Skrócona historia i charakterystyka Pankration
Pankration ( wyraz składający się z dwóch słów Pan i Kratos ) oznacza walkę wszystkimi siłami czy też ze wszystkich sił. Pankration wywodzi się z antycznej Grecji a niektóre przekazy mitologiczne za pierwszego pankrationiste uważają nawet samego Herkulesa, choć tutaj zdania są podzielone. Pankration zaistniał na igrzyskach olimpijskich w starożytnej Grecji w roku 648 p.n.e. i szybko stał się najbardziej popularną i prestiżową dyscypliną olimpijską. W tamtych czasach przepisy były bardzo liberalne i dopuszczały wszystkie techniki z wyjątkiem gryzienia i wydłubywania oczu - uderzenia rękoma, rzuty, podcięcia,
walka w parterze, kopnięcia zwłaszcza w krocze i podbrzusze. Pankration był bardzo brutalnym sportem a walki czasem kończyły się śmiercią jednego z zawodników. W czasach Aleksandra Wielkiego Pankration był podstawowym systemem szkolenia walki wręcz. Pomiędzy historykami toczy się dyskusja czy ju jitsu nie jest pochodna pankrationu gdyż poprzez Indie, do których pankration dotarł podczas podbojów Aleksandra Macedońskiego w 326 r p.n.e mógł rozprzestrzenić się na cały wschód stając się podwaliną orientalnych systemów walki wręcz. Jednakże te kwestie są kontrowersyjne i nie do końca wyjaśnione. W starożytnych greckich zapiskach można odnaleźć relacje o walkach mistrzów pankrationu z pełni uzbrojonymi przeciwnikami, które były rozstrzygane na korzyść tych mistrzów. Najbardziej znani to Arrichion, Dioxxipus, oraz Polydamos.
Do ciekawostek można zaliczyć fakt, że Platonowi wielokrotnemu zresztą mistrzowi Olimpiad przypisuje się również mistrzostwo w Pankrationie.
Pankration w świetle informacji pochodzących z z Humanistycznej Encykopedii Sportu - W. Lipońskiego
PANKRATION - konkurencja igrzysk starożytnych polegająca na walce dwu zawodników przy użyciu wszelkich dozwolonych chwytów i ciosów, toczona do momentu poddania się jednego z nich. P. został wprowadzony podczas 33 igrzysk olimpijskich w 648 p.n.e. Początkowo adepci pankrationu używali chwytów zapożyczonych z zapasów i ciosów bokserskich, a ponadto stosowali: wyłamywanie i wykręcanie rąk i nóg, wykłuwanie oczu palcami, łamanie nosów i gryzienie Zasady P. skodyfikował Leukaros z Akarnanii w 440 r. p.n.e.. Wykluczały one ciągniecie za włosy, określały ceremoniał rozpoczynania walki i sposób poddawania się zwyciężonego. Gestem poddania było, podobnie jak w boksie, podniesienie ręki z palcem wskazującym ku górze lub uderzenie zwycięzcy dłonią w bark. Ze względna na kończenie walki poddaniem się w P. (podobnie jak w boksie) nie brali udziału Spartanie, uważający za hańbiącą wszelką formę poddawania się. Najsłynniejszym pankracjonistą był Teagenes, zwycięzca 75 i 76 IO w 480 i 476 r. p.n.e. . Pankracjoniści, którzy odnieśli w boksie i w p. lub zapasach zwycięstwo cieszyli się wyjątkowym prestiżem społecznym, otrzymując przydomek paradoksonikes ("cudownie zwyciężający")
Z uwagi na brutalność walk i wycieńczenie powodowane przez P. w ciągu III w n.e. sędziowie poczęli nie dopuszczać pankracjonistów do udziału w innej konkurencji. Ryzyko walki było tak duże, że do P. zgłaszało się niewielu zawodników Bywało, że zgłaszał się tylko jeden - wówczas przyznawano mu zwycięstwo "bez dotknięcia piasku" - akoniti
Pankration wg Arvantis’a wg tłumaczenia Jarka
Ponad 2000 lat temu starożytni grecy wynaleźli niezwykle brutalny system wolnej walki nazwany przez nich PANKRATION. Nazwa została zaczerpnięta od dwóch słów greckich pan i kratos oznaczających ni mniej ni więcej walkę z całych sił i z wykorzystaniem wszystkich możliwości. Pankration po raz pierwszy został powitany na Igrzyskach Olimpijskich w 648 roku p.n.e. i stał się bardzo popularny i pożądany na wszystkich ówczesnych wydarzeniach atletycznych. System walki integrował zarówno fizyczne jak i mentalne zasoby, ręce i nogi, umysł i ducha w najdalej posuniętych regułach bez barier, na jakie pozwoliła jakakolwiek kultura wcześniej. Jedynie gryzienie i wydłubywanie oczu było zabronione. Wszystko inne, skupiające elementy boksu starogreckiego i zapasów: uderzeń, kopnięć, uderzeń łokciami i kolanami a także duszeń.
