"ZASKAKUJĄCE KONSEKWENCJE DIETY WYSOKOBIAŁKOWEJ"

Siema. Dzisiaj natknąłem się na artykuł, na stronie potreningu.pl, gdzie pan Tadeusz Sowiński napisał kilka słów o konsekwencjach diety wysokobiałkowej - tutaj link do całości http://potreningu.pl/articles/3376/zaskakujace-konsekwencje-diety-wysokobialkowej

Na końcu artykułu, we wnioskach, napisał tak:

"Istnieją dane naukowe, które wskazują, że wysokie spożycie protein może nieść za sobą pewne, negatywne konsekwencje takie jak potencjalne skrócenie życia. Wnioski te jednak wywodzą się z badań prowadzonych na wodach i zwierzętach takich jak szczury i trudno jednoznacznie stwierdzić, czy maja przełożenie na ludzi. Jeszcze bardziej kłopotliwe wydaje się wyznaczenie bezpiecznej w tym aspekcie dziennej dawki protein. Niemniej jednak warto wziąć sobie do serca przedstawione tutaj informacje i zachować pewien umiar w spożyciu białka pamiętając, że „więcej” nie koniecznie oznacza „lepiej”, a niekiedy wręcz przynosi więcej szkód niż korzyści."

W całym tym krótkim artykule używa stwierdzenia 'wysokie spożycie protein'. Wysokie spożycie jest pojęciem bardzo względnym. Czy ktoś ma jakieś pojęcie lub miał wgląd do tych "danych naukowych" i wie o jakim spożyciu mówimy? Podstawowa informacja - czy mówimy o ilości mniejszej jak 3g / kgmc, czy większej od 3g / kgmc?

PS. Nie obawiam się, że umrę wcześniej również logiczne jest, że w diecie wszystko z umiarem, jak również z białkiem. Jednak dla samego siebie i dla samej teoretycznej informacji ciekawi mnie o jakiej podaży białka jest tu mowa?

W artykule 2 x zostało napisane, że nie chodzi o podaż białek, tylko procentowy ich udział w diecie w stosunku do węglowodanów i tłuszczy. Z tego co pamiętam, za wysoki uznaje się już 30 %, a być może niekiedy i 20 %. Garnitur genetyczny mamy bardzo podobny z innymi zwierzętami i ciężko jest np negować fakt wpływu ilości kalorii na tempo skracania się telomerów...

Czytając prace naukowe i popularnonaukowego nie wolno wyciągać pochopnych wniosków, typu atrofia komórek rakowych in vitro pod wpływem substancji X, NIE oznacza, że wynaleziono lekarstwo na raka. Tu, podobnie, autor nie pisze, że 2 gramy białka = śmierć, tylko przychyla się ku tezie, że diety w formie restrykcji kalorycznych czy restrykcji białkowych powodują wolniejsze zużywanie się organizmu, coś na zasadzie, że samochód, który robi rocznie 100 tysięcy kilometrów padnie szybciej od takiego samego, który robi 20 tysięcy.

Ja osobiście skłonny jestem podzielać zdanie autora, że większa podaż białka wpływa na skracanie życia, aczkolwiek poprawia możliwości reprodukcyjne i kognitywne (to bodajże wykracza nieco poza treść artykułu).

ok w takim razie uleciało to mojej uwadze, jeśli chodzi o ten % stosunek. piszesz, że z tego co pamiętasz, za wysoki uznaje się 30%, a niekiedy może i 20%. nie są to miłe informacje, ponieważ większość osób trenujących właśnie taki ma stosunek białek to reszty, około 30%. jednak z drugiej strony niekoniecznie też można porównywać osoby niećwiczące do ćwiczących, gdzie większa podaż protein będzie pewnie i w inny sposób wykorzystana, a co za tym idzie można sobie pozwolić "na więcej"...

Ale kto tu porównuje ćwiczących do niećwiczących?

To tak jakbyś mówił, że nie można porównywać samochodu, który robi 100 tysięcy rocznie, bo za kółkiem ma kierowcę rajdowego, a samochód robiący 20 tysięcy prowadzony jest przez starszą panią.

nikt nie porównuje. ogólnie to raczej temat rzeka. bo jeżeli sami uczeni podają tak skrajnie różne wartości przyjmowania protein w diecie / kgmc (od 1.4g - 2.4g), to tym bardziej ja już sobie nie zawracam tym głowy. poza tym, tak de facto, uzyskałem już odpowiedź na swoje pytanie, więc nie musimy drążyć tematu dalej ale wniosek i tak pozostaje ten sam, niezmieniony od lat: wszystko z umiarem, a zbyt duża podaż protein w diecie na pewno odbije się kiedyś tam na zdrowiu.

Tylko mała poprawka: nauka ma za cel odpowiedzieć na 3 pytania. Dlaczego (przyczyna), jak (mechanizm) i co się stanie (predykcja). Wszelkie przepisy normatywne, czyli mówienie człowiekowi ile ma jeść białka, nie ma nic wspólnego z nauką. Mówiąc o tym, że "uczeni podają skrajne wartości", miałeś na myśli dietetyków, a nie naukowców.

nie mówiąc o tym, że uczeni podają skrajne wartości, mam namyśli dr nauk medycyny, bądź profesorów fizjologii człowieka i innych magistrów. Niektórzy uważają, że już 1.4g / kgmc wystarcza do tego, by nasz organizm funkcjonował prawidłowo itd. itd., a niektórzy, że dawka 2.2g / kgmc jest również odpowiednia - dla mnie jest to za duża rozpiętość owych teorii.

W dietetyce klasycznej ( czyli dla przeciętnego człowieka ) tak jak mnie uczyli to podaż białka
jest ustalona od 0.8 g na kg czyli koło 15 %
W chorobach trzustki ta ilość może ulec zwiększeniu do astronomicznych wartości 1 g na kg
Każda powyżej wartość to nadmiar.
To są wartości przyjęte przez IŻiŻ
Oczywiście w dietetyce sportowej mamy inne zapotrzebowanie, ale jak jest granica maksa spożycia białka, albo jaka ilość wpływa negatywnie, bądź wręcz skraca życie. To bardzo trudno stwierdzić, wręcz nie da się. Za dużo zmiennych + nie da się przeprowadzić fizycznie na tyle rzetelnych badań i zrobić meta-analizę, żeby można było jednoznacznie opisać wpływ długofalowego spożycia nadmiernej ilości białka.
Z tym że nadal słowo nadmiar jest relatywne

Jak wyżej, obrót białkowy 0,8 grama na kgmc jest najbardziej popularną wartością.

Pomijam już fakt, że tytuł doktora nie jest równoznaczny z byciem naukowcem Np doktor statystyki, gdy nie ma nawet takiej dziedziny nauki, albo doktor prawa, nauk humanistycznych, doktor medycyny itd itp.

tak, co do tych 0.8 g / kgmc to czytałem jakiś czas temu i wpadłem w osłupienie :D

Pandarek - tu mnie masz, faktycznie, jak teraz przemyślałem to tytuł doktora, czy profesora nie jest jednoznaczny z byciem naukowcem. Jednak, czy słowo uczony = naukowiec?

dzięki chłopaki za tę rozmowę. wniosek pozostaje taki sam. można jedynie dodać, że prawda nigdy nie wyjdzie na jaw... z białkiem.