  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    Jestem swoje opedoliłem juz rano xD choje zrobili dywersje do ponczkow ze smietanom zamiast smietany dali budyn :)) to sie kupiłem jakies eklerki ze smietanom polane karmelem i ptysia z bezem %-) c Zmieniony przez - GZ1948 w dniu 2018-01-23 15:21:12

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 1/23/2018 3:19:08 PM Liczba szacunów: 0
  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    moge sie spotkac, ale trening odpada, jeszcze wrzuca na insta zdjecia czy filmiki takie krotkie ktore znikaja po jakims czasie usmichnieta i wgl po co to robi przeciez wie ze mnie to dobija ... moze celowo zebym wiedzial c ostracilem itd

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 3/7/2018 8:39:27 PM Liczba szacunów: 0
  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    Widze cos pisane bylo I pewnie obgadywanie zarazz rachu ciachu was wyebe dobpia c u

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 4/19/2018 11:53:39 PM Liczba szacunów: 0
  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    ty nie cwiczysz od 4 technikum z tego c pamietam to sie nie wypowiadaj na tematy co ciebie nie dotycza farmazonie ebany xD nie cwicze a dziennik 2 lata prowdził but ebany a potem w kielcach potem w lublinie ale choj 3 miechy nie cwiczyc i forme zrobil na pizzy i graniu w pilke xD

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 5/19/2018 11:02:09 PM Liczba szacunów: 0
  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    ty nie cwiczysz od 4 technikum z tego c pamietam to sie nie wypowiadaj na tematy co ciebie nie dotycza farmazonie ebany xD nie cwicze a dziennik 2 lata prowdził but ebany a potem w kielcach potem w lublinie ale choj 3 miechy nie cwiczyc i forme zrobil na pizzy i graniu w pilke xD jaką kurfo forme yebancu, żadnej formy nie miałem, po skończeniu szkoły ćwiczyłem np 3 miesiace potem nie cwiczylem, albo na pol gwizdka dla tego mowie ze ostatnio 3 lata temu ciezko cwiczylem, a teraz moja ostatnia stycznosc z SILOWNIA to styczen

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 5/19/2018 11:16:42 PM Liczba szacunów: 1
  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    c)mono i tylko mono 1)1hooy%-) 2)1hooy%-)

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 5/22/2018 11:23:46 PM Liczba szacunów: 0
  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    na trening dobre https://www.youtube.com/watch?v=C-qafe5vkq8

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 6/14/2018 1:46:25 PM Liczba szacunów: 0
  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    Wjezdza witamina C na lepsze przyrosty e2d 1000mg.xD

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 7/14/2018 3:54:22 PM Liczba szacunów: 0
  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    lumpy prawie popakowane a teraz główne zadanie jak ja k***a mam suple popakować%-)ile masz tych supli xD ? I gdzie lecisz najpierw ? prawie kilo mieszanki argininy i cytruliny.kilo kretki .kilo karbo.3 paczki witamin.300iles g wit c.40baz nikotynowych.litr gliceryny z glikolem%-)i takie tam mniej znaczace duperele%-)z Gdyni jade do amsterdamu a potem wp*****lam na statek w porcie

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 7/16/2018 2:19:18 PM Liczba szacunów: 1
  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    lumpy prawie popakowane a teraz główne zadanie jak ja k***a mam suple popakować%-)ile masz tych supli xD ? I gdzie lecisz najpierw ? prawie kilo mieszanki argininy i cytruliny.kilo kretki .kilo karbo.3 paczki witamin.300iles g wit c.40baz nikotynowych.litr gliceryny z glikolem%-)i takie tam mniej znaczace duperele%-)z Gdyni jade do amsterdamu a potem wp*****lam na statek w porcie O kuhwa pol sklepu z suplami zabiera %-)

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 7/16/2018 3:00:54 PM Liczba szacunów: 0
  • Zamkłem spam.otwieram temat, Dex do nauki taki poemat

    Post
    ActivLab

    co sadzisz o stosowaniu witaminy C w duzych dawkach bo sa teorie i ludzie jedza wiecej xD

    Odpowiedzi: 110697 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 9/18/2018 8:07:51 PM Liczba szacunów: 0
  • *** Mini Encyklopedia ***

    Post
    Doping

    Somatostatyna somatostatin hormonum sive analogum H01CB Działanie: Naturalny hormon o budowie tetradekapeptydowej wyizolowany początkowo z podwzgórza, a następnie zidentyfikowany w komórkach D trzustki, błonie śluzowej żołądka oraz w licznych komórkach przewodu pokarmowego. Do celów leczniczych stosowana jest somatostatyna uzyskana syntetycznie. Somatostatyna jest inhibitorem hormonu wzrostu (somatotropiny). Hamuje również wydzielanie tyreoliberyny, powoduje zahamowanie odpowiedzi LH na stymulacyjne działanie GnRH. Hamuje wydzielanie peptydów żołądkowo-jelitowo-trzustkowych: gastryny, sekretyny, wazoaktywnego peptydu jelitowego (VIP), glukagonu i insuliny, a także pepsyny i kwasu solnego w żołądku oraz enzymów trzustkowych. Zmniejsza przepływ krezkowy i wrotny. Po podaniu i.v. chorym na cukrzycę leczonym insuliną somatostatyna powoduje zmniejszenie stężenia glukozy i glukagonu o ok. 25-50%. t1/2 wynosi 1-3 min. Wskazania: W przypadkach krwotoków z przewodu pokarmowego w przebiegu nadżerek, owrzodzeń i krwotocznego zapalenia błony śluzowej żołądka oraz żylaków przełyku. Stosuje się ją także jako środek pomocniczy w stanach wymagających ograniczenia wydzielania żołądkowo-jelitowego, skórnych przetokach żołądkowo-jelitowych i trzustkowych. Akromegalia u chorych, u których leczenie operacyjne, radiologiczne lub podawanie agonistów dopaminy są nieskuteczne lub przeciwwskazane. Leczenie objawowe guzów wewnątrzwydzielniczego układu żołądkowo-jelitowo-trzustkowego. Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na lek. Podczas stosowania leku u wszystkich pacjentów należy co 4-6 h kontrolować stężenie glukozy we krwi. Nie podawać w roztworach glukozy lub fruktozy. Wskazane jest zachowanie szczególnej ostrożności u chorych na cukrzycę typu 1, ponieważ somatostatyna może nasilać nasilenie i czas trwania hipoglikemii. Ostrożnie u osób z niewydolnością nerek; u osób z ciężką niewydolnością nerek konieczne może być zmniejszenie dawki. Ponieważ lek może zaburzać wchłanianie jelitowe, należy rozważyć wdrożenie żywienia pozajelitowego u osób, u których konieczne jest stosowanie somatostatyny dłużej niż 5 dni. Interakcje: U chorych na cukrzycę zmniejsza zapotrzebowanie na insulinę oraz na doustne leki przeciwcukrzycowe. Nie dodawać do roztworów glukozy i fruktozy. Działanie niepożądane: Hipoglikemia, która po 2-3 h może przechodzić w hiperglikemię, przemijające nudności. Po szybkim podaniu leku uderzenia gorąca, nudności, bóle brzucha, biegunka. W przypadku przedawkowania leczenie objawowe. Ciąża i laktacja: W ciąży i w okresie karmienia piersią stosować wyłącznie w razie zdecydowanej konieczności. Dawkowanie: Lek stosowany jest i.v. Dawka początkowa wynosi 250 mg rozpuszczone w 1 ml 0,9% roztworu NaCl we wstrzyknięciu trwającym ponad 1 min. Dawka podtrzymująca wynosi 250 mg/h, co odpowiada dawce 3,5 mg/kg mc./h dla chorych o mc. do 75 kg. Lek stosowany jest za pomocą pompy infuzyjnej lub we wlewie kroplowym - dawka 6 mg/d (250 mg/h). Lek przeznaczony jest do stosowania doraźnego. Minimalny czas leczenia wynosi 48 h, maksymalny 5 dni. Akromegalia: s.c.100-500 mg na dobę w 3 dawkach podzielonych. Guzy wewnątrzwydzielniczego układu żołądkowo-jelitowo-trzustkowego: w dawkach dobieranych indywidualnie 50-500 mg/d. Preparaty somatostatin Progesteron progesterone hormonum G03DA Działanie: Syntetycznie otrzymywany naturalny hormon ciałka żółtego, wytwarzany w jajnikach, korze nadnerczy i jądrach oraz w łożysku od 3. mies. ciąży. Wpływa pobudzająco na fazę proliferacyjną endometrium i wzmaga jego czynność sekrecyjną. Może hamować dojrzewanie pęcherzyków Graafa poprzez bezpośredni wpływ oraz za pośrednictwem przedniego płata przysadki. Wydzielany podczas ciąży ułatwia implantację jaja płodowego i utrzymanie ciąży. Zmniejsza wrażliwość mięśnia macicy na substancje o działaniu kurczącym. Wpływa pobudzająco (łącznie z estradiolem) na gruczoł mlekowy, przygotowując go do laktacji. Jest stosowany p.o. i i.m. Po podaniu i.m. progesteron wchłania się szybko z miejsca podania. Po podaniu p.o. krystaliczny progesteron jest szybko metabolizowany, a jego dostępność biologiczna jest mała; mikronizacja poprawia wchłanianie leku, jednak dobowa dawka p.o. jest duża i wynosi 200-300 mg. Jest metabolizowany w wątrobie do pregnandiolu, który zostaje wydalony w postaci glukuronianu przez nerki. Wskazania: Czynnościowe zaburzenia cyklu miesiączkowego, pierwotny i wtórny brak miesiączki, niewydolność ciałka żółtego, poronienie zagrażające lub nawykowe, hormonalna terapia zastępcza. Test progesteronowy w przypadku braku miesiączki. Przeciwwskazania: Stany przedrakowe i nowotwory narządów rodnych, wczesne stadium raka sutka, krwawienie z dróg rodnych o niewyjaśnionej etiologii, ostre i przewlekłe aktywne choroby wątroby, hiperbilirubinemie wrodzone, porfiria, choroba zakrzepowo-zatorowa czynna lub w wywiadzie, świeży zawał serca, świeży udar mózgu. Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedobór antytrombiny III. Działanie niepożądane: Zaburzenia cyklu miesiączkowego, krwawienia i plamienia z dróg rodnych. Układ pokarmowy: nudności wymioty, biegunka, rzadko żółtaczka. Skóra: osutka, trądzik, świąd sromu, obrzęki związane z retencją sodu. Inne: ginekomastia, zwiększenie masy ciała, migrena, depresja, zwiększenie lub osłabienie libido. W przypadku stosowania dużych dawek podczas ciąży obserwowano maskulinizację płodów żeńskich. Ciąża i laktacja: Kategoria D. Nie stosować w okresie karmienia piersią. Dawkowanie: Jest stosowany w dawkach ustalanych indywidualnie wg zapotrzebowania i uzyskanego efektu. Inj. stosuje się głęboko i.m. W zaburzeniach miesiączkowania i.m. 5-10 mg/d, s.l. 150-200 mg/d w 3-4 dawkach podzielonych, dopochwowo 50-100 mg/d w 2 dawkach podzielonych. Test progesteronowy: i.m. 25-50 mg progesteronu w ciągu 3 kolejnych dni lub s.l. 150-200 mg/d w 3-4 dawkach podzielonych bądź dopochwowo 100 mg/d w 2 dawkach podzielonych przez 5-7 dni. Próbę można wykonać u kobiet po menopauzie. Zapobieganie rozrostom endometrium u kobiet otrzymujących estrogeny. 15.-25. dnia cyklu lub co 2-3 dni s.l. 150-200 mg/d w 3-4 dawkach podzielonych lub dopochwowo 50-100 mg/d w 2 dawkach podzielonych. Niewydolność lutealna: 12,5 mg i.m. na początku owulacji. Poronienie zagrażające. S.l. 300-400 mg/d w 3-4 dawkach podzielonych lub dopochwowo 100-300 mg/d w 2 dawkach podzielonych. Preparaty progesterone Immunoglobulina ludzka immunoglobulin human immunoglobulinum J06BA Działanie: Preparat otrzymuje się z puli osocza co najmniej 1000 zdrowych krwiodawców przebadanych w kierunku obecności antygenu HBs, przeciwciał anty-HIV1, anty-HIV2, anty-HCV i antygenowi kiły a także poziomowi ALAT i ASPAT. Ponadto wszystkie preparaty immunoglobulin w celu zabezpieczenia przed możliwością transmisji czynników zakaźnych poddane są procedurom zapewniającym inaktywację i(lub) usunięcie wszystkich znanych i nieznanych wirusów. Immunoglobulina jest koncentratem przeciwciał o szerokim zakresie swoistości. Preparaty do stosowania domięśniowego zawierają co najmniej 90% immunoglobuliny G, a niektóre zawierają środek konserwujący (mertiolat). Preparaty do stosowania dożylnego zawierają co najmniej 95% IgG i niewielkie ilości IgA i IgM z wyjątkiem preparatu Pentaglobin zawierającego oprócz IgG również 12% IgA i 12% IgM. Preparaty do stosowania dożylnego nie zawierają substancji konserwujących. Podklasy IgG odpowiadają rozmieszczeniu podklas w osoczu ludzi zdrowych. Po zastosowaniu preparatu biorca uzyskuje bierną odporność przeciwzakaźną. Preparat stosuje się leczniczo w ciężkich zakażeniach lub profilaktycznie w celu dostarczenia pacjentowi gotowych przeciwciał. Immunoglobuliny mają również działanie immunoregulujące, którego mechanizm nie jest do końca poznany. t1/2 wynosi ok. 21 dni dla osób z prawidłowym stężeniem IgG, dla osób z hipo- lub agammaglobulinemią wydłuża się do 32 dni. Szczyt stężenia przeciwciał występuje po 48-72 h po podaniu immunoglobuliny i.m. Wskazania: Profilaktycznie w pierwotnych i wtórnych niedoborach immunologicznych. Preparaty do stosowania i.m. są wskazane w profilaktyce odry wrażliwym osobom w ciągu 6 dni po ekspozycji w celu ochrony lub modyfikacji przebiegu zakażenia i WZW A w celu poekspozycyjnej profilaktyki w ciągu 14 dni i przedekspozycyjnej profilaktyki dla dzieci do 2. roku życia wyjeżdżających na tereny endemiczne. Preparaty do stosowania i.v. są zalecane głównie w profilaktyce zakażeń bakteryjnych i wirusowych u osób z hipo- i agammaglobulinemią oraz leczniczo w samoistnej plamicy małopłytkowej, chorobie Kawasaki, zakażeniu HIV u dzieci, przewlekłej białaczce komórek B, po przeszczepieniu szpiku kostnego u dorosłych, przewlekłej zapalnej polineuropatii demielinacyjnej oraz w innych chorobach autoimmunologicznych, a także w ciężkich zakażeniach bakteryjnych i wirusowych łącznie z leczeniem przyczynowym. Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na składniki preparatu. Nie stosować u chorych z niedoborem IgA mających przeciwciała anty-IgA Interakcje: Nie stosować szczepień ochronnych (szczepionkami zawierającymi żywe, atenuowane wirusy) przez 3 miesiące od momentu podania preparatu, jeśli dawka preparatu wynosiła około 10 mg IgG/kg mc. Jeśli dawka preparatu wynosiła 300-2000 mg IgG/kg mc., przerwa ta powinna wynosić od 8 do 11 miesięcy. Po podaniu preparatu możliwe są fałszywe odczyny serologiczne. Działanie niepożądane: Bóle głowy, gorączka, dreszcze, zaczerwienienie twarzy, zawroty głowy, nudności, poty, reakcje nadwrażliwości (rzadko). Niekiedy może wystąpić niewielka hemoliza. Bardzo rzadko niewydolność nerek (po podaniu preparatów mających w swym składzie sacharozę jako stabilizator) i jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Ograniczone dane wskazują, że stosowanie immunoglobulin może w pojedynczych przypadkach powodować powikłania naczyniowe, prawdopodobnie w następstwie zwiększenia lepkości krwi po podaniu immunoglobuliny. Ciąża i laktacja: Kategoria C. Dawkowanie: Profilaktycznie 100-200 mg/kg mc. co 4 tyg. Większe dawki (do 1000 mg/kg mc.) stosuje się we wtórnych niedoborach immunologicznych. W plamicy małopłytkowej 400 mg/kg mc. przez 2-5 kolejnych dni. Uwagi: Podczas stosowania immunoglobulin pierwszy raz lub po 8-tygodniowej przerwie w kuracji immunoglobuliną należy zachować ostrożność ze względu na możliwość reakcji uczuleniowej. Preparaty immune globulin human Zmieniony przez - krzabr w dniu 2005-07-28 15:59:01

