Zdrowie a renta?

Witam.
W paru postach pisałem już o swoich problemach ze zdrowiem, nakreślę zatem pokrótce w czym problem:
Mam niemalże zerowy poziom własnego testosteronu (hipogonadyzm), do tego niedoczynność tarczycy. Mimo leczenia nadal czuję się tragicznie, brak mi chęci do życia itp.
Mam dopiero 22 lata, a nie mam siły na nic, nie mówiąc już nawet o podjęciu pracy. Co gorsza, kierunek który studiuję opiera się na prezencji i kontaktach interpersonalnych, zatem moja sytuacja jest tym gorsza.
Ćwiczę na siłowni i dbam od dietę, ale nic to nie daje - mam najwyraźniej spierniczoną gospodarkę hormonalną.
Moje pytanie zatem brzmi: czy w przypadku niezbędnego leczenia testosteronem i hormonami tarczycy przy poważnych zaburzeniach narządów owe hormony wydzielających można starać się o rentę?
Czy gra jest w ogóle warta świeczki? Czy blokuje mi to w jakiś sposób karierę zawodową (zapewne do np. policji by mnie już nie przyjęli z grupą inwalidzką/rentą)?
Nie za bardzo orientuję się w tych tematach, ale zapytać nie zaszkodzi.
Pozdrawiam.

Nie tak dawno w środowisku słyszałem o lekarzu orzeczniku ZUS, który odesłał gościa bez nogi powyżej kolana i z niedowładem ręki do pracy. Co najwyżej i tak jak dobrze Ci pójdzie możesz się starać o orzeczenie o niepełnosprawności (typowo do pracy) z powiatowej komisji.

Tak myślałem, że obecnie to nie taka prosta sprawa...
Pytanie tylko czy to wszystko jest warte świeczki czy raczej bardziej zaszkodzi niż pomoże?

siema, sory ze nie na temat, ale chcialem cie zapytac jak sie leczysz? czym i jakie dawki? może za małe bądź za duze dawki, dlatego sie tak fatalnie czujesz? tez sie 'lecze' na hipo i da sie żyć w sumie...

Obecnie nic nie jest proste Chcesz próbuj, będziesz przynajmniej wiedział co i jak.