YIQUAN a sprawa ataku

Niech spróbują tam: http://samoobrona.kobiet.webpark.pl/

Nie przesadzasz Dacheng z tą skromnością :) ?

Nie chodzi o skromność, a o proste oczywiste rzeczy.

Po prostu, jeśli ktoś chce zwiększyć szanse w samoobronie, unikając przy tym porządnej dawki na******lania się w stylu zbliżonym do mma, to jest w tym zawarta sprzeczność. Po prostu rzecz staje się mało realna. Więc faktycznie w istotny sposób swoje szanse w samoobronie mogą zwiększyć te kobiety, które są gotowe na trening typu mma, i najlepiej również starty w zawodach.

Natomiast yiquan jest propozycją dla wielu różnych osób, ale takich które przede wszystkim interesuje proces nauki, poznawania, pociąga nasz sposób ćwiczenia. A w zależności od indywidualnych możliwości można ćwiczyć yiquan na różne sposoby:

a) ograniczyć do ćwiczenia podstaw bez kontaktu z przeciwnikiem (tzw. yiquan "zdrowotny")
b) można do tego dodać zabawę z przeciwnikiem w "przepychanie rąk".
c) do powyższego dodać jeszcze walkę ćwiczoną lajtowo - też fajne hobby.
d) młodzi, zdrowi, sprawni, fajtersko nastawieni mogą też ćwiczyć pod kątem ostrego na******lania, podobnego do boksu, czy mma.

Dla każdego coś się znajdzie.

Ale tylko w przypadku ćwiczących wariant 'd' można w miarę serio mówić o przydatności w samoobronie. Nie tylko większość kobiet, ale i większość facetów się do tego nie nadaje. Więc poza nieliczną grupą "urodzonych fajterów", nie ma co za dużo gadać o samoobronie.

Zmieniony przez - dacheng w dniu 2010-01-27 18:04:27

OK. Po prostu zainteresowało mnie przedstawienie twego stylu, jako czegoś bardzo elastycznego i selfrozwojowego.

"Ale tylko w przypadku ćwiczących wariant 'd' można w miarę serio mówić o przydatności w samoobronie. Nie tylko większość kobiet, ale i większość facetów się do tego nie nadaje. Więc poza nieliczną grupą "urodzonych fajterów", nie ma co za dużo gadać o samoobronie."

A to jest dla mnie mocno zaskakujące. Czyliż byś stwierdzał, iż osoba nie obdarzona przez naturę zdolnościami do na******lania się (psychika,motoryka,siła,gabaryty,itd), nie ma zupełnie po co trenować pod kątem samoobrony?

Oczywiście, im gorsze zdolności, predyspozycje, atrybuty, tym mniejsze szanse. Czy to coś dziwnego?

Sztuki i sporty walki odnoszą się w swoim treningu do tego, co dzieje się w trakcie na******lania, i nie ma co marzyć o poważnych umiejętnościach w tym zakresie bez regularnej praktycznej weryfikacji w postaci treningu kontaktowego (czyli po prostu na******lania).

Jeśli ktoś nie jest do tego chętny i gotowy, to myślenie o rozwoju umiejętności w tym zakresie jest oszukiwaniem się.

Jeszcze gorsze jest oszukiwanie innych przez instruktorów, którzy wciskają im, że tego typu umiejętności rozwiną bez porządnego kontaktowego treningu. Czy, że kobieta może cobie poradzić w starciu z agresywnym "macho", w sytuacji gdy wymięka nawet przed samym treningiem w "atmosferze maczyzmu".

Zupełnie inną kwestią jest np. nauka rozpoznawania niepewnych sytuacji, ich unikania, reagowania w sytuacjach zagrożenia, dającego szansę na uniknięcie poważnego starcia, ewentualnie zniechęcenia niezbyt zdecydowanego napastnika. Ale to w ogóle nie jest główny przedmiot tego, czym zajmują się sporty, czy sztuki walki.

zgadzam się z Dachengiem w 150 %

Coś nam umyka. A z Tym co napisałeś w ostatnim poście zgadzam się niemal w całej rozciągłości.
Wydaje mi się, że SW także po to istnieją, aby dawać szansę tym, których natura nie obdarzyła atrybutami fajtera. Ja np z takimi atrybutami się absolutnie nie urodziłem, no, może poza stosunkowo wysokim wzrostem, a właśnie sztuki walki dały mi coś/wydobyły coś ze mnie, co sprawiało, że w realnych sytuacjach i tych na zawodach dawałem sobie - czasem - całkiem dobrze radę.

do Urke, pogeneralizuję sobie troszkę:
- trening może podjąć "prawie każda" zainteresowana osoba (są wyjątki, którym ja np. nie mam ochoty poświęcać czasu);
- czy Yiquan ze swoimi metodami pracy będzie jej odpowiadał, to się okaże po kilku treningach, a po następnych kilkunastu może jeszcze się zmienić;
- czy zainteresuje się wystarczająco by kontynuować naukę, zależy tylko i wyłącznie od niej;
- jakie umiejętności wypracuje, na to będzie miało wpływ wiele czynników, bo "nie każdy jest urodzonym fajterem"
- problematyka samoobrony może się pojawić po przepracowaniu materiału podstawowego, czyli po jakichś 18 miesiącach nauki;
- czy nadaje się dla dziewczyn/kobiet, myślę, że dla niektórych tak, ale najlepiej by było jeśli w tym miejscu wypowiedziałyby się
te koleżanki, które od jakiegoś czasu z nami trenują

Jeszcze raz przypominam, że główny atrybut o którym mówię - "bycie fajterem" to zdolność i chęć do podjęcia poważnego kontaktowego treningu, bez czego nie da się w ogóle mówić o rozwijaniu poważnych umiejętności w walce.

Sztuki walki na pewno nie istnieją po to, żeby dawać szanse w walce tym, którzy nie nadają się za bardzo do treningu walki - nie potrafią, czy nie chcą go podjąć.

Natomiast służą m.in. temu żeby rozwijać i wykorzystywać swoje atrybuty i umiejętności, niezależnie od wyjściowej bazy i potencjału. Przy czym wysoki poziom jednych atrybutów daje szanse na nadrobienie niedostatków w zakresie innych. Na rezultat starcia wpływ ma cały kompleks atrybutów i umiejętności. Ale to inna kwestia. Natomiast główna rzecz w tym o czym mówię, to "bycie fajterem", czyli gotowość do zajmowania się na******laniem po prostu.

Oczywiście każdy może ćwiczyć sztuki walki. Niektórzy ćwiczą np. tylko formy, inni ćwiczą techniki na partnerze, ale bez sparingów, są też tacy, którzy ćwiczą sparingi bezkontaktowe. I bardzo fajnie. Każdy coś z tego ma. Tylko nie powinien mieć wówczas zbyt wysokich oczekiwań do swoich umiejętności w sytuacji, gdy dojdzie do faktycznego na******lania.

Zgadzam się w całej rozciągłości. Najważniejszym atrybutem jest ludzka psychika. Bez odpowiedniego nastawienia będziemy mieli do czynienia z nauką tańca, nie walki.Jeżeli ktoś boi się sparringowego kontaktu, jak ma wykorzystać teoretyczną wiedzę w samoobronie?Po prostu się nie da. Trzeba przyzwyczaić się do siniaków.