    Odpowiedzi: 66 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 7/25/2005 12:52:45 PM Liczba szacunów: 0
  • *** Mini Encyklopedia ***

    Post
    Doping

    Hydrokortyzon hydrocortisone antipruriticum, hormonum sive analogum D07AA, H02AB, S01BA Działanie: Główny kortykosteroid kory nadnerczy otrzymywany syntetycznie. W stężeniu fizjologicznym zapewnia równowagę metaboliczną gospodarki białkowo-węglowodanowej, zwiększa wytwarzanie glikogenu i rozpad białek w wątrobie, a także powoduje mobilizację tłuszczów i zwiększenie stężenia wolnych kwasów tłuszczowych w osoczu. Wykazuje niewielką aktywność mineralokortykosteroidową: zatrzymuje w organizmie sód i chlor, zwiększa wydalanie wapnia, potasu i fosforu z moczem. Przejściowo hamuje podwzgórze i przysadkę. W większych stężeniach wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwalergiczne i przeciwświądowe. Wpływa objawowo na rozwój zapalenia, nie działając na przyczynę. Zmniejsza gromadzenie się leukocytów i ich adhezję do śródbłonka, hamuje proces fagocytozy i rozpad lizosomów, zmniejsza liczbę limfocytów, eozynofili, monocytów, blokuje zależne od IgE wydzielanie histaminy i leukotrienów. Hamuje syntezę i uwalnianie cytokin: interferonu gamma, interleukin IL-1, IL-2, IL-3, IL-6, TNF-a, GM-CSF. Hamując aktywność fosfolipazy A2 poprzez lipokortynę, nie dopuszcza do uwalniania kwasu arachidonowego, a w konsekwencji do syntezy mediatorów zapalenia (leukotrienów i prostaglandyn). Hamuje przepuszczalność naczyń kapilarnych, zmniejsza obrzęk. Hamuje procesy immunologiczne i wytwarzanie przeciwciał. Pobudza wydzielanie żołądkowe. Stosowany miejscowo wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwuczuleniowe, przeciwobrzękowe i przeciwświądowe. Wchłania się dobrze w przewodzie pokarmowym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy krwi po 1 h. W ponad 90% wiąże się z białkami osocza. Działanie lecznicze utrzymuje się przez 6 h, a t1/2 wynosi 1,5 h. Hydrokortyzon nie przenika przez łożysko i barierę krew-mózg. Wydalany jest głównie z moczem. Wskazania: Dawki fizjologiczne stosuje się w leczeniu substytucyjnym pierwotnej i wtórnej niewydolności kory nadnerczy, niedoczynności przysadki, zespole Nelsona (po adrenalektomii) oraz we wrodzonym przeroście nadnerczy. Leczenie pozasubstytucyjne obejmuje różne postacie wstrząsu, choroby o etiologii autoimmunologicznej, choroby alergiczne (m.in. astma oskrzelowa, kontaktowe i atopowe zapalenie skóry, odczyny polekowe, alergiczny nieżyt nosa), hiperkalcemię (np. w przebiegu chorób nowotworowych), plamice małopłytkowe, autoimmunologiczną niedokrwistość hemolityczną, erytroblastopenię, wrodzoną niedokrwistość hipoplastyczną, leczenie paliatywne chłoniaków i białaczek u dorosłych, leczenie ostrych białaczek u dzieci, ostrą fazę lub zaostrzenie chorób reumatoidalnych, pęcherzycę, zespół Stevensa i Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, łuszczycę oraz ciężkie łojotokowe zapalenie skóry. Hydrokortyzon ma także zastosowanie w leczeniu zespołu nerczycowego, ostrego reumatycznego zapalenia m. sercowego, tocznia rumieniowatego trzewnego, zapalenia wielomięśniowego, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego i Crohna (w ostrej fazie), sarkoidozy objawowej, opornego na leczenie zespołu Löfflera, berylozy, zachłystowego zapalenia płuc, gruźlicy opon mózgowo-rdzeniowych oraz innych ciężkich postaci gruźlicy: wysiękowego gruźliczego zapalenia błon surowiczych, ciężkiej gruźlicy prosówkowej, rozległego gruźliczego zapalenia płuc (równocześnie z leczeniem swoistym), włośnicy, ciężkich chorób alergicznych i zapalnych oczu zarówno ostrych, jak i przewlekłych. Leczenie miejscowe: ostre stany zapalne pochodzenia uczuleniowego, ukąszenia owadów, zaniedbane zmiany łuszczycowe i łuszczyca skóry owłosionej, liszaj rumieniowaty, rumień wielopostaciowy, łojotokowe zapalenie skóry, liszaj płaski z nasilonym świądem, oparzenia I i II°, skórne odczyny polekowe. Przeciwwskazania: Nie ma przeciwwskazań do terapii substytucyjnej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na składniki preparatu. W długotrwałym leczeniu względnymi przeciwwskazaniami są: czynna choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, zapalenie uchyłka jelita grubego, zaawansowana osteoporoza, cukrzyca, grzybice narządowe, czynna gruźlica - z wyjątkiem sytuacji, o których mowa we wskazaniach, ostre choroby wirusowe, stany psychotyczne, zapalenie węzłów chłonnych po szczepieniu BCG, jaskra, zespół Cushinga, nadciśnienie tętnicze, zakrzepy żylne, miastenia, trądzik, zmiany skórne wokół ust. Hydrokortyzonu nie należy stosować 8 tyg. przed szczepieniami ochronnymi i 2 tyg. po nich. W ciężkich zakażeniach i gruźlicy hydrokortyzon można stosować wyłącznie równolegle z leczeniem przyczynowym. Interakcje: Osłabia działanie leków przeciwzakrzepowych i przeciwcukrzycowych. Nasila działanie toksyczne glikozydów naparstnicy, w skojarzeniu z saluretykami zwiększa utratę potasu z moczem. Równoległe stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych powoduje wzrost ryzyka wystąpienia krwawień z przewodu pokarmowego. Barbiturany, fenytoina, ryfampicyna, efedryna osłabiają działanie hydrokortyzonu. Uwaga: przewlekłe stosowanie miejscowe na dużej powierzchni skóry może powodować wystąpienie takich samych reakcji, jak po podaniu p.o. lub i.v. Działanie niepożądane: Podawanie dawek substytucyjnych odpowiadających dobowej produkcji hydrokortyzonu nie wywołuje objawów niepożądanych. Podczas stosowania przewlekłego w dawkach pozasubstytucyjnych (większych) mogą występować: nadmierne zwiększenie masy ciała, sylwetka cushingoidalna, twarz „księżyca w pełni”, osłabienie siły mięśniowej, osteoporoza, nadciśnienie tętnicze, hiperglikemia, zaburzenia wydzielania hormonów płciowych (zaburzenia miesiączkowania, hirsutyzm, impotencja), zahamowanie czynności hormonalnej i zanik kory nadnerczy, rozstępy skórne, trądzik posteroidowy, wybroczyny krwawe, opóźnienie gojenia ran, jaskra, zaćma, depresja lub euforia, owrzodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, zapalenie trzustki, aseptyczne zapalenie kości, zatrzymanie wody i sodu w organizmie, obrzęki, utrata potasu, zasadowica hipokaliemiczna, zaburzenia immunologiczne, zwiększona podatność na zakażenia, zakrzepica, zapalenie naczyń, wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego, bóle i zawroty głowy, drgawki. U dzieci leczonych steroidami obserwuje się opóźnienie wzrostu. Po stosowaniu miejscowym: lokalne podrażnienie, zaniki skóry, teleangiektazje, rozstępy skórne, trądzik, hipo- lub hiperpigmentacja. Ciąża i laktacja: Kategoria C. Nie stosować w dawkach pozasubstytucyjnych w ciąży i okresie karmienia piersią. Dawkowanie: Indywidualne, w zależności od potrzeb i stanu chorego. P.o. W ostrych stanach zapalnych 60-120 mg/d, w przewlekłym leczeniu substytucyjnym 20-30 mg /d w jednej dawce rano lub 20 mg rano i 10 mg między godziną 15-16 (zgodnie z dobowym rytmem wydzielania hormonu); u dzieci 15-20 mg/m2 pc./d w dawkach podzielonych. Zwiększyć dawkę w warunkach stresu fizycznego i psychicznego. Odstawienie lub zmniejszanie dawki leku powinno się odbywać stopniowo pod kontrolą lekarza. Pozajelitowo podaje się wodorobursztynian hydrokortyzonu. Dorośli: 100-150 mg/dawkę, maksymalnie 1,5 g/d, początkowo co 4 h, a następnie co 8-12 h. W stanach zagrożenia życia podaje się 100-500 mg/dawkę (wstrzykiwać przez ok. 30 sek). Dawkę można powtórzyć 1, 3, 6 i 10 h po poprzednim wstrzyknięciu, a następnie co 8-12 h. Dzieci do 5. rż. 8-10 mg/kg mc./d. Dzieci starsze 4-8 mg/kg mc./d. Dawki można zwiększyć w zależności od stanu (np. wstrząs). Dostawowo/okołostawowo octan hydrokortyzonu 25-50 mg, w przypadkach o cięższym przebiegu dawkę można zwiększyć do 100 mg jednorazowo, w razie potrzeby powtarzać co 3-5 dni. W preparatach do stosowania miejscowego stosuje się 17-a-maślan hydrokortyzonu lub octan hydrokortyzonu. Leczenie miejscowe: zmiany skórne smarować kilka razy na dobę niewielką ilością preparatu, a po uzyskaniu poprawy 2-3 razy w tyg. nie dłużej niż 10-14 dni. W przypadku chorób o etiologii bakteryjnej konieczne jest stosowanie antybiotykoterapii. Zawiesina do oczu: 1-2 krople do worka spojówkowego 4-5 razy na dobę. Nie zaleca się stosowania dłużej niż 2 tyg. Gonadotropina kosmówkowa chorionic gonadotropin hormonum G03GA Działanie: Hormon powstający w łożysku (glikoproteina), uzyskiwany w celach leczniczych przez ekstrakcję z moczu kobiet ciężarnych. Składa się on z dwóch podjednostek: a i b. Podjednostka a gonadotropiny kosmówkowej ma identyczną budowę, jak podjednostki a gonadotropin wydzielanych przez przysadkę mózgową. Podjednostki b różnią się między sobą sekwencją aminokwasów. Gonadotropina kosmówkowa wykazuje aktywność hormonu luteinizującego - LH oraz minimalną aktywność FSH. W organizmie LH powoduje owulację, tworzenie ciałka żółtego w jajnikach oraz kontroluje wytwarzanie progesteronu przez ciałko żółte. W ciąży hCG wydzielana jest przez łożysko i zastępuje gonadotropiny przysadkowe, których wydzielanie hamowane jest przez duże stężenie estrogenów i progesteronu. hCG stymuluje funkcję wewnątrzwydzielniczą ciałka żółtego. U mężczyzn podawanie hCG powoduje zwiększenie stężenia testosteronu i estrogenów. Odpowiednio dawkowana zwiększa stężenie testosteronu 24 h po podaniu, który maksymalne stężenie osiąga po 58 h, utrzymujące się 4-5 dni po przerwaniu podawania. Działanie hCG zależy od 2 czynników: długiego t1/2 w osoczu po podaniu i.m. oraz prawdopodobnie długiego t1/2 w komórkach (dłuższy niż w osoczu). Dlatego działanie biologiczne jest dłuższe niż czas eliminacji z osocza. Wskazania: U kobiet: niepłodność spowodowana niewydolnością podwzgórzowo-przysadkową (I i II grupa wg WHO). Indukcja jajeczkowania u pacjentek z zespołem wielotorbielowatych jajników (z dużą ostrożnością). Monitorowana hiperstymulacja jajników w celu uzyskania komórek jajowych do zapłodnienia pozaustrojowego. U mężczyzn: leczenie substytucyjne w przypadku hipogonadyzmu hipogonadotropowego, leczenie zaburzeń zstępowania jąder, indukcja spermatogenezy w przebiegu zaburzeń układu podwzgórzowo-przysadkowego, opóźnione dojrzewanie związane z niedomogą gonadotropową przysadki. Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na hCG. U kobiet: torbiele jajników, krwawienia z dróg rodnych o nieustalonej etiologii, nowotwory sutka, endometrium lub jajnika, pierwotna niewydolność jajników, objawy zespołu hiperstymulacji jajników, hiperprolaktynemia o nieznanej przyczynie. U mężczyzn: rak sutka, rak gruczołu krokowego, przedwczesne dojrzewanie płciowe. U obydwu płci: niedoczynność tarczycy i(lub) nadnerczy, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, padaczka, migrena, astma oskrzelowa. Interakcje: Nie są znane. Działanie niepożądane: Reakcje alergiczne, osutka, ból w miejscu podania. Kobiety: zespół hiperstymulacji jajników, ciąża wielopłodowa. Mężczyźni: obrzęki, zatrzymanie sodu i wody, bóle głowy, zmęczenie, ginekomastia, przedwczesne dojrzewanie. Ciąża i laktacja: Kategoria C. Zachować ostrożność w okresie karmienia piersią. Dawkowanie: Lek podawany i.m., dawkowanie indywidualne zależne od istniejących wskazań i odpowiedzi klinicznej. Przykłady: kobiety - obecnie rutynowo stosuje się wraz z pozostałymi gonadotropinami; po wcześniejszej stymulacji HMG lub FSH, gdy średnica pęcherzyka wynosi 17-19 mm, a stężenie estradiolu w surowicy wynosi 250-500 pg/ml, podaje się hCG najczęściej w dawce 5000 j.m. Protokół dawkowania w niskodawkowym leczeniu niepłodnych kobiet z zespołem wielotorbielowatych jajników: po uprzednim przygotowaniu przez podanie od 1. dnia cyklu początkowo 0,7 amp. (52 j.m./d) menotropin aż do osiągnięcia stężenia estrogenów tuż przed owulacją, gdy średnica pęcherzyka wynosi 17 mm podaje się jednorazowo 5000 j.m. hCG. Podczas leczenia obowiązuje monitorowanie stężeń estradiolu i LH oraz pomiar średnicy pęcherzyków za pomocą USG. Mężczyźni - leczenie wnętrostwa wg zaleceń WHO: i.m. niemowlętom 250 j.m. 2 razy w tyg. przez 5 tyg., do 6. rż. 500 j.m. 2 razy w tyg. przez 5 tyg., po 6. rż. 1000 j.m. 2 razy w tyg., przez 5 tyg. Hipogonadyzm hipogonadotropowy: wg Santena i Paulsena: 4000 j.m. 3 razy w tyg., wg Weinsteina i Reitza: 5000 j.m. 3 razy w tyg., wg Klingmuellera i wsp.: 2500 j.m. 2 razy w tyg., wg Demura i wsp.: 3000 j.m. 3 razy w tyg. Podawanie hCG w powyższych dawkach umożliwia utrzymanie stacjonarnego, prawidłowego stężenia testosteronu w surowicy podczas przewlekłego leczenia oraz pojawienie się dojrzałości płciowej. Skojarzone podawanie hCG i HMG w leczeniu substytucyjnym: 4000 j.m. hCG 2 razy w tyg. w ciągu 6-8 tyg., a następnie podaje się 1500-2000 j.m. hCG równocześnie z 1 amp. HMG (75 j.m. FSH + 75 j.m. LH) 3 razy w tyg. przez przynajmniej 3 mies. Uwagi: Ciąże w wyniku indukowania owulacji za pomocą preparatów gonadotropowych cechuje zwiększone ryzyko wystąpienia poronień. Częściej występują ciąże mnogie. Preparaty gonadotropin chorionic Leon dopisz cos jeszcze do encyklopedii

    Odpowiedzi: 66 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 8/17/2005 9:42:26 PM Liczba szacunów: 0
  • Mit białka?

