Masa a sprawność fizyczna.

Oczywiście że tak .

Na którymś festiwalu sztuki cyrkowej wiele lat temu widziałem pokaz grupy odstawiającej ruchy atletów w zwolnionym tempie. Napakowane jak dziki chłopy na trapezie rozciągały się, stawały na rękach, robiły wymyki itd. Niestety, nie pamiętam ani trupy, ani nazwy cyrku. Można być i dużym, i rozciągniętym, po prostu to zabiera o wiele więcej czasu, trudów, wysiłku. Pozostaje pytanie: po co? Większość ludzi chce po prostu być duża i mieć kratę, nikt nie biega wytrzymałościowo po wiele km oprócz sportowców, przechodzenie toru przeszkód oprócz wojskowym nikomu się nie przydaje. A sztuczki na trzepaku pozostają sztuczkami na trzepaku, pewne rzeczy można sobie wyćwiczyć, ot tak, dla frajdy.

no tak po co miec dobra wytrzymałosc i sprawne ciało skoro mozna byc duzym...nikt nie wie po co no i najwazniejsze KRATA :D bez tego sie umiera, pytam sie po co? :D

Tylko po co? Tak samo po co być dużym, skoro mega sprawny koleś z 46cm w łapie i 95kg wagi wygląda na równie dużego co kulturysta 55-60cm w bicepsie i 120kg ? Każdy wybiera swoją drogę.

marmur

no tak po co miec dobra wytrzymałosc i sprawne ciało skoro mozna byc duzym...nikt nie wie po co no i najwazniejsze KRATA :D bez tego sie umiera, pytam sie po co? :D

Oj tam, logiki wymagasz. A zimny łokieć lepiej wygląda jak w bajcu siedzi te 46 cm, nie?;) Po co być dużym? Żeby gąski wyrywać, które robią się mokre jak jest tareczka na brzuszku

misiequt po co tu wstawiasz filmy z jakimis maratonczykami jak temat jest inny? po co byc duzym bo to pasja nie kazdy to zrozumie a juz napewno przecietny czlowieczek ktory mysli ze ludzie trenuja po to zeby wyrywac dziewczyny.

Dobra, atletyczna sylwetka była od zawsze nie sposobem na podniesienie sobie samooceny, ale przede wszystkim oznaką wysokiej rangi społecznej, wyznacznikiem prestiżu. Od starożytnej Grecji po czasy współczesne, im ktoś większy, lepiej wyrzeźbiony, silny, wysportowany, wzbudzał podziw i szacunek otoczenia. Kogo publiczność wielbiła na arenach cyrkowych? Cyklopa, który ważył 120 kg, Louisa Cyra 140 kg. Duży, wszechstronny atleta wzbudzał podziw dla kształtów, o których publiczność mogła pomarzyć. To zostało do naszych czasów: duży chłop to zdrowy chłop, to chłop silny. Patrzy się na niego z podziwem, jak się rozrósł. Stąd w potocznej świadomości 90 kg pan z czteropakiem raczej skupi na sobie uwagę otoczenia, niż 60 kg kogut, pokroju Franka Medrano czy tam innych kalisteników. To chyba ma podłoże w antropologii człowieka.

Czasy się zmieniają, duzy nie robi już żadnego wrażenia, estetyka owszem a często wielkości nie idzie w parze z estetyką. Powiedziałbym że kiedyś wielkość siła i sposoby na ubijanie zwierza przyczynialy się do prestiżu i ilości samic. Potem już chyba chów hodowlany, im wieęcej krówek i gospodara większa, tym większy prestiż i pozycja społeczna. Dziś zamaist krówek, więcej bryk pod domem, lepsza praca i wiecej zer na koncie.
Wiadomo ze nie o takie rzeczy w zyciu najbardziej chodzi, ale jeżeli już coś mozna powiedzieć o ewolucji to hcyba tylko, że w takiej postaci jest dzisiaj widoczna, bo bić się na arenach nie musimy (chyba że własnie dla sportu, a i sam sport ewoluował) ani polować i hodować krówek. także pozostaje chyba tylko kwestia samooceny.

Tylko, że ten 70-75kg Denis Minin lub Frank Medrano trenujący kalistenikę wyglądają nie raz lepiej niż 90kg koleś trenujący na siłowni, takie porównania są bez sensu, bo waga nie zawsze oddaje wygląd.

W tym wszystkim najważniejsze są proporcje.