Co z ideologią?

Głównie źródła pisane.

Czyjego autorstwa?

A po za tym zastanówcie się czego ode mnie chcecie. Ja powiedziałem swoje zdanie o zanikaniu ideologii, wy zaczeliście mi wytykać brak obeznania w temacie i zbyt duży czas spędzone przed amerykańskimi filmami o sztukach walki.

NIczyjego konkretnego - internet A jeśli chodzi o książki - głównie opisujące sztuki walki, żadne przygodowe. Chociaż nie - SHoguna Clavellsa przeczytałem kiedyś. I przyznam że tam jest mocno namieszane.

Moje myśli? Proszę bardzo.

Tzw. ideologia sztuk walki jest sztucznym tworem który żyje tylko dzięki różnicy kulturowej między Wschodem i Zachodem. To co Azjata traktował jako prostą metodę wychowawczą, a nie cel sam w sobie, zostało rozdmuchane przez filmy i nawiedzonych mistyków-i dziś staje się pożywką dla rozfilozofowanych trolli internetowych. Najczęściej takich, których wiedza o sztukach walki nie pozwala nawet odróżnić kendo od kenjutsu, ale które zamiast uzupełnić wiedzę-zawzięcie próbują publikować na forach swoje przemyślenia o, jak sądzą, doniosłym znaczeniu.

Bez spamu proszę.

Witam,
Przewinęło się pytanie i słuszne moim zdaniem, co nazywamy ideologią. Bo zapewne każdy z tu się udzielających ma inną jej definicję. Jeżeli przyjmiemy, że chodzi tu o aspekt wychowawczy, to uważam, że SW były miejscem, gdzie się ludzi wychowywało. Przynajmniej kiedyś (zaczynałem uprawiać SW gdzieś tak w okolicach 1990r). Z drugiej strony wydaje mi się, że wtedy każdy klub sportowy, od szachów począwszy, wychowywał i wpajał pewne zasady. W większości dzięki pasji i wielkiemu autorytetowi trenerów, którzy prowadzili zajęcia. Oczywiście jest to pewnego rodzaju uogólnienie, sam znam odwrotne przypadki. Kolejna kwestia dośc istotna, to to o jakiej sztuce/sporcei walki mówimy. Inaczej bedzie w klubie karate, gdzie zawsze na horyzoncie są zawody, puchary itp, a inaczej np w aikido.
Kolejna kwestia. Do kogo kierowana byłaby ta "ideologia". Ktoś wcześniej wspomniał o kilkunastoletniej osobie, która przychodząc na trening ma już jakieś zasady i jakoś jest ukształtowana przez rodziców/szkołę/podwórko. Po pierwsze to nawet takiej trochę "ukształtowanej" osobie można wpoić nowe wartości i zasady (choćby szacunek do starszych - także stopniem; dyscypliny itd. Po drugie, to nie zapominajmy, że SW trenują już dzieciaki od 5 - 6 roku życia i mądry odpowiedzialny trener może i moim zdaniem powinien trochę wychowywać.
Ostatnia uwaga - odnośnie tego, że ideologia SW wymyślona zostaa przez Zachód. Poniekąd tak. Ale jeżeli się dobrze przypatrzeć to w Europie tez coś takiego funkcjonowało - ideologia/archetyp rycerski - honor, ideały, pewna postawa itd.. Ktoś powie, że to średniowiecze te klimaty. Zgadza się, ale zauważmy, że Azja dopiero niedawno "wyszła" z systemu feudalnego (szczególnie Japonia) a co za tym idzie pewne postawy jeszcze w tych społeczeństwach funkcjonują.
Ot moje 3 grosze do dyskusji.

Witamy nowego użytkownika I to bardzo rozsądnie piszącego.

Jeżeli przyjmiemy, że chodzi tu o aspekt wychowawczy, to uważam, że SW były miejscem, gdzie się ludzi wychowywało.

I to powinno być zachowane. Dyscyplina (zewnętrzna i wewnętrzna), koleżeństwo, przyjaźń, szacunek dla starszych (ale i dla młodszych) stażem, wiekiem i stopniem, opanowanie.

Z drugiej strony wydaje mi się, że wtedy każdy klub sportowy, od szachów począwszy, wychowywał i wpajał pewne zasady.

Różnica jest taka, że sztuki walki wymagają większej odpowiedzialności niż dużo innych dziedzin-bo nieodpowiedzialnie użyte mogą doprowadzić do tragedii.

Inaczej bedzie w klubie karate, gdzie zawsze na horyzoncie są zawody, puchary itp, a inaczej np w aikido.

W kwestii użycia poza salą (treningiem, seminarium, zawodami)-zasady powinny jednak być podobne.

Po drugie, to nie zapominajmy, że SW trenują już dzieciaki od 5 - 6 roku życia i mądry odpowiedzialny trener może i moim zdaniem powinien trochę wychowywać.

Celna uwaga. Tym bardziej, że dzieciak do przedszkola czy podstawówki idzie "bo musi" a na trening idzie bo chce-więc i jego podejście do otrzymywanych uwag i porad jest inne.