Style kung-fu/wushu

Masz racje... nie potrzebnie sie unioslem. Zreszta nikomu nie musze nic udowadniac.
pozdrawiam.rehab

I o to chodzi. Dyskutujmy, ale na POZIOMIE

HUNG GAR KUEN jeżeli ktoś nie wie o czym mówie odsyłam do założonego przezemnie tematu o tym samym tytule

A tak wogóle ringo wydaje mi sie że 9 letnie dziecko z shaolinu powiedzmy uzbrojone w kij żeby dać ci fory jakieś .zmiotło by cie z powierzchni ziemi gdyby chciało..ale poco..i oto chodzi w tym wszystkim .walka to nie tylko wybite zęby i popisówa przed kumplami z siłownoi .walka toczy sie przez całe nasze życie z naszyzmi słabościami.Kung fu odzwierciedla to w ruchach to co naturalne to co wokól nas spokojne formy taichi ale również tygrys który w nas drzemie pozatym wydaje mi sie że styl małpy nie jest w cale super śmieszny bo wielu ludzi zachowuje sie tak że to można uznać za żałosne chociażby twój post krytykujacy skuteczność w walce sztuki walki....

Hmm... chyba nie było więc dodam:



Mi Tsung I Pai(również Yen Ching Chuan)
tzw. "Sztuka labiryntu"

Prawdopodobnie pochodzi z północnych Chin, stworzona przez zmarłego 1 1909 r. Huo Yuan Chia. Polega na zwodzeniu przeciwnika gwałtownymi zmianami kierunku i wysokości postawy wykonywanymi w sposób mylący i zaskakujący



Tsui Pa Hsien
tzw. "Styl pijanego człowieka"

Technika polegająca na wykonywaniu różnych czynności - na ogół zupełnie niezwykłych w walce, np. zataczanie się, potykanie, wykonywanie drgawek, itp. Ma to na celu zdezorientowanie przeciwnika w sytuacji. Podobno mistrz tej sztuki dolny jest do wykonywania tych "pijackich" technik w taki sposób, ze trzymając szklankę pełną wody nie uroni z niej ani kropli.



Wah Kuen Pai

Styl ten jest bogaty w elementy techniczne, iście "baletowy", podobny momentami do capeiry. Pełno tu efektownych technik z wyskoku, wysokich kpnięć, piruetów. Kata w tym stylu jest niezwykle trudne do wykonania. Mistrzem w tej technice jest/był (nie wiem czy nadal żyje) Choy Lung Wun.



Lau Hon Kuen Pai
tzw. "Styl zgubionego szlaku"

Bardzo skuteczny w realnej walce, jeden z najpiękniejszych i najbardziej efektownych stylów kungfu. Specjalnością są tu ataki z wyskoku, podczas których wykonywane są całe serie uderzeń nogami. Uprawiany głównie w Hongkongu



Cha Kuen Pai

Styl w którym charakterystyczną cechą jest atakowanie z długiego dystansu za pomocą długich i wysokich skoków.



Fan Tzi Pai
tzw. "Technika szponów orła"

Prawdopodobie stworzył ją żyjący w XII wieku Yuen Tei. Zmodyfikowana został w wieku XVIII przez Lai Chuen. Składają się na nią techniki otwartej dłoni wykonywane zarówno jako nukite i jako zahaczenie, a także gwałtowne ruchy, które można w skrócie określić jako "wykręcenie po uszczypnięciu".



Loong-Ying
tzw. "styl smoka"

Uderzenia są tu wykonywane nasadą dłoni i całą stopą lub piętą, najczęściej po liniach prostych. Kładzie sie tu nacisk na miażdżącą siłę uderzeń i niszczący efekt. Przy kopnięciach noga podporowa jest silnie ugięta w kolanie. Wielcy mistrzowie tego stylu: Lam Woon Kwong, Chow Fook i Tsui Yiu Cheung



Tang Lang Pai (również Chuk Kai Chuan)
tzw. "Praying mantis", czyli "modląca się modliszka"

Nazwa wzięła się od charakterystycznych ćwiczeń na wzmocnienie ramion polegających na rozchylaniu i ściskaniu własnymi ramionami rozsuniętych ramion partnera. Twórcą był Wong Long(XVII wiek).



Hao-Pai
tzw. "styl czapli"

Ataki realizowane głównie za pomocą "nukite" i "tsumasaki', duży nacisk na gwałtowność uderzeń i niezwykłą precyzję. Cechą charakterystyczną jest atakowanie wyprostnych powierzchni stawów.

Czemu nie podajesz źródła?

