Dziennik biegowy Nadine

W końcu pełna diagnostyka obrazowa była?

Tomografii nie było.
Ale to bez znaczenia dla mnie teraz. Jeden ch**.
Od kwietnia chodzę na psychoterapię, od 7 tygodni leki, w dupie czarnej jestem. I nie, nie zawalił mi się świat bo nie mogłam biegać, tylko tak mocno weszłam w bieganie bo świat się walił. Klapki na oczach.
A bieganie kocham i nienawidzę jednocześnie. Mimo to, te dwa miesiące ciężkich treningów to było moje najpiękniejsze trenowanie, najlepsza moja forma.


Zmieniony przez - nadine 21 w dniu 2023-07-13 16:13:46

To dalej swoje zdanie podtrzymuje. I dalej jestem zdania, że bieganie przy ZDIAGNOZOWANEJ kręgoszczelinie jest możliwe bez bólu.

Nadinka sądzę że bardzo dobrze Ciebie rozumie ,bo ta bezsilność i niemoc w poradzeniu sobie w danej sytuacji jest straszna ,lecz chyba jeszcze gorsze jest zamknąć się na wszystko
Mój wypadek w styczniu 1998r zerwanie dołu stopy zmiażdzenie itd -- zamknął przede mną wszystko ,no prawie wszystko zostawił w głowie myśl że dla rodziny żony i 3-ech chłopaków najmłodszy połtora roku muszę być silny ,3-rzy miesiące w szpitalu i w głowie że już nic nie będzie jak dawniej
Mój sport pożegnał mnie bezpowrotnie ,nie mogłem już nawet marzyć o powrocie do piłki ręcznej ,siatkowej ,jak ja lubiałem skakać w zwyż ,umiałem robić to flopem i często młodych ludzi zaskakiwałem a i zdarzało mi się pobiegać
Siłownia to była ostatnia aktywność jaką chciałbym robić będąc zdrowym a jednak po wypadku chodząc o kulach już półtora roku co miałem robić ??? a i w skrucie o rowerowaniu
w 2014r kupiłem rower ,to było straszne do amputacji 15 lat miałem cały czas stopę w zapaleniach bardzo silnych ,został mocno uszkodzony krwiobieg ,nogi moje były jak z waty zagrożenie amputacją drugiej nogi a ja kręciłem po prostej drodze 200-300m i spadałem z roweru z bólem i przez kilka minut aż wyłem zanim to się uspokoiło ,zobacz moje dzienniki 2016rok jka kręciłem do Bolkowa 18km jechałem chyba ze 3h z 12-15 odpoczynkami ale kręciłem bo widziałem i czułem że to jest właśnie to ,a w dniu dzisiejszym mimo że dużo osób uważa że rower elektryczny sam jedzie to ja powiem że to szczęście dla mnie które wspomaga mnie w bardzo trudnych sytuacjach a i te trasy po ponad 100km
Reasumując -- Nadinka sportowo życiowo straciłem bardzo dużo ---lecz z perspektywy czasu zyskałem jeszcze więcej --- jako człowiek stałem się bardziej wrazliwy ,tolerancyjny --jako człowiek aktywny trenuję moje najsłabsze ogniwa bo to najtrudniej ,a moje trasy ponad 100km to są jak dla zdrowego ze 300km
A i rodzinnie nie poddałem się najpier z kulami ,póżniej już nawet bez nogi od 2002r do końca 2015r jeżdziłem po całej Polsce i wykonywałem prace brukarskie z granitu ,rynki ,parkingi ,ulice place ,posesje
1998 rok -- świat się zawali ,lecz jednocześnie otworzył się na inne możliwości tylko potrzeba je dostrzec i wykorzystać --- z perspektywy lat sądzę że ja skorzystałem na tej zmianie
Nadinka głowa do góry ,nie roztrząsaj a poszukaj siebie

Jawor dla mnie jesteś BOHATEREM.
Siebie szukam, dla dzieci, męża, staram się, bardzo się staram.

Krzychu ufam temu fizjo, mówi w sumie to co Ty. Jak będzie trzeba to dalszą diagnostykę zrobię.
Do Warszawy nie przyjadę do Ciebie.

Nadinka najważniejsze że zdecydowałaś się skorzystać z pomocy. Teraz trzeba czasu żeby wszystko sobie poukładać na spokojnie.

Ale też nic się nie stanie, jak znajdziesz sobie coś innego, co będzie Ci w życiu dawało szczęście. Żeby tu nie było zaraz wysypu historii o niezłomnej determinacji kontuzjowanych sportowców, którzy siłą charakteru pokonali wszystkie trudności, jakby uprawianie sportu było najważniejsze na świecie. To tylko bieganie i życzę Ci, żebyś na terapii podjęła samodzielną i świadomą decyzję, na ile Ci na tym rzeczywiście zależy. Bo te legendy o niezłomności potrafią ryć banię i wpędzać w poczucie, że się coś powinno komuś i sobie udowodnić. Trzymam kciuki za pomyślność leczenia i ciała, i umysłu :)

" Ale też nic się nie stanie, jak znajdziesz sobie coś innego, co będzie Ci w życiu dawało szczęście. "

Hesia i właśnie o to mi chodziło tylko jakoś rozwlekle opisałem swoją historię

Nie pisałam tego w opozycji do Twojej historii tylko tak na wypadek, gdyby pojawiły się jakieś inne ;) Bo jednak jesteśmy na wskroś przesiąknięci tym wzorem, że powinno się walczyć do upadłego z przeciwnościami i powstawać niczym ten feniks z popiołów, bez względu na cenę. A przecież nawet jeśli wszystko można, to nic nie trzeba

Hesia ,nawet przez myśl mi nie przeszło że to w opozycji do mnie ,napisałaś o sportowcach a ja w latach 80-tych ,90-tych byłem tylko aktywnym facetem a póżniej szukałem właśnie tego co w życiu daje mi radość ,uśmiech pogodę ,a koło prawdziwego sportowca może ze 3-trzy razy w życiu stałem