Agresja i motywacja w sztukach walki?

Witam piszę pracę magisterską i szukam badań na temat tego jak agresja i motywacja ma się do sztuk walki? Tzn u osób, którzy trenują. Znalazłem kilka badań, jednak potrzebuję więcej informacji i byłbym bardzo wdzięczny jeśli, ktoś by mi pomógł dotrzeć do badań na ten temat.

Pozdrawiam!

O proszę, a my tak sobie w temacie obok dyskutujemy o motywacjach https://www.sfd.pl/Sztuki_walki_hartują_charakter_-t563286.html

Na jakim jesteś kierunku? Jaka uczelnia?

W Polsce z tego co wiem, nikt nie zajmuje się tym, ja miałem ochotę prowadzić takie badania, ale nie jestem psychologiem i musiałbym kogoś do spółki wziąć (co pewnie się stanie jeśli dalej będę drążył temat). Zwróć też uwagę na poczucie lęku, bo to koresponduje z agresją. Na świecie takie badania prowadził amerykański psycholog Edward Trulson, który badał zawodników taekwondo. Co do Trulson`a, to polecam lekturę Zabawowe formy walki w wychowaniu fizycznym i treningu sportowym - Kalina Roman, Jagiełło Władysław, Warszawa 2000, (s. 10 opis eksperymentu). Gdzieś widziałem pozycje o agresji w boksie.

Motywacja:

Człowiek jest z siebie po prostu zadowolony (tzn. z samego faktu, że wziął się za siebie, przełamał się i poszedł na salę) – po tych wszystkich perypetiach życiowych. Kiedy zrezygnowałem z kicka, zacząłem się szczerze mówiąc staczać przesadzając z „zabawą” – nie sądziłem, że kiedykolwiek zawitam jeszcze na sali treningowej. W pewnym momencie swego życia człowiek siedział na fotelu, z nadwagą, z zamulonymi tytoniem płucami, skacowany i nie miał siły wyjść na dwór do sklepu. Teraz skacze jak piłeczka i kopie z półobrotu. To jest piękne – warto ćwiczyć dla siebie, dla zdrowia! Dla lepszego samopoczucia, dla pewności siebie i dla regeneracji organizmu (po wcześniejszym rzuceniu używek rzecz jasna).
Motywuje mnie postęp w postaci poprawy samopoczucia, poczucia nowego celu w życiu, satysfakcji, że człowiek ruszył się z fotela – to wszystko jest ogromne! Jeśli ktoś cały czas prowadzi aktywny tryb życia (w sensie, że zawsze był „na nogach”) to może tego tak nie odczuje, ale jak ktoś parę lat zamulił – siedział w barze i pił piwo – usiadł na dupie - poczuje znaczną różnicę. Wtedy wydawało się, że jest się ciężkim, powolnym. Teraz, po zmianie nawyków żywieniowych, bieganiu i treningach w tym samym ciele czujesz się lekko. Wbiegasz po schodach, biegniesz pół kilometra na autobus bo Ci ucieknie (nie męcząc się) – to są szczegóły, to może i absurdalne, ale kiedyś tego nie robiłeś, byłeś za leniwy i za bardzo otyły. Zdając sobie z tego sprawę umysł się po prostu cieszy :). Bez dwóch zdań mogę to nazwać pierwszym prezentem od taekwondo i biegania. Opłacało się wejść z nimi w układ :).

Motywuje mnie też poznawanie siebie - od nowa i tym razem na prawdziwo. Sparingi to elegancka rzecz. Już na początku uczą cię tego jaki jesteś cienki. Jak wracasz autobusem to jesteś zły, że twoje nogi są za wolne by wejść w gościa, ale jak to przemyślisz to dochodzisz do wniosku – ale czego ja się spodziewałem? Z boku wszystko wygląda cudownie – oglądasz te zawody i myślisz, że to taki lightowy kontakt i łatwizna. Pokory nabiera się bardzo szybko. Podobnie jak likwiduje się ze swojej głowy stereotypy. Gość, który wygląda na trudnego przeciwnika okazuje się łatwy, a niepozorny chuderlak leje cię po papie. To jest różnica między teorią a praktyką. Zdajesz sobie sprawę, że jesteś cienki i wiele pracy przed tobą. W sumie to normalne, bo dopiero przyszedłeś do klubu. Nienormalnym było wyobrażenie o sobie, że jesteś dobry wysunięte na…no właśnie na jakiej podstawie? Teraz widzisz prawdziwego siebie – takiego jaki jesteś. Wcześniej widziałeś w wyobraźni kogoś kim najwyżej chciałbyś być. To jest piękne i momentami bolesne zarazem. I motywuje do pracy - ćwiczyć by być w końcu dobrym.

pozdrawiam

MarKosTSD - dziękuję za informacje o autorze i badaniach, na pewno się przydadzą i je sprawdzę, a także prawdopodobnie umieszczę w pracy :)

lukasz_I - Tobie też dziękuję i zachęcam więcej osób do pisania, takich wypowiedzi (bowiem chyba będę przeprowadzał wywiad z osobami na potrzeby badania),dlatego takie wypowiedzi dadzą mi dużo informacji, może nakierują na coś jeszcze.

