sporty , sztuki walki..

W dzisiejszych czasach mamy możliwość ćwiczenia praktycznie, każdego sportu i sztuki walki. Pytanie jakie chciałbym zadać to co
Was kręci...
Chcę ćwiczyć dla siebie czy chcę "zrobić" karierę w sporcie...czy chcę czuć się bezpiecznie na ulicy idąc ciemną nocą z dziewczyną...czy jeszcze inne..(a może wszystko naraz?)
Motywacji człowiek ma wiele...i w zależności od wieku czasami się zmieniają...
1. Jeśli chcę walczyć na ringu....to wybieram np. sport walki...i to nalepiej jak najbardziej wszechstronny...tzn..łączę np. MT z Bjj + zapasy ( kolejność dowolna)...itd...
2. Jeżeli ćwiczę dla siebie...to wybieram cokolwiek...tzn. nie ważne czy tradycyjne czy sportowe bo liczy się tylko fakt ćwiczenia i bycie w grupie...
3. Ćwiczę ze względów zdrowotnych......tylko wszystko pod warunkiem , że przy wadze 120 kg trener nie każe mi skakać pod sufit...
4. Inna motywacja...
Chciałbym poznać Wasze zdanie na pytanie... czy sztuki i sporty walki mogą żyć w zgodzie , wzajemnie się uzupełniać...i czerpać od siebie nawzajem w każdym wieku ( w zależności od motywcji ćwiczącego)...mam nadzieję, że to zrozumiale przedstawiłem.
ja ze swej strony pewnie po 50-tce zajmę się tai chi, choć pewnie już powinienem
a tak serio to obserwuję ( u siebie) takie etapy....od zachwytu nad sztuką sportem walki , który ćwiczę, po chęć sprawdzenia się w zawodach...po spokój, który mam w sobie i radość z każego dnia kiedy mogę ćwiczyć (mając na głowie liczne obowiązki i nie będąc już w wieku beztroskim
A jak Wy macie?

No mnie akurat temat zaciekawił, widzę że więcej jest takich jak ja a nie takich to chodzą po to żeby zamiatać na macie albo ulicy

Ja kiedyś jako nieśmiały chłopaczek byłem wręcz na siłę zmuszany do pseudo-nauki boksu i troszeczkę zapasów, no i w ogóle na siłę "utwardzany" (co teraz procentuje niekorzystnie :/). Potem jak to wszystko się skończyło to mimo że nie lubiłem tego, to jednak mi brakowało i sam zacząłem chadzać na treningi w klubie Na początku z myślą o tym, żeby właśnie wymiatać i być niebezpiecznym. Potem zamieniło się to w chęć prania ryjów na zawodach Ale zanim doczekałem pierwszych zawodów to zupełnie zmieniłem podejście do tego. Trenuję dla siebie. Opcja 4 chyba bo ani nie po to żeby wygrywać na zawodach, ani nie dla zdrowia, no może przez sentyment ale też bym tego tak nie nazwał. Hmmm po prostu zawsze w 100%ach popierałem chęć samodoskonalenia. I nie tylko pod względem sportowym/fizycznym (ale głównie pod takim). No i (wydaje mi się, że jestem jednym z nielicznych pod tym względem, acz mogę się mylić) interesuję się SW. Nie tym co trenuję, bo na ogół tak jest. Trenujesz MT, jesteś wielkim fanem MT. Trenujesz Karate, jesteś wielkim fanem Karate, Japonii i w ogóle. Mnie interesuje wszystko co związane z SW od starogreckich zapasów i pankrationu, przez orientalne "Karata, Kungfa i inne takie", aż po nowoczesne MMA. Od styli stricte parterowych, przez "rzucanki" i uderzane, aż po walkę bronią. Po prostu, interesuję się "walką" a nie "tym co trenuję"

Motywacji człowiek ma wiele...i w zależności od wieku czasami się zmieniają......

Sam nie wiem czemu to robię, w wielu przypadkach jest tak, że treningi (nieważne czy SW, czy trening kształtujący sylwetkę, czy typowe dźwiganie żelaza pod jak najlepszy wynik) uzależniają... i to chyba jedna z bardziej pozytywnych i pożytecznych form uzależnienia, jakie nas mogą w życiu spotkać .


Chciałbym poznać Wasze zdanie na pytanie... czy sztuki i sporty walki mogą żyć w zgodzie , wzajemnie się uzupełniać...i czerpać od siebie nawzajem w każdym wieku ( w zależności od motywcji ćwiczącego)...

