Kochamy polskie style

Łatwiej znaleźć polskie znamię w walce na broń białą niż w walce wręcz... Były w XVIIw słynne w Europie polskie cięcia. To chyba stąd, że o całokształcie obrazu Polaka w tamtym czasie, decydowały zwyczaje szlachty, która walczyła po prostu bronią... "Pan Brat" nie szarpałby się za szaty w oficjalnej walce jak jakiś chłopina...
Są coraz poważniejsze projekty poważnego potraktowania technik mieszanych (czyli niehonorowe sztuczki w walce mieczem, metody obrony po utracie miecza etc) ale o ile wiem, to zapaleńcy, którzy to robią nie opierają się na polskich źródłach, bo ich... nie ma. A w każdym razie takich na miarę "Fechtbucha" Albrechta Durera. Ale w to, że takie techniki nie były obce polskim zbrojnym, nie można chyba wątpić - poza turniejem, kto nie stosował brudnych sztuczek, po prostu ginął. Problem w tym ile wymyślili i wypracowali Polacy a ile podpatrzyli przy działaniach wojennych, podczas podróży i kontaktów z obcymi kontyngentami i najemnikami...

Często natykałem się na zdanie"polska szkoła szabli".Prawdopodobnie to to samo co"szkoła polskiego cięcia".

Najsłynniejsze cięcie, o którym czytałem było zadawane na odlew z samego przedramienia - bardzo silne i szybkie przy minimalnym zamachu - chyba fachowo to się nazywa półkwarta..? Ponoć walczący ówcześnie rapierami w Europie bali się niezwykle tego cięcia, bo nie dawało im ono większych szans.

Ale chodzi chyba o cięcie szablą? Bo rapierem ciąć nie za bardzo było można, zadawalo sie nim raczej sztychy....to była długa, chyba niezbyt poręczna broń...

Oczywiście - szablą. I pomyliłem strony - ten słynny cios nie był na odlew, tylko od prawej... Notabene masakrująca sprawa nawet jak się pałą uderza - tylko nadgarstek musi dobrze chodzić Rapier jest klasyfikowany jako broń sieczno-kłująca, można nim sztychować jak i ciąć. Natomiast na pewno nie daje takich możliwości przy cięciach jak szabla - jest "wolniejszy".

Ale to ciekawe, bo podobno dopiero w XVIII wprowadzano ruchy z łokcia i nadgarstka. Robiły to szkoły włoskie i węgierskie. Jeśli wcześniej znali takie ruchy Polacy, to możnaby rościć sobie "prawa autorskie".

Trochę z innej beczki. Oglądałem w programie "Piękniejsza Polska" reportaż z turnieju rycerskiego w Golubiu-Dobrzyniu. Walczyli tam dwaj faceci, z których każdy miał w obu rękach po sztylecie. Słyszał ktoś z was o takim stylu walki? Czy to też polska technika? (Bo sztyletem rozstrzygano sprawy raczej na południu Europy)

Hm, bardziej popularna była walka bronia długa w jednej ręce i sztyletem w drugiej...2 sztylety-raczej z kali mi sie kojarzy. Nie pasuje mi to za bardzo do dawnych sposobów walki...

To o czym piszecie, to polska szkoła szabli, tzw, sztuka krzyżowa: prima, sekunda, tercja, kwarta. Rzeczywiście, zachodnie szkoły szermierki, opierające sie głównie na pchnięciach nie miały szans z diablo szybkimi i mocnymi cieciami zakrzywiona szablą.
Rapier był prosty, więc cięcie nim miało charakter rąbiący, zaś zakrzywiona szabla cięła również po łuku, niejako rąbiąc i tnąc zarazem, to była zaleta tej broni. Dlatego europejskie kawalerie już w epoce napoleońskiej były wyposażone w szable (pałasze).

Krótko napisałeś acz treściwie.
Łap SOGa

Dzięki, chyba niedługo szarpne sie na abonament, to sie przy okazji zrewanżuję. Aha, zajrzyj na "przerwę w zyciorysie", zaraz tam podrzucę coś ciekawego.