Ech sorry, ale kopiowałem to z projektów swojej strony WWW rano, byłem zmęczony i zapomniałem podpisać :P Zreszta też w innych postach które dzisiaj pisałem, zaraz poprawię błąd.
Oczywiście tekst w większości z książki "Karate" Jerzego Miłkowskiego

A co to w ogóle za dziki pomysł, żeby cytować takie głupoty, zaczerpnięte z książki pisanej przez autora, który o chińskich sztukach walki nie miał zielonego pojęcia, fakt, że w dodatku napisanej w czasach, gdy u nas mało kto cokolwiek wiedział i mało kto miał dostęp do lepszych informacji, czyli bardzo dawno temu. Innymi słowy, to taki popis, gdyby ktoś pisał o najnowszym stanie wiedzy w astronomii, a tu ktoś wyskakuje z tekstem, że to słońce krąży wokół Ziemi

Jakiś tam Habersetzer shotokanowo/wado-ryu'owy coś tam pobieżnie dowiedział się w czasach, gdy jeszcze mało kto miał w Europie o kung-fu miał pojęcie, namieszał i nachachmęcił, nasi karatecy go za wielki autorytet uznali, i jak widać do dzisiaj czkawką się ta ściema odbija.

>Mi Tsung I Pai(również Yen Ching Chuan)
>tzw. "Sztuka labiryntu"
>Prawdopodobnie pochodzi z północnych Chin, stworzona przez zmarłego 1 1909 r. Huo Yuan Chia. Polega na zwodzeniu >przeciwnika gwałtownymi zmianami kierunku i wysokości postawy wykonywanymi w sposób mylący i zaskakujący

Mi Tsung Pai (mizongpai, mizongquan), to w żadnym wypadku nie jest jakaś "sztuka labiryntu". Daje się to przetłumaczyć jako styl zagubionych śladów lub styl zagubionego szlaku (błędnie ta nazwa pojawia się przy innym stylu w tym zestawieniu - patrz kilka pozycji niżej). Huo Yuan Chia (Huo Yuanjia) był tylko jednym ze znanych przedstawicieli tego nurtu. Doskonale wiadomo, że nie był twórcą. Inna nazwa Yen Ching Chuan (Yanqingquan) z kolei pochodzi od nazwiska domniemanego (legendarnego) twórcy Yan Qinga.

>Tsui Pa Hsien
>tzw. "Styl pijanego człowieka"

Styl pijanego człowieka, to Tsui Chuan (Zuiquan). Tsui Pa Hsien (Zuibaxian), to "ośmiu pijanych nieśmiertelnych". Formy Tsui Pa Hsien występują jako element składowy w niektórych stylach południowych.

>Lau Hon Kuen Pai
>tzw. "Styl zgubionego szlaku"

Lau Han Kuen Pai, czyli w powszechnie przyjętej transkrypcji pinyin luohanquan, to styl luohana (w uproszczeniu: świętego buddyjskiego). Styl zgubionego (zagubionego) szlaku to mizongquan (Mi Tsung Pai) o którym była mowa wyżej. Istnieje odmiana luohan mizongquan, ale samo luohanquan nie ma nic wspólnego z mizongquan.

>Fan Tzi Pai
>tzw. "Technika szponów orła"

Fanziquan (Fan Tsi Pai) to nie to samo, co yingzhouquan. Yingzhuoquan to styl szponów orła.

>Tang Lang Pai (również Chuk Kai Chuan)

Tylko, że Chuk Kai Chuan (Zhoujiaquan), określany czasem jako południowy Tanglangquan, nie ma zupełnie nic wspólnego z właściwym Tanglangquan z północy.

>tzw. "Praying mantis", czyli "modląca się modliszka"

Tylko w oryginale jest tanglang - po prostu modliszka, a nie modłąca się modliszka.

>Nazwa wzięła się od charakterystycznych ćwiczeń na wzmocnienie ramion polegających na rozchylaniu i ściskaniu własnymi ramionami rozsuniętych ramion >partnera.

A to by się przedstawiciele stylu modliszki zdziwili.

>Hao-Pai
>tzw. "styl czapli"
>Ataki realizowane głównie za pomocą "nukite" i "tsumasaki', duży nacisk na gwałtowność uderzeń i niezwykłą precyzję. Cechą charakterystyczną jest atakowanie >wyprostnych powierzchni stawów.

Hequan, znaczy się A to ci dopiero walenie ściemy na całego.

Podsumowując - jeśli ktoś ma dostęp do rozsądnych źródeł, fajnie jeśli się nimi podzieli, ale takie teksty, to jest tylko wciskanie bzdur i robienie ludziom wody z mózgu.

A skąd miałem wiedzieć, ze to nie było rozsądne źródło? Skąd mam też niby wiedziec, że to co ty tutaj przedstawiać pochodzi z bardziej rozsądnego źródła?
Wiedż, którą zdobyłem z tej książki operuję już od dłuższego czasu i rozmawiałem już z wieloma osobami siedzącymi w tematyce kung-fu i nikt nie zgłaszał mi do tej pory takich uwag. Stąd myślałem, że jest ona cenna i chciałem się po prostu nią bezinteresownie podzielić. Nie widzę tu powodu twojego ataku na mnie. Masz inne zdanie, fajnie, ale krytykując mnie w ten sposób na pewno nie przekonasz mnie do swojej wiedzy na ten temat...

Nie atakuję Ciebie, a tylko wskazuję na ogólny problem, że ludzie nie starają się nawet dotrzeć do oryginalnych chińskich źródeł, tylko przez lata powtarzają nieścisłe lub nieprawdziwe informacje, nie zadając sobie trudu, by zbadać sprawę poważniej.

Zmieniony przez - dacheng w dniu 2004-11-28 00:02:49