CERBERUS
Mawashi mam wrażenie że opuściłeś bardzo ważną sprawę czyli ćwiczenia oddechowe.
Ćwiczenia oddechowe powinny być stałym elementem postępowania korekcyjnego w skoliozach. Celem ćwiczeń jest zapobieganie zaburzeniom oddechowym towarzyszącym często tym wadom a także oddziaływanie na rozpoznaną wadę. Cele te realizowane są poprzez wpływanie na mechanikę oddychania głównie na zwiększenie toru oddychania przeponowego, żebrowo – przeponowego, piersiowego, pełnego a także poprawę siły i funkcjonowania głównych mięśni oddechowych, szczególnie przepony. Stosujemy zwykle ćwiczenia oddechowe, statyczne lub dynamiczne, symetryczne i asymetryczne, wykonywane w symetrycznej lub asymetrycznej pozycji dobrane indywidualnie do potrzeb. Można także stosować redresje przykurczonych pomocniczych mięśni oddechowych oraz ćwiczenia rozprężające poszczególne partie płuc, polegają one na świadomym kierowaniu strumienia wdychanego powietrza w stronę określonego segmentu płucnego, zazwyczaj przeciwko oporowi drugiej osoby ułożonej na klatce piersiowej nad tym segmentem. Dobierając ćwiczeni oddechowe powinno się uwzględniać ich oddziaływanie na klatkę piersiową i kręgosłup. Mechanika oddychania ulega zmianie w zależności od przyjętej pozycji i zastosowania ruchów kończyn szczególnie górnych. Wymiar czołowy klatki piersiowej zwiększa się wykonując wznos kończyn górnych bokiem górę a wymiar strzałkowy wykonują wznos kończyn górnych przodem w górę. Jeżeli ćwiczenia oddechowe wykonywane są wraz z ruchem tylko jednej kończyny to efekt dotyczy tylko danej strony klatki piersiowej a także wystąpi zmiana kształtu kręgosłupa. Podobne zjawiska występują również w przypadku asymetrycznych pozycji tułowia. Leżenie bokiem zmniejsza amplitudę ruchów oddechowych po stronie bliższej podłożu, a zwiększa po stronie przeciwnej. Jeśli ćwiczenie jest wykonywane np. w asymetrycznym zwisie, zwiększenie amplitudy występuje po stronie wyżej zlokalizowanego uchwytu, natomiast towarzyszący ćwiczeniu oddechowemu boczny skłon tułowia zwiększa amplitudę wdechu po stronie przeciwnej do kierunku tego skłonu. Istotną rolę odgrywa także ustawienie brzucha. Silne wciągnięcie jego powoduje znaczne rozszerzenie klatki piersiowej, żebra ustawiają się bardziej poziomo, co mobilizuje stawy żebrowo – kręgowe. Sytuacja ta znacznie odciąża odcinek lędźwiowy kręgosłupa. Silne wypchnięcie brzucha w fazie wydechu natomiast powoduje pociągniecie żeber ku dołowi i bardziej skośne ich ustawienie, co powoduje zmniejszenie wymiarów klatki piersiowej, szczególnie strzałkowego. Stosowanie w trakcie ćwiczeń oporu na klatkę piersiową daje wzmocnienie odpowiednich partii mięśni oddechowych z jednoczesnym większym uaktywnieniem nieoporowanych części klatki piersiowej.
Ćwiczenia oddechowe powinny być stałym elementem postępowania korekcyjnego w skoliozach. Celem ćwiczeń jest zapobieganie zaburzeniom oddechowym towarzyszącym często tym wadom a także oddziaływanie na rozpoznaną wadę. Cele te realizowane są poprzez wpływanie na mechanikę oddychania głównie na zwiększenie toru oddychania przeponowego, żebrowo – przeponowego, piersiowego, pełnego a także poprawę siły i funkcjonowania głównych mięśni oddechowych, szczególnie przepony. Stosujemy zwykle ćwiczenia oddechowe, statyczne lub dynamiczne, symetryczne i asymetryczne, wykonywane w symetrycznej lub asymetrycznej pozycji dobrane indywidualnie do potrzeb. Można także stosować redresje przykurczonych pomocniczych mięśni oddechowych oraz ćwiczenia rozprężające poszczególne partie płuc, polegają one na świadomym kierowaniu strumienia wdychanego powietrza w stronę określonego segmentu płucnego, zazwyczaj przeciwko oporowi drugiej osoby ułożonej na klatce piersiowej nad tym segmentem. Dobierając ćwiczeni oddechowe powinno się uwzględniać ich oddziaływanie na klatkę piersiową i kręgosłup. Mechanika oddychania ulega zmianie w zależności od przyjętej pozycji i zastosowania ruchów kończyn szczególnie górnych. Wymiar czołowy klatki piersiowej zwiększa się wykonując wznos kończyn górnych bokiem górę a wymiar strzałkowy wykonują wznos kończyn górnych przodem w górę. Jeżeli ćwiczenia oddechowe wykonywane są wraz z ruchem tylko jednej kończyny to efekt dotyczy tylko danej strony klatki piersiowej a także wystąpi zmiana kształtu kręgosłupa. Podobne zjawiska występują również w przypadku asymetrycznych pozycji tułowia. Leżenie bokiem zmniejsza amplitudę ruchów oddechowych po stronie bliższej podłożu, a zwiększa po stronie przeciwnej. Jeśli ćwiczenie jest wykonywane np. w asymetrycznym zwisie, zwiększenie amplitudy występuje po stronie wyżej zlokalizowanego uchwytu, natomiast towarzyszący ćwiczeniu oddechowemu boczny skłon tułowia zwiększa amplitudę wdechu po stronie przeciwnej do kierunku tego skłonu. Istotną rolę odgrywa także ustawienie brzucha. Silne wciągnięcie jego powoduje znaczne rozszerzenie klatki piersiowej, żebra ustawiają się bardziej poziomo, co mobilizuje stawy żebrowo – kręgowe. Sytuacja ta znacznie odciąża odcinek lędźwiowy kręgosłupa. Silne wypchnięcie brzucha w fazie wydechu natomiast powoduje pociągniecie żeber ku dołowi i bardziej skośne ich ustawienie, co powoduje zmniejszenie wymiarów klatki piersiowej, szczególnie strzałkowego. Stosowanie w trakcie ćwiczeń oporu na klatkę piersiową daje wzmocnienie odpowiednich partii mięśni oddechowych z jednoczesnym większym uaktywnieniem nieoporowanych części klatki piersiowej.
Mawashi
jarzynek
Beret86
rafal1306
I czy będe mógł kontynouwać trening na siłce bo jak narazie odstawiłem ciężary
