Bezsenność Fobia Depresja

a ja wierze , ze to minie i obejdzie sie bez lekarza :) w koncu chodze do tej pracy jakos wytrzymuje takze moze to sie organizmowi znudzi i bedzie ok ...

Musicie zmienić swoje podejście do otaczających ludzi, a najlepiej olewać/nie zwracać uwagi na nich(nie przejmować się opiniami innych,bo to ludzie tacy jak wy, albo d****e którzy chcą się na kimś wyładować, jesli to ta druga opcja to tym bardziej nie ma się czym przejmować). Na początku to może wydawać się trudne, ale staje się coraz łatwiejsze z czasem. Często jeśli ktoś się z czegoś śmieje to znaczy, że jeszcze do tego nie dorósł.Często pewnie przejmujecie się ludźmi, którzy nie zwracają na Was uwagi tak naprawde (problem rodzi się tylko w waszych głowach).
Ashardon nie można pisać, że nie da sobie rady, bo to nie prawda. To nie jest jakaś straszna choroba psychiczna na którą trzeba leki zażywać. Tutaj wystarczy zmienić nastawienie. Jakkolwiek banalnie to brzmi, jest to jedno z lekarstw.Zaczynajcie chociaż w małym stopniu zachowywać się przy ludziach tak jakby ich tam nie było.I z czasem zwiększajcie stopnie.
I pamiętajcie, że nie ma czegoś takiego jak "normalny/przeciętny"człowiek. Jesteście indywidualnością, bądźcie sobą, nie udajcie nikogo i sukces przyjdzie sam.

j/w

Wybaczcie, ale wasze rady nadają się do tygodników z gatunku "Przyjaciółka" - Uśmiechnij się kochana, a wszystko będzie dobrze...

Schorzenia o podłożu psychicznym, to nie grypa, którą można przeleżeć w łóżku i sama przejdzie. Tutaj NIEZBĘDNY jest kontakt ze specjalistą, który wdroży odpowiedni program leczenia. Wszelkie zaniedbania z początkowego okresu chorobowego przyniosą tragiczne skutki w przyszłości. Nie będzie lepiej, będzie coraz gorzej.

Możemy się tu nawzajem pocieszać, możemy się nawet złapać za ręce i potańczyć w kółku. Pytanie - po co? Ci ludzie mają prawo wiedzieć, że są chorzy i potrzebują pomocy.

jak ich skreślasz na starcie że sobie nie poradzą
i próbujesz im tylko uświadomić że są nie normalni
i tylko leki , psychotropy im są potrzebne to sory
ale ignorant z Ciebie .

sam przeżyłem kiedyś przej**aną depresje
już nieważne z jakiego powodu , ale byłem
w stanie nawet zastanawiać się na ch** mam tak żyć ...
a spałem w tym okresie po 16-18 godzin dziennie bo
żyć się nie chciało .

jakoś bez leków i kontaktu z psychiatrą sobie poradziłem
i czuje się tak jak kiedyś , a nawet lepiej bo na inne rzeczy
patrze inaczej .

a nawet nie spodziewałem się że tak szybko można z tego wyjść !!

więc to morze ty skończ p******ić
bo chyba zabłyszczeć chcesz w tym temacie
ale coś ci nie idzie !!

mi pomogło , nowe otoczenie , praca
i naprawdę wykręceni znajomi w
pozytywnym słowie tego znaczenia .

Na temat medycyny mam zdecydowanie szersze pojęcie niż Ty, więc daruj sobie gadkę o ignorancji z mojej strony. Przypomnę treść pierwszego posta:

Występowane objawy:
-Lęki przed otoczeniem (np. gdy sam siedze w parku lub nawet z kolega jak gdzieś ide i mijają mnie ludzie)
-bezsenność
-stres
-niska samoocen
-unikanie głosu nawet w małym towarzystwie
-denerwowanie się gdy ktoś sie na mnie patrzy
-denerwowanie się sie podczas poznawania nowej osoby
-częsty brak apetyty (rano podczas próby zjedzenia śniadania idzie mi na wymioty)
-brak energii
-przewlekłe zmeczenie

To nie są objawy, które należy ignorować. Jesteś gotów wziąć odpowiedzialność za tę dwójkę ludzi? Nie? Więc pozwól działać tym, którzy mają do tego kwalifikacje.

Dobrze mowi polac mu.

Mykac do lekarza, a nie swirujecie

Ashardon

Wybaczcie, ale wasze rady nadają się do tygodników z gatunku "Przyjaciółka" - Uśmiechnij się kochana, a wszystko będzie dobrze...

Schorzenia o podłożu psychicznym, to nie grypa, którą można przeleżeć w łóżku i sama przejdzie. Tutaj NIEZBĘDNY jest kontakt ze specjalistą, który wdroży odpowiedni program leczenia. Wszelkie zaniedbania z początkowego okresu chorobowego przyniosą tragiczne skutki w przyszłości. Nie będzie lepiej, będzie coraz gorzej.

Możemy się tu nawzajem pocieszać, możemy się nawet złapać za ręce i potańczyć w kółku. Pytanie - po co? Ci ludzie mają prawo wiedzieć, że są chorzy i potrzebują pomocy.

taak, wmow mu najlepiej chorobe psychiczna - rece opadaja po prostu. Wiekszosc lekarzy to zwykli przecietniacy czesto niedouczeni poza tym, w tym ci od psycho, ktorzy nie rozumieja, ze reakcje ludzkie sa zwykle dostosowane do ich psychik, czasami trzeba robic cos pozornie glupiego czy destrukcyjnego, bo to w tym momencie albo na dluzsza mete jest najlepsze dla siebie, wlasnej psyche czy sytuacji.

Do autora watku: odpusc wszelkie sytuacje, ktorych twoja psychika nie trawi, nie staraj sie na sile dostosowac do jakiegos "standardu", banalny przyklad: ktos sie zle czuje w wystapieniach publicznych, niech odmowi i kropka. Nie daj sobie wmowic, ze wszyscy musza byc jak z jednej matrycy, z drugiej strony nie rob dobrej miny do zlej gry (moze tego nie robisz, ale tak pisze dla calosci)

I przeczytaj sobie zabawna ksiazke autora, ktory mowi o sobie ze ma ataki paniki i fobie" "Musze konczyc, umieram" (jest tez strona na fejsie, pod ta nazwa, mozesz sobie przeczytac jego wypowiedzi)

zgadzam sie calkiem z DJ100 - depresja sluzy, zeby cos zmienic, nie jest zadna choroba oderwana przy tym od okolicznosci (chyba ze chodzi o nieliczne przypadki gdzie przyczyna sa jakies zaburzenia tarczycy czy jakies inne, tu sie nie wypowiadam)

Powtarzam:

krzykacz

Zdecydowanie konsultuj ze specjalistą. Tylko nie zakończ na rodzinnym, który przepisze Ci Imovane/Stilnox/Relanium/Bioxetin. Niech poradzi i kieruje do specjalistów.