Deficyt kaloryczny a odchudzanie

Witam
Dzięki takim wywodom, ma się ochotę natychmiast darować sobie jakiekolwiek odchudzanie.
Człowiek wierzy, że zacznie mniej jeść i uda mu się schudnąć, a okazuje się, że to jedynie bajka i trzeba kierować się obliczeniami, treningami i stosem innych zasad.
Wszystko dzisiaj jest tak skomplikowane, że dziękuję bardzo.
W kwestii ćwiczeń nawet dla samego zdrowia i jakiejś kondycji jest podobnie np. zwyczajne bieganie? "jakieś" ruszanie się? Mój drogi Panie, jeżeli nie zrobisz tak i tak, pamiętając o tym i tamtym i siamtym to nic z tego nie będzie, lepiej nawet nie zaczynać.
Ciekawe czy ludzie ćwiczący czy dbający o jakąkolwiek sprawność z 10-20 lat temu podchodzili do życia tak skomplikowanie...
Pozdrawiam

Ale przecież jak się traci wagę to BMR spada z definicji. Widać choćby po wzorach/kalkulatorach

Więc jak ktoś przestaje tracić wagę na określonym deficycie, to, co było wcześniej było deficytem, po prostu przestaje nim być.

Ten tekst nie obala zatem idei "deficyt kaloryczny = utrata tłuszczu". Można zwiększyć deficyt, by utrzymać/zwiększyć dotychczasowe tempo utraty tłuszczu, lub, pogodzić się z wolniejszym tempem utraty (zwłaszcza, gdy już się zbliża do założonych celi).




Zmieniony przez - rafix87 w dniu 2021-01-14 19:49:08

Zmieniony przez - rafix87 w dniu 2021-01-14 19:50:00

Zmieniony przez - rafix87 w dniu 2021-01-14 19:50:24

Zgodzę się z rafix. myślę, że chodzi o zbyt drastyczne obcięcie kalorii i wtedy organizm rzeczywiście oszczędza co tylko może. Przy umiarkowanym obcięciu, na przykład 500 kalorii dziennie, nie sądzę żeby organizm wpadał w szał.

Czy ludzie tak do tego podchodzili 10-20 lat temu, temat jest z 2005 roku wiec widzisz jakie było podejscie 15 lat temu.

Chcesz pogadać załóż nowy temat a nie odgrzewasz takie stare tematy.