Na początek kryteria podziału. Za węglowodany proste (monosacharydy) uważa się cząsteczki polihydroksyaldehydów i polihydroksyketonów zawierające od 3 do 7 atomów węgla. Jest tych związków dosyć sporo i tylko niewiele z nich występuje w przyrodzie. Z monosacharydów występujących w przyrodzie największe znaczenie mają: glukoza, fruktoza, galaktoza i ryboza.
Węglowodany złożone - związki zbudowane z co najmniej dwóch cząsteczek węglowodanów prostych (mogą być takie same) połączonych ze sobą wiązaniem glikozydowym (wyróżnia się kilka typów takich wiązań).
To tak ogólnie.
A teraz o pieczywie i ryżu.
Pieczywo białe otrzymuje się z mąki białej otrzymywanej z ziarna odplewionego. Ciemne pieczywo z mąki z pełnego przemiału (z otrębami). Zatem ciemne pieczywo ma w swoim składzie te elementy, które wchodziły w skład otrębów, a głównym ich składnikiem jest błonnik (celuloza i pektyny - niestrawne przez człowieka związki węglowodanowe). Obecność owych substancji powoduje że:
1) ciemne pieczywo ma przede wszystkim mniejszy udział procentowy skrobi;
2) dostęp enzymów trawiennych do owej skrobi jest utrudniony przez co czas trawienia się wydłuża (jednym ze skutków tego jest obniżenie IG).
Dobre jakościowo ciemne pieczywo zawiera dodatki innych ziaren (soja, słonecznik, zboża), niestety niektóre to po prostu wyroby z białej mąki zabarwione na ciemno karmelem (karmel podnosi wartość IG produktu).
Z ryżem jest podobnie. Ten ciemny jest niełuskany. Stąd niższa w nim zawartość skrobi, a wyższa niektórych witamin i mikroelementów, błonnika, a także niższa wartość IG.
A jak na właściwości ryżu wpływa gotowanie? Można zauważyć, że im dłużej go gotujemy, tym bardziej staje się miękki i "rozciapciany". Otóż skrobia w wodzie pęcznieje. Cząsteczki wody wnikają między cząsteczki skrobi (są to długie łańcuchy poskręcane ze sobą lub pozbijane w drobne ziarenka (mówimy tu o skali mikro)). Wnikająca woda ułatwia ich rozdzielenie i dostęp do nich enzymów trawiennych, dzięki temu taki "rozciapciany" ryż jest szybciej i łatwiej trawiony. Z tego powodu wartość IG ryżu rośnie wraz z długością jego gotowania (w pewnych granicach oczywiście). Nie ma tu natomiast miejsca powstawanie węglowodanów prostych. Aby zhydrolizować skrobię do glukozy (bo tylko taki węglowodan prosty mógłby tu powstawać), należałoby ten ryż pogotować, ale nie w wodzie, a w dosyć stężonym kwasie solnym (gotuje ktoś ryż w kwasie solnym, hę?

).
Mam nadzieję, że rozwiałem wątpliwości. Jakby co, to proszę pytać. Jutro będę to postaram się odpowiedzieć.
Al_Bundy_2