    Post
    Odżywianie i Odchudzanie

    "Pamiętaj, że to nie białko sprawia, że zyskujesz lub tracisz na wadze - to zależy od kalorii i metabolizmu. " Nie no jasne,tomurbanowicz - jeśli łykasz jak młody pelikan takie pełne herezji g**** teksty, to się nie dziw, że potem piszesz brednie, że kulturyści umierają od białka przed 40-tką. BMR nie zależy od białka? A białko nie ma kcal? Utrata wagi zależy od bilansu energetycznego, a proteiny chronią mięśnie na redukcji - jest na ten temat masę badań. Kulturyści umierają od SAA, diuretyków, rhGH, insuliny i beta mimetyków, nie od białka. Uszkadza się serce, wątroba i/lub nerki - a to często wystarczy, by umrzeć przy silnym odwodnieniu. Gratuluję, że łyknąłeś też wege ściemy o kulturystach i gościach co nie jedzą protein, a "wyglądają". A już szczytem jest używanie jako źródła akademii witalności -tam co drugi art. to brednie, a w każdym są mega byki i nadużycia. Nie wiem, nie przeprowadzałem sekcji po śmierci. Wiem jedno, w ciągu 15 letniego studiowania wpływu białka (nadmiaru) na organizm ludzki, praktycznie wszędzie można przeczytać o jego negatywnym działaniu na nerki (azot). Wszędzie można przeczytać, że to g**** prawda. Patrz badania poniżej. Z innej beczki trochę - rozwinę to później i na pewno wrzucę to do pierwszego postu: czy nie uważacie, że nie ma logiki w zjadaniu białka? W dużym skrócie: zjadamy białko, strukturę, która jest tak zwarta i zbita, że nie wciśnie się w nią praktycznie nic, następnie organizm męczy się z tym "czymś", przez kilka, kilkanaście godzin, żeby rozbić na pojedyncze aminokwasy, z który coś tam zbuduje? Czy natura nie stworzyła nas czasem tak, żebyśmy nie marnowali naszej energii na takie historie i zjadali po prostu te produkty, które składają się już z wolnych aminokwasów i enzymów? Takim przykładem są surowe owoce i warzywa (soki z warzyw). Wiem, że teraz stwierdzicie, że jest tam w sumie tyle białka co kot napłakał, ale po pierwsze człowiek aż tak dużo białka nie potrzebuje, a po drugie, można fajnie skomponować posił. Fajnie, że masz pojęcie o żywieniu, skoro 80-90% pokarmów wymaga wielogodzinnej "obróbki". Zgodnie z tą logiką to pij sobie BCAA, soki i maltodekstryny. Jak podkreśla Anssi H. Manninen na łamach „Sports Nutrition Review Journal” dieta w okresie paleolitu zawierała 3-4 razy więcej protein niż współczesna. Czy organizm dostosowujący się przez 5 mln lat do diety bogatej w proteiny, nagle w ciągu 10 tys. lat stał się idealnym „spalaczem węglowodanów”? ## TU MASZ opracowanie, a nie g**** filmiki z youtuba: Warto przypomnieć, iż wg historycznego badania Elizabeth G. Frame po spożyciu 8 jajek z 237 ml mleka i wanilią (51-60 g protein) do 8 h po posiłku odnotowuje się zwiększoną ilość aminokwasów we krwi (w tym szczyt przypada na 2-3 h po posiłku). Dlatego niekoniecznie panika związana z katabolizmem powysiłkowym jest uzasadniona, szczególnie dla świetnie dożywionych i nawodnionych kulturystów. Podobnie pod dużym znakiem zapytania stoją w takim przypadku rutynowo sugerowane w USA i Europie Zachodniej kompozycje intra-workout – gdzie proponuje się podawanie aminokwasów i węglowodanów nawet w trakcie treningu! Wg Ireny Celejowej dla ciężarowców, zapaśników oraz biatlonistów dopuszczalne jest spożywanie od 2,4 do 3.0 g białka na kilogram masy ciała (podczas treningu i zawodów u sportowców klasy olimpijskiej). Wg ogólnie przyjętych danych np. wg Konsensusu w Lozannie średnie zapotrzebowanie na białko w sporcie wynosi 1,4,-1,9 g na kilogram masy ciała. Inne badania mówią o konieczności dostarczania od 1,2 do 1,7 g proteiny w celu utrzymania masy mięśniowej u kulturysty. Dla porównania osoba nieaktywna powinna przyjmować 0,8 g białka na kilogram masy ciała. Jak widać – rozrzut i niejednoznaczność w tej materii są ogromne. Jednak pod dużym znakiem zapytania stoją wartości powyżej 2,2-2,5 g białka na kilogram masy ciała – nawet dla kulturysty. Z reguły w literaturze spotyka się rekomendacje dotyczące dostarczania protein przez cały dzień, a w szczególności w okresie okołotreningowym (przed i po treningu). Mówi się, że po zakończeniu treningu należy jak najszybciej zadbać o dowóz składników odżywczych, a szczególnie protein. Wielu naukowców sugeruje, iż synteza białek mięśniowych jest zwiększona tylko przez ściśle określony czas, podczas trwania „anabolicznego okna”. Ów najbardziej sprzyjający czas ma występować po zakończeniu treningu (Lemon, Berardi & Noreen, 2002). Aby skorzystać z podobnego „okna” należy spożyć proteiny od 45 minut do 1 h od zakończenia ćwiczeń (Ivy & Ferguson-Stegall, 2013). Odpowiedź anaboliczna na trening oporowy ma być znacznie zredukowana jeśli białko dostarczy się poza tym wąskim oknem, co ma zmniejszać przyrosty masy mięśniowej (Ivy & Ferguson-Stegall, 2013). W wielu badaniach wykazano, iż synteza białek mięśniowych może być podniesiona nawet do 48 h po zakończeniu treningu , dodatkowe porcje protein mogą zwiększać efekty hipertroficzne (oczywiście, do pewnego ściśle określonego poziomu), „Obecna literatura sugeruje, że zawodnik sportów siłowych jeszcze przez 24 godziny po zakończeniu wysiłku odniesie korzyści z dostarczania protein, celowe jest również dostarczanie protein szybkowchłanialnych w ilości 0.25 g na kilogram masy ciała zaraz po treningu (mężczyzna 100 kg, 25 g proteiny np. WPC). W ciągu dnia badacze zalecają 0,25 g białka co 4-5 godzin i kolejną porcję 0.25-0.5 g/kg masy ciała przed snem”. Do powyższych zaleceń należy podejść krytycznie z kilku powodów: 1. W wielu badaniach nie wykazano korzyści z dostarczania nadmiaru białka w diecie np. „dla osoby nieaktywnej fizycznie już 1,4 g białka na każdy kilogram masy ciało było zbyt dużą ilością. Wystarczająca okazała się wartość: 0,89 g białka na każdy kilogram masy ciała (równowaga). Dla zawodników sportów siłowych już poziom 1,41 g białka na każdy kilogram masy ciała – zapewnił równowagę (zrównoważony obrót białkowy). Dostarczanie 2,4 g białka na każdy kilogram masy ciała (grupa wysokich protein) – okazało się zbyt dużą ilością dla aktywnych fizycznie atletów! Nie było różnic pomiędzy ilością białka które powstawało w organizmie sportowców z grup wysokiej ilości białka (2,4 g na kg m.c.), a grupy średniej ilości białka) (1.41 g na kg m.c.)” 2. Istnieje wiele schematów żywieniowych które zakładają np. przerywany post (IF) – co łamie powyższe zalecenia dostarczania białka co „4-5 godzin”. 3. Dostarczanie białka, bez uwzględnienia odpowiedniej podaży węglowodanów i tłuszczy nie sprawi, że Twoje mięśnie zaczną szybko rosnąć. Wręcz przeciwnie – możesz w ten sposób skutecznie zahamować przyrosty masy mięśniowej! 4. W niektórych badaniach wykazano, że np. zawodnicy podnoszenia ciężarów spożywają o wiele za dużo białka i tłuszczy, a za mało węglowodanów, Czy duża podaż protein jest szkodliwa dla zdrowia? Przez dziesiątki lat pokutował mit, iż dostarczanie protein jest szkodliwe dla nerek oraz wątroby. Można uwierzyć w podobną argumentację, w przypadku osób mających wyjściowo chore nerki lub wątrobę lub w przypadku osób w podeszłym wieku. Dla zdrowych, młodych mężczyzn nie udało się udowodnić szkodliwego wpływu dużych ilości protein w diecie. Jak podkreśla Anssi H. Manninen na łamach „Sports Nutrition Review Journal” dieta w okresie paleolitu zawierała 3-4 razy więcej protein niż współczesna. Czy organizm dostosowujący się przez 5 mln lat do diety bogatej w proteiny, nagle w ciągu 10 tys. lat stał się idealnym „spalaczem węglowodanów”? Zresztą, wielu kulturystów z lat 60. ubiegłego stulecia starało się zrobić masę mięśniową na diecie Vince’a Girondy, składającej się między innymi ze steków, jajek i proszku białkowego zmieszanego z pełnotłustą śmietaną. Dieta ta rekomendowała dzienna dawkę 36 całych jaj oraz do kilograma czerwonego mięsa Zawierała też w sobie mnóstwo cholesterolu, który jak się okazuje, mógł być jej najważniejszym składnikiem.” Jak podkreślają Manninen uszkodzenia nerek związane z dietą wysokobiałkową są niespotykane w środowisku kulturystycznym. A przecież dziesiątki tysięcy ludzi od kilkudziesięciu lat przekraczają zalecane normy spożycia protein. W wyprawie Lewisa i Clarka przez Amerykę mężczyźni spożywali nawet 4 kg mięsa bizona dziennie. To ponad 600 g protein dziennie! Nie muszę dodawać, iż żaden z nich nie zachorował. Badanie Poortmans i Dellalieux dotyczyło kulturystów i innych, dobrze wytrenowanych osób, dostarczały one średnie i duże ilości protein. Badano krew, mocz, analizowano posiłki oraz ilość dostarczanych protein. W osoczu znaleziono większe ilości kwasu moczowego oraz wapnia, jednakże klirens dla kreatyniny (filtracja nerkowa), mocznika oraz albumin były w normie. Naukowcy doszli do wniosku, iż podaż do 2.8 g protein na kg masy ciała nie upośledza funkcji nerek u dobrze wytrenowanych sportowców. W badaniach Jose Antonio z 2014 roku wykazano, iż nawet duża ilość protein w diecie (4,4 g na kilogram masy ciała) – czyli pięciokrotnie więcej niż zalecana średnia dzienna podaż, nie tylko nie prowadzi do gromadzenia tkanki tłuszczowej, a wręcz owocuje wyraźną redukcją tkanki tłuszczowej u badanych. W badaniu wzięło udział 30 wytrenowanych siłowo osób. Miały nie zmieniać one dotychczasowego treningu oraz diety (poza interwencją w zakresie podaży białka). • Grupa „wysokich protein” spożywała aż 4,4 g ± 0,8 g białka/kilogram masy ciała/dzień, • Grupa „niskich protein” spożywała aż 1,8 g ± 0,4 g białka /kilogram masy ciała/dzień. Wyniki po 8 tygodniach? • Grupa „niskich protein”– odnotowano przyrost 1,3 kg ± 2,0 beztłuszczowej masy ciała (ang. FFM fat free mass). • Grupa „wysokich protein” – odnotowano przyrost 1,9 kg ± 2,4 beztłuszczowej masy ciała (ang. FFM fat free mass). • Jak widać różnica w przyroście mięśni to ledwie 600 g na korzyść diety z bardzo wysoką ilością białka. • Grupa „wysokich protein” straciła 200 g tłuszczu, grupa „niskich protein” zdobyła 200 g tłuszczu, W badaniu Hyerang Kim i wsp. wzięło udział 8 elitarnych koreańskich kulturystów w wieku od 18 do 25 lat. Spożywali gigantyczne (w porównaniu do ogółu populacji) ilości białka: 4.3 ± 1.2 g/kilogram masy ciała, dziennie. Ogólna podaż kalorii też była imponująca: 5,621.7 ± 1,354.7 kcal. Zmierzono ilości kreatyniny oraz potasu w serum oraz zbadano ile azotu i kreatyniny znajduje się w moczu. Dodatkowo zmierzono ilość wydalanego wapnia i fosforu. Badani trenowali więcej niż 4x w tygodniu, po 1,5 godziny na sesję. • Badani dostarczali 293.8 ± 137.0 protein dziennie z diety, dodatkowo 112.2 ± 70.3 z odżywek białkowych. • Całkowita ilość protein spożywanych, codziennie (dieta + odżywki), w gramach: 406.0 ± 101.1 g (4,3 ± 1.2 g), • 34% energii pochodziło z węglowodanów (z tego aż 95% pokrywała dieta!), • 30% z białka (z tego 28% z odżywek, 72% z diety), • 36% z tłuszczy (93% z diety, 7 % z suplementów/odżywek), Co stwierdzili naukowcy u kulturystów? 