Dziękuję bardzo! jeśli ktoś zna autorów badań w Polsce i zagranicą to byłbym bardzo wdzięczny za pomoc. Pozdrawiam!

Moim zdaniem sportowa agresja jest rzeczą wysoce pożądaną. Osoba która z natury jest lękliwa nie ma większych szans na sukces w SW. Źródłem motywacji może być dla niektórych ostra muzyka, chęć wygranej, sława, pieniądze, zależy to od osoby i od rangi zawodów w jakich startuje. Niemniej jednak agresja w SW jest nieodłączną częścią, oczywiście.. po walce jak najbardziej szacunek dla przeciwnika, ale na macie agresja jest według mnie niezbędna.

@up
Dokładnie, nie być skupionym, nie szukać luk u przeciwnika, tylko być agresywnym i napier****.
Litości...

zack_o2 mogę Ci podać jakieś książki, ale powiedz mi (i naszym szanownym userom) co i gdzie studiujesz?

Psychologia / Lublin

O miło, też kończyłem w Lublinie (UMCS). Kto jest Twoim promotorem i czy zna się coś na SW? Co trenujesz?

Bardzo dobrze, że w powstaje praca z psychologii, niewiele jest prac na kierunkach humanistycznych z SW. Choć trochę jest prac napisanych z filozofii i historii. Najczęściej, co jest zrozumiałe, pisze się o SW na AWFie. Ale bardzo mało jest z psychologii i pedagogiki. Większość prof. pozwala na prace mgr o sw, jednak nie jest mi znany przypadek dr z przedmiotów humanistycznych traktujących o SW.

Wracając do tematu.
Dariusz Nowicki też coś pisał o psychologii motywacji w taekwondo WTF. No i jeśli nie znasz, to koniecznie musisz poznać pozycje Matta Jarvis Psychologia sportu, Gdańsk 2003 - Jarvis zrobił coś moim zdaniem bardzo ważnego - rozgraniczył agresję wrogą i agresję instrumentalną. Wroga to ta, która powoduje zniszczenia, krzywdy, cierpienia bez powodu - tylko dla samego zła. Zaś agresja instrumentalna, jest właśnie częścią walki sportowej, gdzie używa się dużej dawki agresji, np. w boksie, SW i innych sportach, ale nie po to, by skrzywdzić przeciwnika, tylko po to by wygrać pojedynek (przypadki patologiczne zostawiamy, bo zdarza się, że i osoby z zachowaniami psychopatycznymi też są w sporcie, poznać można ich po tym, że zwyczajnie nie stosują się do reguł i za wszelką cenę chcą wygrać). Pisałem już kilka razy na SFD o tym rozróżnieniu, ale wydaje mi się, że jest to bardzo ważne i trzeba to podkreślać.

Poza tym Jarvis fajnie tłumaczy pasy w sztukach walki, jako narzędzie wspomagające motywację zewnętrzną.

Jak mi się coś przypomni, to napiszę.

Zbiór prac/artykułów Nowickiego:

http://www.taekwondo-olsztyn.neostrada.pl/psychologia.htm 

Promotor nie zna się na SW, ale bardzo go temat zainteresował, bowiem specjalizuje się między innymi w agresji. Co do mnie to interesuje się SW, ale bardziej jako amator i traktuje to jako hobby, sposób na aktywne spędzenie czasu. Miałem styczność z Muai Thai przez 5 m/c (brak czasu) trenuje sam, amatorsko, dla przyjemności, czasem ze znajomymi, lubię oglądać UFC ;). Oprócz tego siłownia 6-lat, z małymi / większymi przerwami w zależności od czasu. Temat sam w sobie interesuje mnie bo to moje hobby, a druga sprawa jak sam wspomniałeś w Polsce nie ma o tym dużo z psychologicznego punktu widzenia, dlatego postaram się także zajrzeć i poszukać badań za granicą ;)

Tą książkę już namierzyłem (Matta Jarvis Psychologia sportu, Gdańsk 2003), jeszcze nie zaglądałem, ale mam na celowniku, nawet sobie ja zapewne zakupie dla samego siebie. Co do Nowickiego, to dzięki za namiary, na pewno dokładnie przeczytam :) Na razie zbieram informacje: literaturę i przegląd badań na ten temat.

Dziękuję za każde informacje, wszystko się przyda :)