LukaszK
Dr. Kevin Hall w poprzednim roku wniósł niemałe zamieszanie publikując wyniki swojego badania podważającego prawidłowość "hipotezy węglowodanowo-insulinowej": "Calorie for Calorie, Dietary Fat Restriction Results in More Body Fat Loss than Carbohydrate Restriction in People with Obesity" (1).
Pokrótce wykazał, że restrykcja tłuszczów prowadzi do nieznacznie większej utraty tłuszczowej masy ciała niż restrykcja węglowodanów. Uczestnicy tej próby przebywali w ośrodku badawczym pod ścisłym nadzorem naukowców, co ograniczało możliwość oszukiwania i konsumpcji ponadprogramowych kalorii. To duża zaleta. Wśród wad należy wymienić krótki czas trwania próby (2 tygodnie).
W ostatnich tygodniach Dr. Hall opublikował wyniki nowego badania (2). Tym razem próba trwała 8 tygodni. Ponownie uczestnicy (17 mężczyzn z nadwagą i otyłością) podczas trwania próby przebywali w ośrodku badawczym pod ścisłym nadzorem naukowców. W każdym tygodniu spędzali 2 dni w komorach metabolicznych, gdzie mierzono wydatki energetyczne. Dodatkowo codziennie wykonywali treningi cardio o niskiej intensywności (90 minut na rowerze stacjonarnym).
Przez pierwsze 4 tygodnie spożywali posiłki zgodne z zasadami diety niskotłuszczowej dostarczającej 2739 kcal/d (odpowiednio z białek, węglowodanów i tłuszczów: 104, 338, 108 g). Następnie w kolejnych 4 tygodniach przestrzegali zaleceń diety bardzo niskowęglowodanowej ketogennej (VLCKD) o niemal identycznej kaloryczności 2738 kcal/d i takiej samej ilości białka (104 g), ale odmiennych proporcjach węglowodanów i tłuszczów (odpowiednio: 36 i 242 g).
Dieta bardzo niskowęglowodanowa ketogenna przyczyniała się do umiarkowanego wzrostu wydatków energetycznych oraz wyraźnego spadku stężenia insuliny, wzrostu oksydacji tłuszczu i stężenia ciał ketonowych.
W pierwszych 2 tygodniach po wprowadzeniu restrykcji węglowodanów odnotowano znaczny ubytek masy ciała (-1,6 kg), co prawdopodobnie wynikało przede wszystkim z utraty wody, gdyż utrata tłuszczowej masy ciała była znikoma (-0,2 kg). Podczas całego okresu przestrzegania VLCKD uczestnicy stracili 2,2 kg masy ciał. Z czego tłuszczowa masa ciała stanowiła 0,5 kg. Podkreślę, że ubytek tłuszczowej masy ciała podczas 2 ostatnich tygodni przestrzegania diety niskotłuszczowej również wynosił 0,5 kg.
Przedstawione rezultaty wskazują, że restrykcja węglowodanów i zmniejszenie stężenia insuliny nie prowadzi do magicznych efektów w obrębie tkanki tłuszczowej, niezależnie od podaży energii. Nie zmienia to faktu, że w znacznej części przypadkach restrykcja węglowodanów poprzez wpływ na uczucie sytości może sprzyjać ograniczeniu spożycia kalorii (a co za tym idzie efektywnej utracie masy ciała) w większym stopniu niż restrykcja tłuszczów.
1) http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26278052
2) http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/27385608
Pokrótce wykazał, że restrykcja tłuszczów prowadzi do nieznacznie większej utraty tłuszczowej masy ciała niż restrykcja węglowodanów. Uczestnicy tej próby przebywali w ośrodku badawczym pod ścisłym nadzorem naukowców, co ograniczało możliwość oszukiwania i konsumpcji ponadprogramowych kalorii. To duża zaleta. Wśród wad należy wymienić krótki czas trwania próby (2 tygodnie).
W ostatnich tygodniach Dr. Hall opublikował wyniki nowego badania (2). Tym razem próba trwała 8 tygodni. Ponownie uczestnicy (17 mężczyzn z nadwagą i otyłością) podczas trwania próby przebywali w ośrodku badawczym pod ścisłym nadzorem naukowców. W każdym tygodniu spędzali 2 dni w komorach metabolicznych, gdzie mierzono wydatki energetyczne. Dodatkowo codziennie wykonywali treningi cardio o niskiej intensywności (90 minut na rowerze stacjonarnym).
Przez pierwsze 4 tygodnie spożywali posiłki zgodne z zasadami diety niskotłuszczowej dostarczającej 2739 kcal/d (odpowiednio z białek, węglowodanów i tłuszczów: 104, 338, 108 g). Następnie w kolejnych 4 tygodniach przestrzegali zaleceń diety bardzo niskowęglowodanowej ketogennej (VLCKD) o niemal identycznej kaloryczności 2738 kcal/d i takiej samej ilości białka (104 g), ale odmiennych proporcjach węglowodanów i tłuszczów (odpowiednio: 36 i 242 g).
Dieta bardzo niskowęglowodanowa ketogenna przyczyniała się do umiarkowanego wzrostu wydatków energetycznych oraz wyraźnego spadku stężenia insuliny, wzrostu oksydacji tłuszczu i stężenia ciał ketonowych.
W pierwszych 2 tygodniach po wprowadzeniu restrykcji węglowodanów odnotowano znaczny ubytek masy ciała (-1,6 kg), co prawdopodobnie wynikało przede wszystkim z utraty wody, gdyż utrata tłuszczowej masy ciała była znikoma (-0,2 kg). Podczas całego okresu przestrzegania VLCKD uczestnicy stracili 2,2 kg masy ciał. Z czego tłuszczowa masa ciała stanowiła 0,5 kg. Podkreślę, że ubytek tłuszczowej masy ciała podczas 2 ostatnich tygodni przestrzegania diety niskotłuszczowej również wynosił 0,5 kg.
Przedstawione rezultaty wskazują, że restrykcja węglowodanów i zmniejszenie stężenia insuliny nie prowadzi do magicznych efektów w obrębie tkanki tłuszczowej, niezależnie od podaży energii. Nie zmienia to faktu, że w znacznej części przypadkach restrykcja węglowodanów poprzez wpływ na uczucie sytości może sprzyjać ograniczeniu spożycia kalorii (a co za tym idzie efektywnej utracie masy ciała) w większym stopniu niż restrykcja tłuszczów.
1) http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26278052
2) http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/27385608
Krzysztof Piekarz
WojtekA4