1. Nadmiar białka w diecie może prowadzić do kwasicy metabolicznej (ale nie wystąpił w tym przypadku), 2. Kwasica – wiąże się z zwiększonym wydalaniem wapnia i fosforanów w moczu, 3. Utrata wapnia i fosforanów może przyczyniać się do uszkodzeń kości oraz zaburzać procesy „wbudowywania” protein w mięśniach, 4. Wagner wykazał, że osoby które otrzymywały 2.0 g białka / kg m.c. w diecie wydalały dwukrotnie więcej wapnia w porównaniu do grupy niskoproteinowej (0.5 białka / kg m.c.) 5. Kulturyści spożywali absurdalnie dużo wapnia 2,177.6 ± 1,588.5 mg, w tym aż 1,494.4 ± 1,820.0 mg z suplementów. Norma dla dorosłego mężczyzny wynosi 1200 mg. Nadmiar tego makropierwiastka jest toksyczny – m.in. tworzą się kamienie nerkowe, hamowane jest wchłanianie żelaza i cynku, może być zaburzona praca serca i oddychanie! (Ciborowska, Rudnicka). Dodatkowo mogą pojawiać się depresja, dezorientacja, wolna, nieregularna praca serca, wzmożone pragnienie, nudności, wymioty itd. (M. Friedrich) 6. Również podaż fosforu była ogromna: aż 3,268.6 ± 1,023.3 mg (norma wynosi ledwie: 700 mg!) 7. Duża ilość potasu (5,952.8 ± 2,135.9 mg) okazała się być korzystnym bodźcem anabolicznym i „buforem” przeciw wydalaniu azotu z moczem (amoniak -> mocznik -> wydalanie poprzez nerki). Dodatkowo stwierdzono, że potas może pośrednio i bezpośrednio poprawiać wchłanianie wapnia oraz stanowić ochronę przed kwasicą metaboliczną, 8. Ilość wapnia wydalanego u osób ćwiczących jest mniejsza, niż u nieaktywnych, Duża ilość protein w trakcie redukcji chroni mięśnie oraz przyspiesza efekty! Wykazano, iż w przypadku niewystarczającej podaży energii (np. z węglowodanów) nawet rzędu 100 kcal dziennie, znacznie wzrasta zapotrzebowanie na białko. U biegaczy w ww. okolicznościach, przy pokonywaniu 5-10 mil dziennie z intensywnością 65-75% VO2 MAX. (1 mila = 1.6 km) niewystarczająca okazała się podaż 2 g protein na kg masy ciała (co wiele lat temu uważano za niezwykle wysoki i niezdrowy poziom). W badaniach Mettlera, Mitchella, Tiptona 20 zdrowych, wytrenowanych młodych sportowców zbadano pod kątem ilości wydatkowanej energii w ciągu 1 tygodnia. W drugim tygodniu eksperymentu żywiono ich dostarczając 15% białka i 100% wartości energetycznej. W kolejnych 2 tygodniach zastosowano interwencję: dietę opartą o 15% lub 35% białka i 60% dotychczas dostarczanej z pokarmu energii. Sportowców podzielono na dwie grupy: • 15% białka – 1 g protein na kilogram masy ciała, grupa kontrolna CP, • 35% białka – 2,3 g protein na kilogram masy ciała, grupa wysokich protein, HP Sportowcy przez okres 4 tygodni badań trenowali tak samo jak przed eksperymentem. Sprawdzono jak różna ilość białka w diecie wpłynie na: • Całkowitą masę ciała, • Suchą masę ciała (LBM), • Masę tłuszczu (FM), • Osiągi: wyskok z pozycji przysiadu, maksymalny izometryczny wyprost nogi, wyciskanie sztangi leżąc na 1 powtórzenie maksymalne, wyciskanie sztangi leżąc na ilość powtórzeń oraz 30 sekundowy test wydolności beztlenowej (Wingate), Wyniki? 1. Całkowita masę ciała – w grupie niskich protein zmniejszyła się o 3 kilogramy +/- 0.4 kg, w grupie wysokich protein o 1.5 kilograma +/- 0.3 kg. 2. Sucha masa ciała (mięśnie): w grupie niskich protein: 1.6 kilograma straty +/- 0.3 kg, w grupie wysokich protein: 0.3 kilograma straty +/- 0.3 kg. Dieta nie wpłynęła znacząco na utratę tłuszczu, spadek wydolności i większość parametrów metabolicznych. W grupie wysokich protein odnotowano więcej mocznika i nie estryfikowanych, wolnych kwasów tłuszczowych. Grupa wysokich protein odczuwała większe zmęczenie i gorsze wyniki w codziennym życiu. Wnioski: większa ilość białka w diecie może być niezbędna do zachowania masy mięśniowej, w trakcie redukcji tkanki tłuszczowej (przy ograniczonej podaży kalorii). Podsumowanie: nie istnieje jedna droga oraz uniwersalne rozwiązanie. Obecnie przyjmuje się, iż w kulturystyce korzystne jest dostarczanie 2-3 g protein na kg masy ciała (może być znacznie zwiększone w okresie restrykcji kalorycznych). Jednak istnieją osoby które dobrze funkcjonują i odnoszą zadowalające efekty przy o wiele mniejszej, jak i przy znacząco większej podaży białka. Podobnie jest w przypadku węglowodanów. Istnieje bardzo wiele rozbieżności w zaleceniach dotyczących podaży węglowodanów dla kulturysty. Można przyjąć, iż kluczowym okresem dla przyjmowania białek i węglowodanów jest czas do kilku godzin po zakończeniu treningu. Bezpośrednio po treningu przyswajanie składników odżywczych jest zahamowane przez uwarunkowania fizjologiczne (przesunięcie znacznej objętości krwi krążącej do mięśni). Przyjmuje się, iż w okresie potreningowym można dostarczyć 0.3-0.4 g białka na kg masy ciała z protein oraz 0.5-0.6 g węglowodanów (dla 100 kg zawodnika oznacza to 30-40 g protein oraz 50-60 g węglowodanów). Referencje, badania, piśmiennictwo: 1. Anssi H. Manninen “High-protein diets are not hazardous for the healthy kidneys” Nephrol. Dial. Transplant.-2005-Manninen-657-8.pdf 2. Street C. High-protein intake—is it safe? In: Antonio J, Stout JR, eds. Sports Supplements. Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins, 2001, pp. 311–312 3. Colker CM. The Greenwich Diet: Lose Fat While Gaining New Health and Wellness. Hauppauge, NY: Advanced Research Press, 2000 4. Poortmans JR1, Dellalieux O. “Do regular high protein diets have potential health risks on kidney function in athletes?” 5. Jose Antonio “The effects of consuming a high protein diet (4.4 g/kg/d) on body composition in resistance-trained individuals” http://www.jissn.com/content/11/1/19/abstract 6. Anssi H. Manninen “HIGH-PROTEIN WEIGHT LOSS DIETS AND PURPORTED ADVERSE EFFECTS: WHERE IS THE EVIDENCE?” Sports Nutrition Review Journal. 1(1):45-51, 2004. 7. Cholesterol LDL jest niezbędny do wzrostu mięśni – MD wrzesień 2011 8. Hyerang Kim “Metabolic responses to high protein diet in Korean elite bodybuilders with high-intensity resistance exercise” http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3142197/ 9. Nestle Nutr Inst Workshop Ser, lipiec 2013 10. Tarnopolsky MA1, Atkinson SA, MacDougall JD, Chesley A, Phillips S, Schwarcz HP. “Evaluation of protein requirements for trained strength athletes” https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/1474076 11. Stuart M. Phillipscorresponding author “A Brief Review of Critical Processes in Exercise-Induced Muscular Hypertrophy” https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4008813/ 12. http://180rekompozycja.pl/okno-anaboliczne-obiegowe-stwierdzenia-vs-dowody/ 13. Fujita et al. (2009) Fujita S, Dreyer HC, Drummond MJ, Glynn EL, Volpi E, Rasmussen BB. Essential amino acid and carbohydrate ingestion before resistance exercise does not enhance postexercise muscle protein synthesis. Journal of Applied Physiology. 2009;106:1730–1739. doi: 10.1152/japplphysiol.90395.2008. 14. Mettler S1, Mitchell N, Tipton KD. “Increased protein intake reduces lean body mass loss during weight loss in athletes.” Med Sci Sports Exerc. 2010 Feb;42(2):326-37. doi: 10.1249/MSS.0b013e3181b2ef8e. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/19927027 15. Elizabeth G. Frame “the levels of individual free amino acids in the plasma of normal man at various intervals after a high-protein meal” 16. Łukasz Kowalski „Korzyści z bycia w stanie ketozy cz. 1” http://180rekompozycja.pl/korzysci-z-bycia-w-stanie-ketozy-cz-1/ 17. Bazzano LA, Hu T, Reynolds K, Yao L, Bunol C, Liu Y, Chen CS, Klag MJ, Whelton PK, He J. “Effects of low-carbohydrate and low-fat diets: a randomized trial.” https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25178568 18. Tian Hu, Katherine T. Mills, Lu Yao, Kathryn Demanelis, Mohamed Eloustaz, William S. Yancy, Jr, Tanika N. Kelly, Jiang He, and Lydia A. Bazzano “Effects of Low-Carbohydrate Diets Versus Low-Fat Diets on Metabolic Risk Factors: A Meta-Analysis of Randomized Controlled Clinical Trials” https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3530364/ 19. ALLEN R. STEPHEN A. WILSON „Low-Carbohydrate Diets“ http://www.aafp.org/afp/2006/0601/p1942.html Zmieniony przez - _Knife_ w dniu 2018-08-11 14:18:44 Zmieniony przez - _Knife_ w dniu 2018-08-11 14:19:16 Zmieniony przez - _Knife_ w dniu 2018-08-11 14:20:35 Zmieniony przez - _Knife_ w dniu 2018-08-11 14:22:14 Zmieniony przez - _Knife_ w dniu 2018-08-11 14:24:24 Zmieniony przez - _Knife_ w dniu 2018-08-11 14:26:31

