Dyskusje z moderatorami i doradcami,odpowiedzi na zaawansowane pytania.

Mahler

Skoro tak to...

Co sądzicie o (lekkim) łamaniu techniki przy użyciu ciężarów rzędu 85-95%CM. Takie trochę oszukane powtórzenie. Dajmy na to "pomaganie" sobie rękoma kładąc je na kolanach w wypychaniu na suwnicy, zrywanie w wiośle itp. Nie chodzi mi tu o karkołomne wykonywanie ćwiczeń i robienie z uginania ze sztangą na biceps syzyfek na czwórki , ale sytuację, dzięki której mięsień może wykonać jeszcze więcej pracy. Oczywiście są ćwiczenia, które lepiej się do tego nadają (unosy bokiem, ściąganie liny na triceps, lekkie wybicie podczas wyciskania żołnierskiego) i gorzej (ciągi, WL).

Moim zdaniem jest to jeden z lepszych sposobów na uzyskiwanie postępów. Szczególnie w przypadku osób trenujących naturalnie. Niemniej jednak trening z zastosowaniem takiego narzędzia musi się jak dla mnie trochę różnić od standardów. Po pierwsze - stosowałbym bardzo ograniczoną ilość ćwiczeń na partię, którą tak zamierzamy trenować. Jedno ćwiczenie z użyciem lekkiego oszustwa i drugie czysto z pełnym czuciem mięśnia. Ktoś powie - mało - ja powiem w tych seriach z "bonusem" oddaje się mnóstwo zdrowia - stąd ograniczamy ilość ćwiczeń. Ilość serii - to już sprawa indywidualna - ale jak ćwiczenie ma się składać tylko z 4 serii, to zapomnijmy o tej metodzie. Po drugie - takie dopalacze - wchodzą w grę w 1-3 seriach. Reszta tak czy inaczej powinna być czysto wykonywana. Kolejna rzecz - jeśli po 3-4 treningach z użyciem takiego "bonusa" dalej musimy z niego korzystać. To znaczy, że jednak coś poszło nie tak. Tu bym się bardzo mocno zastanowił czy ciągnąć to dalej w takiej sytuacji. Zazwyczaj wychodzi źle dobrany ciężar po prostu w takiej sytuacji. Im człowiek starszy - tym mniej miejsca na takie naginanie rzeczywistości - warto o tym pamiętać.

Jest tez troszkę alternatywny sposób jej stosowania. Można stosować taką metodę falowo. Jeden trening z 1-3 seriami z "bonusem" i 2-3 tygodnie normalnego. Wtedy objętość treningu może być niezmienna. To takie moje obserwacje jako użytkownika tej metody.

Mahler

Skoro tak to...

Co sądzicie o (lekkim) łamaniu techniki przy użyciu ciężarów rzędu 85-95%CM. Takie trochę oszukane powtórzenie. Dajmy na to "pomaganie" sobie rękoma kładąc je na kolanach w wypychaniu na suwnicy, zrywanie w wiośle itp. Nie chodzi mi tu o karkołomne wykonywanie ćwiczeń i robienie z uginania ze sztangą na biceps syzyfek na czwórki , ale sytuację, dzięki której mięsień może wykonać jeszcze więcej pracy. Oczywiście są ćwiczenia, które lepiej się do tego nadają (unosy bokiem, ściąganie liny na triceps, lekkie wybicie podczas wyciskania żołnierskiego) i gorzej (ciągi, WL).

Polecam.Oczywiście oszukiwać trzeba również.....technicznie Natomiast sama metoda jest świetna i oprócz intensyfikacji bodźców pomaga przełamać pewne bariery siłowe tudzież umysłowe.O tym się rzadko mówi, ale np. jeśli stoisz siłowo w pedantycznym wiosłowaniu sztangielką, zacznij robić wersje siłową i dodaj ewentualnie regresję z większą dokładnością ruchu.Zapewniam, że po kilku tygodniach będziesz robił swoim starym maksem kilkanaście powtórzeń.

w pewnym momencie jest to metoda rzekłbym nawet nieodzowna- warto się też uczyć właściwego oszukiwania - w gruncie rzeczy chodzi tutaj o pewną małą lecz istotną pomoc w krytycznym momencie ruchu po to aby móc nadal kontynuować jego prawidłowe kontynuowania, a to nie takie proste przy wielu ćwiczeniach...

