Felieton(y)

Inne podejście moze miało i sens w czasach, kiedy więź nauczyciela z uczniem była dużo bardziej osobista, spędzali ileś tam lat pod jednym dachem, itd.


Dokładnie o to mi chodziło, kiedy nauczyciel z uczniem stanowili jedną więź

Moze i jestem idealista, i mam poglądy z x epoki wstecz, ale poprostu

czuje jakis wewnętrzny smutek, ze sztuki walk poszły w takim kierunku...


Sztuki walk rozwojem przypominają mi troche budownictwo domów.

Kiedys stawiali samotne domy gdzie była jedna rodzina, (jeden mistrz,

samotna droga), X lat później kamienice gdzie mieszkało kilka rodzin

np. 9 i kazdy sie znał z każdym, a teraz są drapacze chmur, gdzie ludzie

niewiedzą kto jest ich sąsiadem...




Mam nadzieje ze jest to w miare zrozumiałe

Ten Shzin:

Przeciez wiadomo, ze im większe umiejętnosci tym powinna tez byc wiekszą odpowiedzialnosc.

Dobrze ujęte Właśnie tego mi trochę brakuje w "nowoczesnym" podejściu. To tak jak kupić komuś spluwę-bez mówienia mu, jakie zagrożenia wynikają z jej użycia. Na tradycyjnych-najpierw mówią o zagrożeniach, potem dają spluwę. Albo i nie dają spluwy w ogóle, bo styl poszedł w nię tę stronę co trzeba, jednakże to zupełnie inna bajka

Strach wywołuje agresje, podobnie jak wysokie miemanie o sobie.

A one na Ciemną Stronę zaprowadzić Cię mogą

Searme:

Owszem, ktoś może pokazać drogę, zainspirować, itd. ale to wszystko.Za swoje czyny to my jesteśmy odpowiedzialni.

Ponownie ktoś ujął moje myśli zgrabniej niż ja. Co do inspiracji-niestety w stylach nowoczesnych liczy się WYŁĄCZNIE to, jak kto walczy ("the belt is in the ring" czy jakoś tak) Zawodnik który ma większą liczbę centymetrów w bicu-niż jednostek IQ może być uznawany i SZANOWANY-nawet jeśli będzie skończonym prostakiem. Myślicie, że dobrze to wpłynie na jego psychikę? Bo moim zdaniem-tylko utwierdzi go w przekonaniu o własnej nieomylności-i dzięki temu uzyskamy maszynę do bicia, pozbawioną samokontroli.

W stylach nowoczesnych nie ma relacji mentor-uczeń, która z jednej strony napędzała (wieki temu) ucznia do treningu, by zyskać uznanie w oczach nauczyciela a z drugiej powstrzymywała tegoż ucznia przed robieniem czegokolwiek, co mistrzowi by się nie spodobało.

Oczywiście-czasy się zmieniły i dziś relacja trener-adept nawet w stylach tradycyjnych jest dużo luźniejsza, ale chyba lepiej zachować choćby jej resztki, niż odrzucać ją jako "zbyteczną mistykę"?

... on [nauczyciel] też jest odpowiedzialny za jego rozwój emocjonalny [...] zeby wskazał mu droge jak byc dobrym człowiekiem [...] zeby dac temu komus poczucie bezpieczeństwa. Chodzi o to umysłowe poczucie stablinosci...

Bardzo wiele wymagasz od nauczyciela. A co z uczniami Teraz nie ma zapotrzebowania na takich mistrzów. Wszyscy chcą szybko osiągać cele. Trenowałem kiedyś Aikido (tam gdzie Cavior). Na grupie początkującej była nas około setka. Zgadnij ilu kontynuowało treningi w drugim roku.

Czterech

Teraz ćwiczę Muay Thai. Pisałem nawet pracę na ten temat. W badaniach prowadzonych przeze mnie pytałem się o staż treningowy. Zgadnij jaki jest przeciętny czas trenowania.

Trzy miesiące

Jak czytam o odpowiedzialności nauczyciela za - patrz wyżej, wspólnym mieszkaniu z mistrzem, myślę, że za duży, raczej za stary jestem na te bajki.

Mówienie o wartościach duchowych, energii Ki i takich tam dowodzi często, że "mistrz" nie potrafi nic poza...mówieniem.

W sumie mówienie o zaletach vale tudo czy muay thai też nie świadczy o czymś więcej. Każdy może przeczytać o tych dyscyplinach i ich wartościach, a potem powtarzać innym, nie mając żadnych doświadczeń praktycznych.