    Odpowiedzi: 63 Ilość wyświetleń: 14649 Data: 8/11/2018 2:13:09 PM Liczba szacunów: 2
  • *** Mini Encyklopedia ***

    Post
    Doping

    Fulwestrant fulvestrant antineoplasticum L02BA Działanie: Kompetycyjny antagonista receptora estrogenowego, wykazujący powinowactwo do receptora porównywalne z powinowactwem estradiolu. Blokuje on działanie troficzne estrogenów, nie wykazując jednocześnie nawet częściowo działania agonistycznego (estrogenopodobnego). Mechanizm działania fulwestrantu polega na zmniejszeniu ilości białka receptorowego receptora estrogenowego (ER). W badaniach klinicznych u kobiet po menopauzie chorych na raka sutka zawierającego ER fulwestrant znamiennie zmniejszał ilość białka receptorowego ER i powodował znaczące zmniejszenie ekspresji receptora progesteronowego, co potwierdza brak wewnętrznej aktywności estrogenowej. Po podaniu i.m. fulwestrant powoli wchłania się z miejsca wstrzyknięcia. tmax wynosi ok. 7 dni. Stężenie w stanie stacjonarnym osiąga się po podaniu 6 dawek w odstępach 1 miesiąca,; największa kumulacja leku następuje po podaniu 3-4 dawek. t1/2 wynosi ok. 50 dni. Fulwestrant w 99% wiąże się z białkami osocza, głównie z frakcjami lipoprotein VLDL, LDL i HDL. Metabolizm leku zachodzi na drodze przemian biologicznych podobnych, jak w przypadku endogennych steroidów. Metabolity mają podobną lub mniejszą aktywność w porównaniu z fulwestrantem. Lek wydalany jest głównie w postaci metabolitów, przede wszystkim z kałem; mniej niż 1% wydala się z moczem. Wskazania: Leczenie raka sutka z obecnymi receptorami estrogenowymi, miejscowo zaawansowanego lub z przerzutami, u kobiet po menopauzie, w przypadku gdy nastąpił nawrót choroby podczas lub po zakończeniu leczenia uzupełniającego lekiem z grupy antyestrogenów lub, gdy nastąpiła progresja choroby podczas leczenia lekiem z grupy antyestrogenów. Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, ciąża i okres karmienia piersią, ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży. Należy zachować szczególną ostrożność u chorych z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Należy zachować ostrożność, stosując fulwestrant u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Należy zachować ostrożność u pacjentek ze skaza krwotoczną, małopłytkowością lub u stosujących leki przeciwzakrzepowe. Należy zachować ostrożność, stosując lek u pacjentek z grupy ryzyka wystąpienia zaburzeń zatorowo-zakrzepowych. Interakcje: Fulwestrant nie hamuje izoenzymu CYP3A4 cytochromu P-450. In vitro nie wpływa na izoenzymy CYP 1A2, 2C9, 2C19, 2D6. Działanie niepożądane: Bardzo często: uderzenia gorąca. Często: dolegliwości żołądkowo-jelitowe, nudności, wymioty, biegunka, brak łaknienia, osutka, zakażenia dróg moczowych, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, odczyn w miejscu podania, przemijający ból i stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia, ból głowy, astenia, ból pleców. Niezbyt często: krwawienia z pochwy, kandydoza pochwy, obfite upławy, reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka. W przypadku przedawkowania można spodziewać się objawów związanych z bezpośrednim lub pośrednim działaniem antyestrogenowym. Leczenie objawowe. Ciąża i laktacja: Kategoria D. Fulwestrant jest przeciwwskazany w ciąży. Karmienie piersią w czasie leczenia jest przeciwwskazane. Dawkowanie: I.m. powoli w m. pośladkowy. Dorosłe chore, również w podeszłym wieku: 250 mg co 1 mies. Uwagi: Fulwestrant nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów, jednak ze względu na występowanie astenii w czasie leczenia, chore u których występuje ten objaw, powinny zachować ostrożność w czasie prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu. Preparaty Fulvestrant Raloksyfen raloxifene antiosteoporoticum G03XC Działanie: Wybiórczy modulator receptora estrogenowego (selective estrogen receptor modulator - SERM) należący do pochodnych benzotiofenów. Lek działa agonistycznie na receptory zlokalizowane w tkance kostnej, dzięki czemu zmniejsza jej resorpcję, zwiększa gęstość mineralną kości i zmniejsza częstość złamań kości. Zwiększa gęstość bliższej nasady kości udowej i trzonów kręgów oraz zwiększa o ok. 2% całkowitą zawartość związków mineralnych w organizmie i powoduje dodatni bilans wapniowy, głównie poprzez hamowanie wydalania wapnia z moczem. Raloksyfen wpływa na przemianę tłuszczów - zmniejsza stężenie cholesterolu całkowitego i jego frakcji LDL. Nie zwiększa stężenia triglicerydów, nie wpływa też na stężenie frakcji HDL cholesterolu. Raloksyfen nie działa na receptory umiejscowione w podwzgórzu i jest antagonistą receptorów estrogenowych w macicy i gruczole piersiowym. Po podaniu p.o. raloksyfen wchłania się szybko; w ok. 60% podanej dawki podlega efektowi pierwszego przejścia (powstają wówczas liczne pochodne sprzężone z kwasem glukuronowym). Całkowita dostępność biologiczna raloksyfenu wynosi 2%. Raloksyfen i jego pochodne wiążą się w 95% z białkami osocza i biorą udział w krążeniu jelitowo-wątrobowym, co po podaniu p.o. wydłuża t1/2 do 27,7 h. Lek wydalany jest głównie z kałem, mniej niż 6% dawki wydalane jest z moczem. U chorych z niewydolnością wątroby stężenie raloksyfenu w osoczu jest większe ok. 2,5 razy w porównaniu ze stężeniem u osób zdrowych. Wskazania: Zapobieganie nieurazowym złamaniom trzonów kręgów u kobiet z małą masą kostną w okresie pomenopauzalnym. Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, choroba zakrzepowo-zatorowa (w tym zatorowość płucna, zakrzepica żył głębokich, zakrzep żył siatkówki; także w wywiadzie), niewydolność wątroby, cholestaza, ciężka niewydolność nerek, krwawienie z dróg rodnych o nieustalonej przyczynie. Nie stosować u kobiet w wieku rozrodczym. Nie zaleca się stosowania u kobiet chorych na raka sutka lub błony śluzowej macicy. Należy zaprzestać stosowania leku 3 dni przed planowanym unieruchomieniem lub w chwili wystąpienia choroby lub stanu wymagającego długotrwałego unieruchomienia. W razie wystąpienia krwawienia z dróg rodnych należy przerwać podawanie raloksyfenu do chwili ustalenia przyczyny krwawienia. Podczas jednoczesnego stosowania raloksyfenu i doustnych leków przeciwzakrzepowych należy często kontrolować czas protrombinowy. Podczas leczenia należy kontrolować stężenie bilirubiny w surowicy oraz aktywność enzymów wątrobowych, takich jak fosfataza zasadowa, ALT, AST i GGT. Raloksyfen nie wpływa na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych. Interakcje: Raloksyfen nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny, jednak podczas jednoczesnego stosowania następuje skrócenie czasu protrombinowego o ok. 10%. Nie stosować jednocześnie z cholestyraminą (zmniejszenie wchłaniania i krążenia wątrobowo-jelitowego raloksyfenu o ok. 60%). Ampicylina zwiększa cmax raloksyfenu, jednak stosunek całkowitego wchłaniania do wydalania raloksyfenu nie ulega zmianie i leki te można stosować jednocześnie. Raloksyfen nieznacznie zwiększa stężenia białek wiążących hormony (globulin wiążących tyroksynę, kortykosteroidy, androgeny, estrogeny) i jednocześnie zwiększa całkowite stężenia wymienionych hormonów, nie powodując jednak zmiany stężenia wolnych frakcji hormonów. Nie zaobserwowano interakcji pomiędzy jednocześnie podawanym raloksyfenem i węglanem wapnia, wodorotlenkiem glinu, wodorotlenkiem magnezu, digoksyną, paracetamolem, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (kwasem acetylosalicylowym, naproksenem, ibuprofenem), antybiotykami stosowanymi doustnie, pochodnymi benzodiazepiny, antagonistami receptora H1 i H2. Działanie niepożądane: Uderzenia gorąca, skurcze mięśni kończyn dolnych, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, obrzęki obwodowe, zmniejszenie liczby płytek krwi, rzadziej bóle głowy, objawy grypopodobne, gorączka, omdlenia, nudności, wymioty, biegunka, bóle stawów, ścięgien, zawroty głowy, neuralgia, niedoczulica, zapalenie zatok, nieżyt nosa, zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, kaszel, nadmierne pocenie się, zapalenie spojówek, zapalenie pęcherza moczowego, krwawienie z dróg rodnych. Brak doniesień o przedawkowaniu raloksyfenu. Dawka 600 mg/d była dobrze tolerowana. Brak swoistego antidotum. Ciąża i laktacja: Kategoria X. Nie stosować u kobiet w ciąży lub w okresie rozrodczym. Nie zaleca się stosowania w okresie karmienia piersią. Dawkowanie: 60 mg (1 tabl.) na dobę p.o. niezależnie od posiłków. Nie ma potrzeby dostosowania dawki u kobiet w podeszłym wieku. Preparaty raloxifene Estradiol estradiol hormonum sive analogum G03CA, L02AA Działanie: Lek stosowany w hormonalnej terapii zastępczej. 