Przypominam po raz kolejny, że to nie jest temat do zadawania pytań o podstawowe rzeczy. O takie można pytać w temacie z pojedynczymi pytaniami.

Temat trochę przystopował. Wykorzystam to do zadania pytania. Co sądzicie o pojedynku intensywność kontra objętość treningowa?

Większość opowie się za objętością, katując swoje mięśnie po 3 godziny na trening, robiąc masę serii. Objętość będą uważać za główny wyznacznik dobrego treningu, a brak progresu będą ratować zwiększaniem objętości.

Czytałem niedawno artykuł o T.H.T. - zakładał on oczywiście, że objętość jest ważna jednak na pierwszy plan wysuwał intensywność. Łączy się to z częstymi treningami, np. metodą FBW (przy okazji mówi o splicie jako nienaturalnym dla ciała treningu, gdzie przeciążamy tylko góra 2 partie) w celu trafienia w punkt największej hipertrofii. Przedstawiany był tam wykres, w którym po jakimś czasie jesteśmy w stanie trafić idealnie w moment największego pobudzenia mięśni i przy tym progresować. Dodatkowo pojmuje intensywność jako ćwiczenie do upadku mięśniowego. Zakłada, że każda seria powinna być wykonywana na maksimum i taki wysiłek do granic możliwości jest jednym ze skuteczniejszych dróg do wzrostu ponieważ tylko wtedy nasze muskuł dostają odpowiedni bodziec do wzrostu.

Co o tym sądzicie? Ja nie potrafię tego ocenić, bo nie posiadam takiego doświadczenia. Chodzi mi oczywiście o kulturystykę naturalną i stałą progresję siły, a przy okazji poprawę obwodów. Jak takie założenia mają się do tego?

tutaj jednoznacznej odpowiedzi nie uzyskamy bo chyba takowa jest niemożliwa- raczej przeciwstawienie zamieniłbym na swego rodzaju komplementarność obydwu form względem siebie, i wtenczas myślę, zę obraz będzie niejako pełniejszy, dzieje się tak dlatego, ze owe elementy w jakiejś formie się przenikają w każdej dostatecznej formie treningu, w układaniu treningów od strony cykliczności obydwie formy powinny znajdować swoje miejsce...
Należy także brać pod uwagę indywidualne predyspozycje ćwiczącego, okres treningowy w jakim się znajduje, jak i bardziej podstawowy nawet okres czy stan zaawansowania...

Też uważam, że w treningu jest miejsce i na mega objętość treningową i na ekstremalną intensywność. Jak też jest miejsce na wszystko co znajduje się pomiędzy tymi skrajnościami. Tak na serio trzeba próbować różnych rzeczy i znaleźć swój indywidualny, najlepszy sposób na progres sylwetkowy i siłowy.

Jeśli ktoś, w jakimś artykule pisze, że znalazł świętego graala treningu, to niestety bardzo upraszcza sprawę. Gdyby istniał taki jeden jedyny cudowny sposób, to mielibyśmy na siłowniach same super sylwetki i bardzo silnych ludzi.Tymczasem rzeczywistość troszkę się rozmywa.

Poza tym trenujący mają różne cele. A to niestety wymusza stosowanie różnych metod.

Chciałbym jeszcze poruszyć kwestie zmian w treningu. W miarę doświadczenia każdy jakoś tam wie jak trening wpływa na organizm i czy jest dobry. Na początku jednak tej drogi, a raczej w momencie gdy przestajemy być gąbką, która wchłania każdy bodziec i przekształca go w tkankę mięśniową możemy nie do końca umieć poznawać te czynniki.

Precyzując pytanie, jaki czas można zakładać sobie jako wyznacznik treningu. Chodzi mi o to ile czasu dać swojemu organizmowi na poznanie naszych nowych metod i ewentualnie po jakim czasie możemy porównywać ze stanem przed. Jest to okres dłuższy niż mezocykl, czy może jeszcze szybciej możemy już poznać, że trening należy zmienić.

Przepraszam za chaos w mojej wypowiedzi, mam nadzieję, że ktoś jednak zrozumie.