Czy to normalne?

Zwyczajna sprawa.
Samemu nie zdarzyło mi się rzygać od wysiłku, ale nieraz było blisko

Podobnie jak OloKK, nieraz miałem już... chęć ale jakoś się udało.

Nie polecam nagłego zejścia z wysiłku do odpoczynku, jak cały czas biegniesz 1,5km to na koniec powoli zwalniaj, 2 minuty idź, potem chwilę lekki spacerek, głęboko oddychaj. Organizm nie powinien dostać szoku po takim wysiłku tylko powoli będzie przystosowywać się do stanu odpoczynku.
Nie polecam też nachylać się do przodu a szczególnie myśleć że jest Ci niedobrze i na coś się zbiera, wtedy mózg reaguje instynktownie - coś przypomina mu cały czas że w środku "coś" się zbiera... :)

To w każdym razie moje zdanie, jeśli w czymś się mylę to proszę mnie poprawić.

Tak, autosugestia jest tutaj ważna.

Jeśli nie chcesz wymiotować to zamiast pochylać się do przodu, odegnij się do tyłu i patrz w niebo - grawitacja sprawi, że trudniej zwymiotować w takiej pozycji

Grawitacja sprawi że się udławisz rzygowinami - nieprzyjemna sprawa

"Grawitacja sprawi że się udławisz rzygowinami - nieprzyjemna sprawa"

Jak coś ma wylecieć to wyleci ;) Ale w każdym razie mocno do góry będzie trudniej

Cierpiąc na chorobę lokomocyjną, czyli mając dość dużą styczność z nurtującym zagadnieniem (rzyganiem ), czerpiąc z bogatego bagażu własnych doświadczeń, stwierdzam że odginanie do tyłu sytuacji nie poprawia. Mi wręcz pogarszało, bo od tych wygibasów zaczynało się jeszcze bardziej kręcić w bani