17ß-estradiol jest naturalnym hormonem syntetyzowanym i uwalnianym w 95% przez komórki ziarniste jajnika. W niewielkiej ilości powstaje z estronu na drodze odwracalnej konwersji zachodzącej w tkankach docelowych; małe ilości estradiolu powstają także w wyniku aromatyzacji dehydroepiandrosteronu (DHEA) i testosteronu poza jajnikiem. Estradiol działa za pośrednictwem swoistych receptorów, a głównymi narządami docelowymi są: narządy płciowe, gruczoł sutkowy, podwzgórze i przysadka. Stężenie hormonu w surowicy zależy od fazy cyklu i u kobiet w wieku rozrodczym waha się w granicach 60-1300 pmol/l. Estrogeny warunkują drugo- i trzeciorzędowe cechy płciowe u kobiet: pobudzają rozwój macicy, jajowodów, pochwy, zewnętrznych narządów płciowych i gruczołów sutkowych. W endometrium wywołują zmiany proliferacyjne, powodują przyrost masy mięśnia macicy, a poprzez pobudzenie syntezy prostaglandyn zwiększają jej pobudliwość skurczową; pobudzają wydzielanie śluzu szyjkowego z jednoczesnym rozkurczaniem błony mięśniowej szyjki macicy, umożliwiając penetrację plemników. W pochwie wywołują wzrost, dojrzewanie i złuszczanie komórek nabłonka. W sutku pobudzają rozwój podścieliska i tkanki tłuszczowej oraz wzrost nabłonka kanalików i pęcherzyków gruczołowych. Wpływ ogólnoustrojowy estradiolu przejawia się działaniem: kościotwórczym, pobudzającym syntezę białek w wątrobie, zwiększającym wytwarzanie tlenku azotu, prostacykliny i hamującym wytwarzanie tromboksanu i endoteliny, zmniejszającym stężenie frakcji LDL-cholesterolu, zwiększającym stężenie frakcji HDL (z wyjątkiem estradiolu stosowanego przezskórnie), VLDL i triglicerydów. Estradiol zwiększa w surowicy stężenie czynnika krzepnięcia VII oraz białka C, zmniejsza stężenie inhibitora aktywatora plazminogenu 1, fibrynogenu i antytrombiny III. Wpływa na biosyntezę tłuszczów, białek, zasad purynowych i pirymidynowych, zmniejsza stężenie glukozy na czczo; zwiększa przepuszczalność błon komórkowych poprzez większe nawodnienie - poprawia elastyczność skóry i stan błon śluzowych. Wpływa na rozmieszczenie tkanki tłuszczowej (ukształtowanie sylwetki kobiecej). Działa korzystnie na stan psychiczny i emocjonalny oraz libido. Estradiol może być podawany p.o., i.m., przezskórnie, donosowo i dopochwowo. Wchłania się z przewodu pokarmowego, skóry i błon śluzowych. Po podaniu i.m. powoli wchłania się z miejsca wstrzyknięcia. Po wchłonięciu w ok. 50% wiąże się z białkami osocza. W trakcie ?pierwszego przejścia? przez wątrobę jest szybko metabolizowany do mniej czynnych metabolitów - estriolu i estronu. Dostępność biologiczna estradiolu podanego p.o. wynosi ok. 5-7%. t1/2 w osoczu wynosi ok. 7 h. Wydalany głównie z moczem w postaci metabolitów (siarczanów, glukuronianów), częściowo w postaci niezmienionej. Wskazania: Hormonalna terapia zastępcza w przypadku: hipogonadyzmu u kobiet (pierwotny i wtórny brak miesiączki), zespołu pokastracyjnego, objawów wypadowych u kobiet w okresie około- i pomenopauzalnym, osteoporozy u kobiet wywołanej niedoborem estrogenów. Dopochwowo w zanikowym zapaleniu pochwy zależnym od niedoboru estrogenów. Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Stosowanie ogólne. Niewyjaśnione krwawienia z macicy, ostre i przewlekłe czynne choroby wątroby, aktualne lub przebyte choroby zakrzepowo-zatorowe (głęboka zakrzepica żylna, zatorowość płucna, udar, zawał serca), hormonozależne nowotwory macicy lub gruczołów sutkowych lub ich podejrzenie. Z bardzo dużą ostrożnością należy stosować w przypadku wrodzonych zaburzeń przemiany tłuszczowej, endometriozy, kamicy dróg żółciowych, chorób przebiegających z drgawkami, po przebytej żółtaczki cholestatycznej związanej ze stosowaniem estrogenów lub ciążą, porfirii. Preparatów złożonych nie należy stosować u kobiet, które przebyły histerektomię. Stosowanie dopochwowe. Nowotwór estrogenozależny, porfiria, ciąża lub jej podejrzenie. Interakcje: Estradiol zmniejsza działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych; może nasilać lub osłabiać działanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych; może nasilać działanie glikokortykosteroidów; może zwiększać stężenie cyklosporyny we krwi; w skojarzeniu z antybiotykami makrolidowymi lub troleandomycyną może dojść do ciężkiego uszkodzenia komórek wątroby; barbiturany, ryfampicyna, pochodne hydantoiny, karbamazepina, fenytoina, prymidon i inne leki indukujące enzymy mikrosomalne nasilają metabolizm estradiolu, zmniejszając skuteczność leczenia. Działanie niepożądane: Ze strony układu moczowo-płciowego: krwawienia i plamienia z dróg rodnych, wydłużenie i nasilenie miesiączek, nadmiar śluzu szyjkowego, nasilenie zespołu napięcia przedmiesiączkowego, uczynnienie objawów endometriozy, rozrost endometrium, podrażnienie pęcherza moczowego, kandydoza pochwy, bolesność i powiększenie sutków; ze strony układu pokarmowego: kurczowe bóle brzucha, nudności, wymioty, wzdęcia, jadłowstręt, żółtaczka cholestatyczna, kamica żółciowa, zapalenie wątroby; ze strony układu nerwowego: bóle i zawroty głowy, depresja, zaburzenia libido, niepokój, uczucie zmęczenia, migrena; ze strony skóry: reakcje alergiczne, wypadanie włosów, rumień wielopostaciowy i rumień guzowaty, przebarwienia skóry, świąd; ze strony układu krążenia: wzrost ciśnienia tętniczego, zaburzenia hematologiczne: nasilenie krzepliwości, zatorowość płucna, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepica naczyń mózgowych lub ocznych. Inne: obrzęki, upośledzenie tolerancji glukozy, zwiększenie masy ciała, nietolerancja soczewek kontaktowych, zaostrzenie porfirii, uczucie ciężkości kończyn i kurcze łydek. Estradiol może powodować rozwój nowotworów macicy, sutka i wątroby. Może pobudzać wzrost istniejących wcześniej mięśniaków macicy. Ciąża i laktacja: Kategoria X. Nie stosować w ciąży i okresie karmienia piersią. Dawkowanie: Hormonalna terapia zastępcza: wybór drogi podania powinien być dokonywany indywidualnie. U niektórych kobiet (z niestabilnym nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, otyłością, hipertriglicerydemią, kamicą pęcherzyka żółciowego, przebytą chorobą zakrzepową żył), korzystniejsze jest podanie leku przezskórnie lub donosowo. W leczeniu stosuje się estrogeny wraz z progestagenami w różnych schematach. Cykliczne podawanie leków powoduje comiesięczne krwawienia, natomiast ciągłe stosowanie leków z założenia prowadzi do stopniowego zaniku endometrium i nie powoduje comiesięcznych krwawień, ale może wywołać nieregularne krwawienia lub plamienia. Właściwy dobór leków i dawek zależy od obserwacji klinicznej. Plastry uwalniają zwykle 25-100 ?g/d estradiolu. Przeciętna dawka wynosi 50/d i jest równoważna dawce substytucyjnej, np. 2 mg estradiolu podawanego p.o. w formie zmikronizowanej lub 300 ?g donosowo. Większość systemów przezskórnych dostępnych na rynku przewiduje zmianę plastra 2-krotnie w ciągu tyg. Stosując dodatkowo leczenie progestagenami, należy je uzupełniać p.o. lub stosować zestawy do całkowitej terapii przezskórnej. Podając progestageny w sposób sekwencyjny, należy zachować 10-14-dniowy okres leczenia. Jeśli konieczna jest zmiana terapii z sekwencyjnej na ciągłą (np. z powodu nasilenia działań niepożądanych), wtedy progestagen podaje się codziennie w dawce ok. 4-krotnie mniejszej. Donosowo lek podaje się w dawce 150-600 ?g/d, początkowo zwykle po 1 dawce (150 ?g) do każdego nozdrza raz na dobę rano lub wieczorem (czyli 300 ?g/d), po 2-3 cyklach dawkowanie należy zmodyfikować w zależności od objawów klinicznych. W zanikowym zapaleniu pochwy głęboko dopochwowo za pomocą aplikatora początkowo 1 tabl. raz na dobę przez 2 tyg., następnie 1 tabl. 2 razy w tyg. W przypadku żelu należy nanieść ilość żelu odpowiadającą 0,5-1,5 mg estradiolu na zdrową, nieuszkodzoną skórę dolnej części tułowia lub uda. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest badanie ogólne, ginekologiczne, ewentualnie konsultacje lekarzy innych specjalności w celu wykluczenia przeciwwskazań oraz wyjaśnienie pacjentce zasad leczenia hormonalnego. Należy wykonać mammografię, przezpochwowe badanie USG, oznaczyć stężenie cholesterolu. W trakcie terapii konieczne są: dokładne badanie lekarskie, badanie ginekologiczne, mammografia, przezpochwowe badanie USG, oznaczenie stężenia cholesterolu. W celu wykluczenia możliwości podania leku we wczesnej ciąży wskazane jest wykonywanie testów ciążowych przed podaniem leku. Preparaty estradiol Sylibinina silibinin hepatoprotectivum A05BA Działanie: Pochodna flawonowa otrzymywana z owoców ostropestu plamistego. Poprzez stabilizację błon komórkowych komórek wątrobowych wykazuje działanie ochronne wobec miąższu wątroby. Działa stabilizująco, regenerująco i ochronnie na błony komórek wątroby, słabo rozkurczająco na mięśnie gładkie, żółciotwórczo, żółciopędnie, przeciwzapalnie i silnie odtruwająco. Wskazania: Stany po uszkodzeniach wątroby spowodowanych działaniem leków, alkoholu lub substancji toksycznych. Pomocniczo w leczeniu przewlekłych zapaleń wątroby (z wyjątkiem wirusowego zapalenia wątroby). Marskość wątroby. Także w okresie rekonwalescencji po ostrych zapaleniach wątroby. Przeciwwskazania: Brak danych na temat przeciwwskazań do stosowania sylibininy. Ze względu na brak odpowiednich badań nie zaleca się stosowania u dzieci do 12. rż. Nie należy stosować w leczeniu ostrych zatruć. Interakcje: Brak danych na temat interakcji sylibininy z innymi lekami. Działanie niepożądane: Może niekiedy powodować biegunkę. Ciąża i laktacja: Brak danych dotyczących stosowania sylibininy w ciąży i okresie karmienia piersią. Dawkowanie: P.o. przed posiłkiem. W zależności od preparatu początkowo 140 mg 3 razy na dobę, dawka podtrzymująca 70 mg 3 razy na dobę lub 150 mg 2 razy na dobę. Preparaty Silibinin Tybolon tibolone hormonum sive analogum G03DC Działanie: Syntetyczny steroid, pochodna 19-nortestosteronu, łączący słabe działanie estrogenne, progestagenne i androgenne. Usuwa objawy klimakteryczne, korzystnie wpływa na nastrój i libido, hamuje wydzielanie gonadotropin, hamuje rozwój zmian zanikowych pochwy, nie powoduje rozrostu błony śluzowej macicy (nie wymaga cyklicznego uzupełniania progestagenami), zapobiega rozwojowi osteoporozy. Tybolon nasila aktywność fibrynolityczną, zmniejsza stężenie fibrynogenu, zwiększa stężenia antytrombiny III i plazminogenu. Nie wpływa istotnie na stężenie cholesterolu całkowitego, zmniejsza stężenie triglicerydów, HDL. Łatwo i szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Jest metabolizowany w wątrobie. Wydalany jest w postaci metabolitów głównie z moczem, częściowo także z kałem. Wskazania: Lek przeznaczony do stosowania w okresie przekwitania, w leczeniu zaburzeń okresu okołomenopauzalnego, zmniejsza objawy naczynioruchowe, zapobiega osteoporozie pomenopauzalnej. Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, nowotwory złośliwe macicy i sutka, krwawienia z dróg rodnych o niewyjaśnionej etiologii, ostre lub przewlekłe czynne choroby wątroby, choroby zakrzepowo-zatorowe w wywiadzie, zakrzepowe zapalenie żył, niedobór antytrombiny III, nowotwory wątroby, żółtaczka cholestatyczna, wrodzone hiperbilirubinemie, endometrioza, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa. Należy zachować ostrożność w przypadku zaburzenia czynności nerek, padaczki, migreny, zaburzenia gospodarki tłuszczowej i węglowodanowej. Interakcje: Barbiturany, ryfampicyna, pochodne hydantoiny, karbamazepina, fenytoina, fenylbutazon nasilają metabolizm tybolonu; tybolon zwiększa zapotrzebowanie na insulinę i doustne leki przeciwcukrzycowe; nasilając aktywność fibrynolityczną, tybolon zwiększa wrażliwość na działanie leków przeciwzakrzepowych. Działanie niepożądane: Bolesność i powiększenie sutków, nudności, wymioty, bóle i zawroty głowy, osutka, obrzęki, zwiększenie masy ciała, łojotokowe zapalenie skóry, hirsutyzm, upośledzenie tolerancji glukozy, żółtaczka cholestatyczna, zatorowość płucna, zakrzepowe zapalenie żył, migrena, zaburzenia widzenia, wzrost ciśnienia tętniczego. Ciąża i laktacja: Kategoria X. W celu wykluczenia możliwości podania leku we wczesnej ciąży wskazane jest wykonywanie testów ciążowych przed jego podaniem. W trakcie przyjmowania leku należy stosować środki antykoncepcyjne. Nie stosować w okresie karmienia piersią. Dawkowanie: P.o. 2,5 mg/d o tej samej porze dnia przez 3 mies. lub dłużej. Dawka może być następnie zmniejszona. Nie powinno się stosować tybolonu w okresie przedmenopauzalnym i w pierwszych latach menopauzy, z uwagi na możliwość występowania nieregularnych krwawień z macicy. Jeśli lek będzie podawany w tym okresie, zaleca się leczenie progestagenem przez 12 dni przed rozpoczęciem 28-dniowego leczenia tybolonem. W celu zmniejszenia częstości występowania i obfitości krwawień z macicy u kobiet, które wcześniej były leczone estrogenami, proponuje się 50 mg/d octanu cyproteronu przez pierwsze 2 mies. stosowania tybolonu. Uwagi: Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest badanie ogólne, ginekologiczne lub konsultacje lekarzy innych specjalności w celu wykluczenia przeciwwskazań oraz wyjaśnienie pacjentce zasad prowadzenia leczenia hormonalnego. Należy wykonać mammografię, przezpochwowe badanie USG, oznaczyć stężenie cholesterolu. W trakcie terapii konieczne są dokładne badanie lekarskie, badanie ginekologiczne, mammografia, przezpochwowe badanie USG, oznaczanie stężenia cholesterolu. Preparaty Tibolone Noretysteron norethisterone anticonceptivum, hormonum G03AA, G03AB, G03AC, G03DC, G03FA, G03FB Działanie: Noretysteron - syntetyczna pochodna 19-nortestosteronu o działaniu silniejszym niż progesteron. Wykazuje słabe działanie androgenne, antygonadotropowe i przeciwestrogenowe. Wchłania się dobrze z przewodu pokarmowego, maksymalne stężenie w osoczu osiąga ok. 4 h po podaniu p.o., t1/2 wynosi 22-24 h, jest szybko metabolizowany w wątrobie. Wydalanie: ok. 60% z moczem, 40% z żółcią. Przenika do pokarmu kobiecego. Wskazania: Krwawienia na tle zaburzeń czynnościowych, pierwotny i wtórny brak miesiączki, zespół napięcia przedmiesiączkowego, mastopatia, mastodynia, przesunięcie terminu miesiączki, bolesne i nieregularne miesiączkowanie, endometrioza. Noretysteron stosowany jest jako składnik leków antykoncepcyjnych i w hormonalnej terapii zastępczej. Przeciwwskazania: Ostre i przewlekłe czynne choroby wątroby, żółtaczka cholestatyczna, hiperbilirubinemie wrodzone, porfiria, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, przebyte lub istniejące nowotwory wątroby, żółtaczka lub utrzymujący się świąd podczas poprzednich ciąży, opryszczka ciężarnych w wywiadzie, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe (czynne lub przebyte), krwawienia z dróg rodnych o niewyjaśnionej etiologii. Rak sutka. Interakcje: Ryfampicyna, niektóre leki przeciwpadaczkowe (fenytoina), barbiturany, fenylbutazon, przyspieszając metabolizm noretysteronu, osłabiają jego działanie antykoncepcyjne. Działanie niepożądane: Niekiedy mogą wystąpić ostuda, przyrost masy ciała, krwawienia międzymiesiączkowe, stany depresyjne, żółtaczka, wyprysk alergiczny. Należy natychmiast przerwać stosowanie noretysteronu w przypadku wystąpienia: migrenowych bólów głowy, nagłych zaburzeń widzenia (podwójne widzenia, utrata widzenia), pierwszych objawów zakrzepowego zapalenia żył lub objawów zatorowo-zakrzepowych, obrzęku kończyn dolnych, kłujących bólów w klatce piersiowej przy oddychaniu, kaszlu z niewiadomej przyczyny, żółtaczki, świądu całego ciała, znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego, ciąży. Ciąża i laktacja: Kategoria C. Nie należy stosować w ciąży i okresie karmienia piersią. Dawkowanie: P.o. W zaburzeniach miesiączkowania 5-15 mg/d najczęściej przez 5-10 dni w drugiej fazie cyklu, w razie potrzeby należy powtarzać leczenie. W czynnościowych krwawieniach macicznych 10 mg/d w 2 dawkach podzielonych przez 10 dni, następnie 10 mg/d w 2 dawkach podzielonych od 20. do 25. dnia cyklu. Jako środek antykoncepcyjny (z etynyloestradiolem) 1 tabl. na dobę od 1. do 21. dnia cyklu. Po 7-dniowej przerwie powtórzyć stosowanie preparatu. W endometriozie 5 mg raz na dobę przez 14 dni cyklu. Dawkę zwiększa się stopniowo do 15 mg 2 razy na dobę. Czas trwania kuracji: 6-9 mies. W trakcie leczenia nie występuje owulacja i miesiączka. Uwagi: Przed przystąpieniem do stosowania noretysteronu należy przeprowadzić dokładne badanie ogólne i ginekologiczne (także badanie sutków) i wykluczyć ciążę. W przypadku długotrwałego stosowania preparatu należy w odstępach ok. 6 mies. przeprowadzać profilaktyczne badania kontrolne. Preparaty norethisterone CATAPRESAN Forma leku: tabletki 75 µg. Zawartość substancja czynna - clonidine hydrochloride. Sposób działania Catapresan zmniejsza wydzielanie hormonów stresu z centrum w mózgu, które reguluje ciśnienie krwi. Catapresan można podawać łącznie z innymi środkami obniżającymi ciśnienie. Efekt obniżenia ciśnienia następuje po 2 godzinach od chwili zażycia leku oraz utrzymuje się przez około 10 godzin. Zastosowanie Wysokie ciśnienie. Łagodzenie stanu w odtruwaniu po narkotykach. Ostrzeżenie Preparatu nie wolno podawać w niewystarczającej funkcji ośrodka w sercu odpowiedzialnego za stymulację impulsów (sick sinus syndrome). Pacjenci cierpiący na zaburzenia krążenia w mózgu oraz zwolnioną akcję serca powinni powiadomić o tym lekarza przed rozpoczęciem kuracji lekiem. Nie należy spożywać alkoholu w trakcie leczenia, ponieważ alkohol wzmaga działanie preparatu. Catapresan wzmaga również działanie środków uspokajających. Oczekiwany skutek leczenia może ulec zmianie, jeśli preparat stosuje się jednocześnie z innymi lekami. Zamiar stosowania innych lekarstw łącznie z Catapresanem należy omówić z lekarzem. Zakończenie kuracji powinno odbywać się stopniowo, tzn. należy powoli wycofywać lek zmniejszając jego dawkę w ciągu 2 tygodni. Catapresan może upośledzać sprawność psychofizyczną, dlatego też nie wolno prowadzić pojazdów mechanicznych, ani wykonywać czynności precyzyjnych w trakcie jego stosowania. Działania niepożądane 1/100- Ospałość, zmęczenie, mdłości, suchość jamy ustnej (dlatego jest szczególnie ważne przestrzeganie higieny jamy ustnej w okresie kuracji). Ospałość oraz suchość jamy ustnej pojawiają się zazwyczaj na początku leczenia i z czasem zanikają. 1/1000- Przygnębienie, wysypka, biegunka, zaparcie. <1/1000? Spadek ciśnienia. Obrzmienia z powodu gromadzenia się wody oraz soli w ustroju. Halucynacje. Zaburzenia wzroku - trudności w widzeniu odległych przedmiotów. Impotencja. Zawrót głowy w zmianach położenia ciała. Dawkowanie Dawkę ustala lekarz. Zazwyczaj dawka dla pacjenta dorosłego wynosi 37,5-150 mg dwa razy dziennie. Ciąża i karmienie Ograniczone doświadczenia ze stosowaniem leku w okresie ciąży, należy zatem zasięgnąć opinii lekarza w razie zamiaru stosowania preparatu podczas ciąży. Istnieje prawdopodobieństwo, że preparat oddziałuje na karmione dziecko. Nie wolno zażywać go w okresie karmienia. Opakowanie: tabletki 75 mg a 20 szt., a 50 szt.

