Niezłe Tai Chi

Demonstruje Chen Yu - syn Chen Zhaokui'a, który z kolei był synem Chen Fake, uważanego na największego w XX wieku mistrza stylu Chen taijiquan

Wiedza dawno obecna w tradycyjnym wewnętrznym kung-fu, która powoli toruje sobie drogę w nauce współczesnej - kilka artykułów, które warto przemyśleć:

"To improve psoas functioning, a different approach to abdominal exercises than the one commonly practiced is necessary. Instead of "strengthening," the emphasis must be on awareness, control, balancing and coordination of the involved muscles - the purview of somatic education" Czyli nie fetysz siły mięśnia, ale prawidłowe zaangażowanie "core" - integracja i koordynacja całości.

Na szczęście niektórzy ortopedzi także u nas zdają sobie sprawę z tego, ale generalnie niestety wciąż pokutuje pakerskie myślenie. Przesadne dążenie do płaskiego brzucha i "sześciopaków" to faktycznie istotna przyczyna problemów z kręgosłupem! Problemów z odcinkiem lędźwiowym nie da się wyeliminować przez wzmocnienie mięśni brzucha "dla zrównoważenia układu mięśniowego" - takie pokutujące jeszcze często myślenie jest oparte na fałszywych przesłankach. Gdy występuje nadmierne spięcie psoas należy nauczyć się rozluźnienia i przywrócić naturalną funkcję napinania-rozluźniania, a nie potęgować spięcie przez przesadne wzmacnianie mięśni brzucha.

Całość artykułu: http://www.somatics.com/psoas.htm 

Jeszcze to warto przeczytać:
http://www.coreawareness.com/2005/08/15/the-one-muscle-that-does-not-need-strengthening/ 
http://www.coreawareness.com/2004/04/06/the-psoas-muscle-and-exercisepilatesstretching/ 
http://www.coreawareness.com/1999/04/10/sitting-at-your-computer/ 

To tak na poważnie. Ale powiedz mi prosze co to jest i czemu to ma służyć.

Normalnie, jedna z tradycyjnych sztuk walki. Komu się podoba, ten ćwiczy. Różne ciekawe mechanizmy są tam wykorzystywane, których ważność dopiero w ostatnich latach powoli zaczyna być uwzględniana w metodyce sportowej - np. trening core muscles, łącznie z mięśniami dna miednicy, wykorzystanie elastycznych właściwości tkanki łącznej (powięzi), dla poprawy koordynacji i gibkości i wiele innych rzeczy, z których mało kto zdaje sobie sprawę.
Sam zajmowałem się tym kilkanaście lat temu, zanim zetknąłem się z tym co robię teraz.

Jeszcze kilka klipów z tym samym "grubaskiem":













Inny przedstawiciel tego stylu Tai Chi wyjaśnia tui shou:





I zawody w konkurencje tzw. "pchających rąk":

Fajne są te zawody wyglądają jak sumo dla chudziaków.

Kolejny pacjent z alergią na tradycyjne?

A tam od razu alergia. Z ciekawosci zapytałem a to sumo dla chudzielców naprawde mi sie spodobało. I proszę mnie tu nie atakować ty... ty... AIKIDOPINGWINIE. :)

aikidopingwinie
A tak na serio, to moim skromnym zdaniem taj chi już dawno przestało być sztuką walki i powinno się o nim mówić raczej w kategoriach gimnastyki. Koniec końców ten grubasek na prawdę nie obroniłby się nawet przed wkurzonym pingwinem, niekoniecznie aikidoką

Przed kimś doświadczonym w kontaktowej walce by się nie obronił. Ale z pewnością nie jest to mniej skuteczne niż wiele innych tradycyjnych sztuk walki Główny problem w tym, że w tego typu rzeczach brak jest poważniejszej weryfikacji umiejętności, choćby poprzez normalne sparingi. Ale są ludzie, którym i tak się podoba i chcą takie rzeczy ćwiczyć, nawet zdając sobie sprawę, że to nie jest maksimum skuteczności we współczesnym świecie
Fakt, że gdyby zaczęli robić normalne sparingi, to cały system musiałby się znacznie zmienić.

