Arsenal Londyn

Powoli dochodzi do siebie heh

PSV 1-0 Arsenal
Arsenal 2-1 PSV

tak to widze.

Fabregas ma jedna wielka wade nie potrafi strzelac z Gilberto zreszta podobnie, a skoro dwoch srodkowych pomocnikow nie tego nie potrafi sila ognia jest zdecydowanie mniejsza

j/w, nie ma strzałów, nie ma bramek, tacy piłkarze jak Sneijder czy C. Ronaldo mają piłke na 20-25 metrów to uderzają na bramke czy mają piłke na prawej czy na lewej nodze, czasami wydaje się to nadto egoistyczne, ale jak już pisałem, nie ma strzału nie ma bramki, trzeba dać szanse pomylić sie bramkarzowi.

Rosicky nadrabia

ale macie racje Fabregas i Gilberto w strzalach z dystansu nie sa za dobrzy

Hleb tez nie

Wenger broni Adebayora

Mimo, że od finałowego meczu Pucharu Ligi, w którym Chelsea zmierzyła się z Arsenalem minęło już kilka dni, na Wyspach kibice wciąż żyją tym spotkaniem. Wszystko za sprawą bijatyki do jakiej doszło w doliczonym czasie gry pomiędzy graczami obu drużyn, a w wyniku której sędzia wyrzucił z boiska aż trzech zawodników.

Jednym z nich był Emmanuel Adebrayor z Arsenalu, który miał rzekomo uderzyć Franka Lamparda. Swojego zawodnika wziął zdecydowanie w obronę trener "Kanonierów" Arsene Wenger. Zdaniem Fracuza, decyzja o ukaraniu Adebayora czerwoną kartką była niesłuszna, ponieważ Togańczyk... nikogo nie uderzył, a wersję tę miał potwierdził sam "poszkodowany". I rzeczywiście, gwiazdor Chelsea potwierdził słowa Wengera i publicznie przyznał, że nie został uderzony przez Adebayora.

Nie miało to jednak żadnego znaczenia dla działaczy angielskiej federacji, którzy odrzucili apelację piłkarza Arsenalu i utrzymali karę zawieszenia na 3 mecze.

Źródło: "s24.pl"

- Młodzi atakują -

„Gdy emocje już opadną jak po wielkiej bitwie kurz” przychodzi czas na podsumowanie, zbilansowanie zysków i strat. Wojna pod nazwą Puchar Ligi zakończona. Zwyciężyła Chelsea, Mourinho, pieniądze. Ale nie tylko... W tej „wojnie futbolowej” – na boisku, nie na pograniczu Salwadoru i Hondurasu opisywanej przez Kapuścińskiego – nie ma bowiem przegranych.

Jeśli przyjrzeć się metodom prowadzenia klubu Arsene'a Wengera, jego pomysłowi na Arsenal, na pierwszy plan wysuwa się jedno narzędzie – konsekwencja. Dowody na tę konsekwencję same rzucają się w oczy – kontraktowanie zawodników powyżej trzydziestego roku życia jedynie na rok czy polityka transferowa polegająca na sprowadzaniu uzdolnionej młodzieży. mecze Pucharu Ligi i Pucharu Anglii w których daje możliwość gry rezerwowym i młodym zawodnikom. Często za tę stałość poglądów spotyka go krytyka, czasami zasłużona, bo zmiana bywa pożyteczna. Co więcej – spowalnia to mocarstwowe aspiracje Arsenalu, który nie bierze przykładu z innych wielkich firm futbolowych i nie wydaje bajońskich sum na „sukces-instant”, a z mozołem stara się dojść na szczyt. Korzystają na tym młodzi, utalentowani piłkarze, których Wenger i jego sztab wyszukuje, sprowadza, szkoli, a potem ogrywa w meczach Pucharowych. Ich rozwój mogliśmy obserwować w rozgrywkach Carling Cup, w których to doszli aż do finału.

Bardzo dobrze się stało, że trener jak i zawodnicy zgodnie wypowiadali się o meczu finałowym jako uhonorowaniu wysiłków tych młodych piłkarzy. Stawka przecież ogromna – wszak ile finałów można zagrać w sezonie? A jednak nikt z „pierwszego składu” nie połakomił się na miejsce w podstawowej jedenastce – zagrali Ci którzy wywalczyli sobie drogę do finału. To był ich finał. Walcott, Denilson, Diaby, Traore, Senderos, Hoyte, Aliadiere, Fabregas oraz starsi, ale zazwyczaj rezerwowi Almunia i Baptista stanęli naprzeciw sportowych gigantów takich jak Shevchenko, Drogba, Lampard, Ballack, Cech, Terry, Essien, Makelele, Carvalho. Umiejętności, wyszkolenie, doświadczenie, ogranie – wszystko przemawiało za Chelsea. To tak jak postawić przedszkolaków naprzeciw szóstoklasistów. O samym meczu i dramatycznych wydarzeniach mu towarzyszących powiedziano już wszystko co należało powiedzieć – mecz był pasjonujący, godny finału, wypadek Terry'ego był makabryczny, sam poszkodowany zachował się pięknie dziękując Lewinowi za uratowanie życia i zdrowia, bójka w końcówce byłą niepotrzebna, zachowanie naszych (choć nie tylko) piłkarzy skandaliczne i niedopuszczalne, przeprosiny słuszne i przyjęte. Niestety, przegraliśmy, nasi zawodnicy nie dali rady, zabrakło naprawdę niewiele. Jasne, że liczy sie zwycięstwo, a drugie miejsce to żadne miejsce. Jednak nauka wyniesiona z tej lekcji może procentować w przyszłości. Mało kto gra w finale rozgrywek krajowych w wieku juniorskim, a u nas to prawie cały zespół! Choć mężczyznę ocenia się po tym jak kończy, to w tym wypadku byłoby to niewłaściwe. Kadra zyskuje wartościowych zmienników, już nie żółtodziobów, chłopców z boiska treningowego, ale zawodowych piłkarzy, który wiedzą co to profesjonalizm, taktyka, trud meczu o stawkę. Młodzi już pukają do drzwi pierwszego zespołu, a w piłce jak w biznesie, konkurencja sprzyja zadowoleniu klientów, którymi jesteśmy my - kibice.

PS. Mourinho znowu coś tam chlapnął o tym, ze nie wygrywamy trofeów odkąd pojawił się na wyspach, i coś o tym, ze po raz kolejny raz nam dokopał. Cóż, fakt jest faktem, Chelsea pokonała nas po raz kolejny. I co z tego? Psy szczekają, karawana jedzie dalej. Mourinho żyje w dużym stresie, jego posada w ostatnim czasie mocno się chwiała. Musi zgrywać twardziela, udawać, że wszystko jest pod kontrolą itp. Triumf w Pucharze Ligi to łabędzi śpiew Portugalczyka na Stamford. Prawdopodobnie następny sezon Chelsea rozpocznie z nowym szkoleniowcem.

Przygotowanie:
pablito

i po trofeach w tym sezonie