    Odpowiedzi: 66 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 7/21/2005 10:50:20 AM Liczba szacunów: 0
  • Intermittent fasting (IF) okresowy post - zbiór badań

    Post
    Badania naukowe

    imo - strata kasy mozna sprobowac brac witamine C czy magnez ktore sa jeszcze tanie - ale ladowanie jakis supli za gruba kase to przesada bo i tak sie ani nie poczuje a szanse ze sie zobaczy jest jeszcze mniejsza ew. tuz przed startem,ostatnia prosta kiedy ten stres jest spory ale dla amatorow,ktorzy 'bawia' sie z ciezarem to naprawde strata kasy yol

    Odpowiedzi: 717 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 3/24/2012 10:17:44 PM Liczba szacunów: 0
  • Intermittent fasting (IF) okresowy post - zbiór badań

    Post
    Badania naukowe

    dokladnie - powinno byc CR - obciecie kalorii ICR - okresowa glodowka zniklo 'C' poprostu dzieki za czujnosc tak samo tutaj: Tłuszcz: ~8,83kcal Białko: ~3,1 -3,2 kcal Węglowodany: ~,82 kcal Alkohol: ~6,21 kcal w weglowodanach powinno byc: Węglowodany: ~3,82 kcal 3-jka znikla dzieki Marian Zmieniony przez - solaros w dniu 2011-06-07 23:43:18

    Odpowiedzi: 717 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 6/7/2011 11:42:51 PM Liczba szacunów: 1