Kopnięcia były pierwotnie częścią pankrationu, zwłaszcza kopnięcia w podbrzusze i brzuch oraz siłowe podcięcia mające na celu wytrącenie przeciwnika z równowagi. Kopnięcia powyżej pasa były wykorzystywane bardzo oszczędnie, zwłaszcza wówczas, kiedy przeciwnik był na ziemi, lub był zbyt słaby, aby móc zablokować lub złapać kopiącą nogę. Ze względu na swoją unikalną strategię i taktykę walki, pankration został zaliczony do jednego z najbardziej efektywnych metod walki wręcz.
Ataki pankrationu były ekstremalnie brutalnie i czasami groźne dla życia przeciwników. Minimalna ilość reguł oraz brak podziału na kategorie wagowe i ograniczeń czasowych w prowadzeniu walki, ring od 12 do 14 stóp w celu wywołania walki w krótkim dystansie i zwarciu. Sędziowie byli wyposażeni w grube pręty, którymi przekonywali zawodników do zachowywania nielicznych reguł. Reguły były zresztą często łamane przez tych zawodników, którzy w czasie walki zrozumieli, że ich przeciwnicy są silniejsi i mają znaczną przewagę w walce. Walka mogła się zakończyć na trzy sposoby: poprzez poddanie przeciwnika, utrata przytomności lub śmierć.
Chociaż nokauty w pankrationie były bardzo częste, większość walki była kończona na ziemi z wykorzystaniem zarówno uderzeń jak i ówczesnych technik grapplerskich. Zawodnicy pankrationu byli wykwalifikowanymi grapplerami, doskonale zorganizowani pod względem technik obalających, duszeń i dźwigni. Duszenia zresztą były najczęstszymi technikami kończącymi walki i prowadziły z reguły do śmierci, jakkolwiek zawodnik mógł podnieść rękę w momencie, kiedy przewidywał porażkę na skutek oddziaływania na tchawicę bądź tętnicę szyjną, przerywając w ten sposób walkę.
Wypowiadając sformułowanie: trenuje pankration, każdy człowiek zaczyna mięć poważny problem w przekazaniu odbiorcy, co ma na myśli. Twierdząc trenuje zapasy, skok w dal czy nawet karate u odbiorcy kreuje się jasny wizerunek człowieka czyniącego cos tam, przyjętego dla danej dyscypliny. A cóż o pankrationie? Ano właśnie tutaj zaczyna się problem w wyjaśnieniu, czym jest pankration. Pankration na pewno nie jest karate, judo, ju jitsu ani boksem. Nie jest także escrima ani tanto jitsu. No I kontynuujac wywód musimy zaprzeczyć sami sobie pisząc ze pankration jest wszystkim tym, co wymieniono a zebranym w jedna koncepcje walki wręcz, pałki I noże. Pankration to koncepcja pozwalaj ca na podjecie I kontynuacje walki w każdej sytuacji: stojąc czy leżąc, z bronią czy bez. Podjecie I kontynuowanie walki nie ma celu walki samej w sobie, lecz umiejętność wygranej w każdej z sytuacji, w jakiej się znajdujemy.
Pankration, aby mógł wypełnić zadanie, jakie stawia przed nim założona koncepcja musi skupiać w swoich technikach wszystko to, co jest niezbędne czy wręcz konieczne, wszak pozbawione ubarwień technicznych specyficznych np. Dla karate, zbędnych elementów technicznych czy układów formalnych tzw. Kata. Pankration to zbiór skutecznych technik ręcznych wywodzących się z europejskiego I tajskiego boksu, kopnięć podobnych w kopnięć karate, boksu tajskiego, savate, technik shootfigtingu, rzutów I technik judo I jujitsu I technik walki nożem I pałka specyficzna dla systemów filipińskich, wschodnich I zachodnich. Jak zatem można z łatwością zauważyć pankration jest niezwykle uniwersalny, skupiając w sobie wszystko, czego w walce wręcz zabraknąć nie może, jednocześnie odrzucając elementy zbędne, które w walce się nie zdarzają a ich przydatność w procesie treningowym jest żadna jak np. wspomniane kata.
Pankration a systemy walki wręcz
Ostatnie lata wskazują na zaprzeczenie tradycyjnym systemom walki wręcz. Większość z nich mówi, ze są co najmniej skuteczne a ile nie najskuteczniejsze. Cóż, trudno z takimi poglądami polemizować, zwłaszcza ze udowodnienie takiego faktu wymaga potyczek, których rezultaty nie koniecznie są obiektywne. Wielokrotne polemiki są bardzo popularne niestety trudno wg nich osądzić, który styl ma największa przewagę nad innymi a ile w tym tak naprawdę jest osobowości I talentu walczących. Jakkolwiek by się sprawy nie miały po latach opanowani grapplerów z brazylijskiego ju jitsu, coraz cześciej do głosu dochodzą uderzacie mający pojecie jak stawić czynny opór grapplerowi. Niezależnie od stanu rzeczy pankration przygotowuje zarówno stojąc jak i leżąc I to jest faktyczne przesłanie pankrationu.
a jezeli chodzi o kulanie sie to w 90% preferujemy walke bez gornej czesci gi...
"Żaden naród ani żaden człowiek nie mają monopolu na światło słoneczne.
Żaden system, szkoła czy doktryna nie mają monopolu na prawdę."
Pozdrawiam
Freestyler
Anonim
Krzysztof Piekarz
freestyler
wik
MUTRA
AGILITY HANDLER PRO
jakryc
Dj_Smalec
turkish
Fighter
Sherdog88