ja bardzo popieram taką formę aktywności fizycznej. To na pewno daje wewnętrzną harmonię i na pewno ma pozytywny wpływ na zdrowie. Jednak metodyka treningów, tempo wykonywania technik, brak sparingów itp... to wszystko poszło w takim kierunku, że ciężko mówić o sztuce walki. Inna sprawa, że same techniki przy braku sparingów są nieweryfikowalne. Nie wyobrażam sobie zresztą sparingów tai chi. Zdaje się, że to przekreślałoby całą ideę tego sportu. Może się mylę, ale walka jako taka dla współczesnych adeptów chyba nie ma już większego znaczenia. I wcale nie mówię, że to źle, tylko, że to już jest sztuka gimnastyki, oddechu, koncentracji a nie walki

Zmieniony przez - kopt w dniu 2007-04-05 14:40:34

Zmieniony przez - kopt w dniu 2007-04-05 14:40:48

Zgadza się, że są nieweryfikowalne. Ale mimo wszystko należy mówić o sztuce walki. Wtedy coś tam jeszcze ze sztuki walki pozostaje. Przynajmniej namiastka - ćwiczenie aplikacji "walko-podobnych" technik, ćwiczeń z partnerem, czy ograniczonych sparingów "pchających rąk". Bo bez tego, robi się tzw. "gimnastykę zdrowotną", gdzie w ogóle instruktorzy nie pamiętają co to kiedyś było, i faktycznie nie mają pojęcia jak to należy prawidłowo ćwiczyć, żeby to choćby te korzyści zdrowotne dawało. Tak naprawdę, to ci którzy propagują Tai Chi, jako gimnastykę zdrowotną, i pomijają jakikolwiek związek ze sztuką walki, szkodzą zdrowiu ćwiczących - po kilku latach ćwiczeń, bez rozumienia takich zagadnień jak prawidłowe, ekonomiczne przenoszenie siły przez ciało, zaczynają padać kolana.

A jeśli chodzi o nierealistyczne tempo, to też sporo tutaj jest nieporozumień. Bo na przykład:

- powolne tempo ćwiczenia, pozwala dokładniej popracować nad koordynacją,
- w całości powoli ćwiczy się tylko w stosunkowo nowych, uproszczonych odmianach Tai Chi,
- w pierwotnym Tai Chi, które właśnie tutaj na klipach jest przedstawiane, ćwiczy się zarówno powoli, jak i szybko - ćwiczy się zmiany pomiędzy wolnym i szybkim, zmiany rytmu. Pierwsza forma jest generalnie wolna, ale zawiera też elementy szybkie, druga natomiast forma jest generalnie dynamiczna i eksplozywna,
- nie wszystkie ruchy w walce są szybkie. W sytuacjach grapplingowych często w zwarciu praktycznie nie ma ruchu przez pewien czas, lub ruch jest wolny, aż pojawi się okazja, i wtedy pojawia się dynamiczna akcja. To jest przecież oczywiste! Podobnie można zobaczyć na tym klipie z zawodów Tai Chi w "pchających rękach" - przez pewien czas w swoistym "zwarciu" następuje wyczekiwanie i wyszukiwanie okazji, i w sprzyjającej sytuacji właściwa dynamiczna akcja. I to jest uwzględnione w ćwiczeniu formy - te wolne fragmenty odnoszą się do takich właśnie sytuacji, swoistego "zwarcia" i stosunkowo powolnego szukania okazji, gdy może nastąpić "eksplozja". Bo większość tych "śmiesznych" ruchów w formach Tai Chi odnosi się do sytuacji zbliżonej do grapplingu w stójce - zwarcia, uchwycenia, szukania możliwości wykonania akcji.