Moim zdaniem mogą żyć w zgodzie (a nawet powinny). Jak sam Pan zauważył istnieje wiele powodów, dla których ludzie decydują się trenować SW, więc mamy do czynienia z relacją: różne SW - różne potrzeby.

Poza tym wielu zawodników, którzy trenują przekrojowo zaczynało od tradycyjnych SW.

To takie moje przemyślenia

Super...i wielkie dzięki za wypowiedź
p.s
i nie pan na miłość boską

Zmieniony przez - wuxia w dniu 2008-12-16 01:07:33

Ja ćwiczyłem karate, kick boxing, boks, capoeirę a teraz MT. Wiekszość czasu ćwiczyłem równiez na siłowni. Każde z tych treningów, każda SW dużo mi dała, chociaż tylko karate ćwiczyłem dłużej. Każda zaspokajała jakąś moją wewn. potrzebę

Moja forma fizyczna wpływa na moje samopoczucie, więc ćwiczę by czuć sie dobrze.

Jak zaczynałem trenować to chciałem być jak Bruce Lee i moim celem było wymiatać jak on na filmach i dzięki temu zapisalem się do szkoły walki. Jak każdy pewnie małem chwile eufori oraz zwątpienia czy to co robię ma sens i czy wysiłek wkładany w ćwiczenia, ma wogóle jakiś sens. Jednak przekonałem się że dla mnie ma sens zasadniczy - bez tego nie byłbym tym kim jestem i nie wyobrażam sobie że tego nie robię.
Zaczynając moją przygodę z SW była skuteczność relana i chcęć umiejętności realnej walki - z tego powodu mimo namowy pierwszego nauczyciela nie zdecydowałem się na zawody i w poszukiwaniu tego wyjechałem z Polski na kilka lat.
Dalej skuteczność tego co robię jest priorytetem i motorem ćwiczeń. Pomału zaczynam zauważać że to co ćwiczę jest bardzo ważnym elementem mojego życia z daleko wykraczającym sensem poza samą umiejętność walki.

Zmieniony przez - Yang32 w dniu 2008-12-16 06:39:40

ćwiczę bo lubię

Moją motywacją na początku przygody z SW,była planowana zemsta.Z czasem o niej zapomniałem,a treningi zaczęły sprawiać mi ogromną przyjemność.Ponadto muszę ćwiczyć,bo lepiej się czuję,gdy ciało mam spompowane na maxa...ciało zmęczone ale mój "oczyszczony" umysł zaczyna lepiej funkcjonować.Pozadto mam skłonności do tycia,więc gdybym nie ćwiczył wyglądałbym jakbym połknął piłkęOprócz tego lubię mieć małego asa w rękawie,gdyby przyszło mi znaleźć się w nieciekawej sytuacji.Techniki,głównie interwencyjne przydawały mi się w pracy i na pewno będą przydawać w nowej.Także doszły względy czysto praktyczne-zawodowe zastosowania SW.

Mnie po prostu zawsze ciągnęło do takich brutalnych rozrywek , nie mam pojęcia skąd mi się to zalęgło, tym barziej że kręciły mnie też typowo kobiece sporty, jak taniec czy gimnastyka artystyczna. Zaczynałam ostroznie od aikido, ostatecznie wylądowałam na MT, teraz jak wrócę do formy planuję przekrojówkę i/lub walkę bronią. Myślę, że główna motywacja u mnie to po prostu fascynacja tego typu formą wyładowania energii, w SW jest to coś, czego nie ma w żadnym innym sporcie.Oczywiście do tego dochodziły różne motywacje poboczne, dojrzewanie do coraz bardziej kontaktowych formuł, itd. W sumie ciekawa sprawa, jak rozwój w SW idzie w parze z rozwojem osobowości
Ogólnie każda SW bardzo dużo mi dała, pod różnymi względami, wliczając w to również te niepraktyczne tradycyjne. Każdą na swój sposób doceniam, dlatego moim zdaniem powinno sie czerpać z róznych źródeł, bo to daje nam coraz szerszą perspektywę.

Aha, też planuję tai chi na emeryturze, na razie ubolewam, ale wytrzymałam tylko jeden trening

Teraz ćwiczę dla.... nie wiem jak nie ćwiczę parę dni to zaczynam się sam ze sobą gorzej czuć a jak zaczynałem to... było to w 3 klasie podstawówki i tak jak sobie przypominam to chyba się naoglądałem jakiś filmów z jakimiś mnichami i chciałem być jak oni każde dziecko się interesuje tym czego nie zna a wtedy dla mnie to było jak jakaś magia

Tai Chi to styl Bolo Yeunga a on sie ciągle na emeryture nie wybiera...