Po powrocie z Chamonix zajęłam się przeprowadzką, wydobrzałam, za mną już dwa treningi biegowe i trzy funkcjonalne. Mimo ciągłego niedowładu;P ( pełna regeneracja to jakieś 4 tygodnie) kończyn dolnych, biega mi się całkiem przyjemnie, choć jeszcze o sile biegowej, czy sprintach sensu stricte mowy nie ma. Biegam za to do lasu i zbieram grzyby. Michę względnie wyczyściłam (został mi jeszcze tylko jeden ser pleśniowy od żabojadów i będzie porządek w lodówce).
A było tak:
119 km, 7205 m pozytywnych przewyższeń, 27 h 35 min na nogach, nie sikałam przez ponad 20 h (wszystko szło w obieg chyba - mój nowy rekord;P), nie spałam ponad 33h, nie siedziałam przez ponad 29 h, wypiłam ponad 12 litrów płynów, spaliłam (liczone po najmniejszej linii oporu) - ponad 14 tyc kcal, zjadłam 4 małe miseczki przesolonego rosołu, pół bagietki, 5 batonów musli,
200 g mieszanki studenckiej, 4 ciastka gryczane z kofeiną i jednego żelka energetycznego na podejściu na ostatni dwutysięcznik.
1580 startujących, ukończyło 1076, moje miejsce open: 468
173 kobiety wystartowały, 114 ukończyło, wśród kobiet byłam 41, w mojej kategorii wiekowej - 20
Wśród startujących polek byłam druga, rwa kulszowa mnie nie złapała i mogłem cieszyć się totalnym upodleniem,złachmanieniem fizycznym i psychicznym, wdeptaniem w glebę... umartwieniem i wstaniem z martwych. Mogłam rozkoszować się niemocą i przełamaniem kryzysów, podczas których w mojej głowie wybrzmiewały jedynie słowa : prawa, lewa, prawa, lewa, prawa, lewa a mózg skoncentrowany był jedynie na przemieszczeniu kończyny w jedynym właściwym kierunku - czyli w przód. Chwile słabości przewartościowały moje życie, w sercu czułam jedynie pokorę, miłość i radość na widok wszystkiego, co niosła mi trasa. Słońce o poranku nagrzewało przyjemnie ciało po zimnej nocy. Cień rzucany przez monstrualne alpejskie szczyty chłodził machinę buchającą ogniem i rozgrzaną do czerwoności. Woda z górskich potoków otulała pulsujące skronie i nawilżała spierzchnięte usta. Trud wielogodzinnego podejścia znikał w mgnieniu oka, kiedy po zdobyciu kolejnego szczytu możnabyło rozkoszować się widokiem ostrych szczytów, które przebijały się przez poranne mgły i wygrzewały w promieniach wschodzacego słońca.
Po 27,5 godzinach bolało mnie wszystko i nic jednocześnie, po tych 1655 minutach na twarzy malował się uśmiech, a emocje ograniczały oddech.
Poniżej zamieszczę kilka zdjęć i mimo niewyjściowego wizerunku z radością oglądam i wspominam wydarzenia sprzed tygodnia, mając świadomość tego, że spełniało się wówczas marzenie, marzenie, do którego realizacji dążyłam od 2 lat i choć droga była długa i męcząca, moja mimika nie opisuje nic innego, jak zmęczenie, zmarszczenie szczęściem:) Czego i Wam i sobie życzę - po wielokroć
Zmieniony przez - Spawareczk w dniu 2014-09-05 10:52:55 
Spawareczk
Iskra14
dyrka
delfinka
