Zadaj anonimowe pytanie i otrzymaj błyskawiczną odpowiedź
Temat został odczytany 269502 razy
  • Autor

    PASOZYTY NASZEGO ORGANIZMU-wszystko o nich!!!

  • Aderos
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 2798
    • Wiek: 32 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 15 lat z duzymi przerwami
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 16571

    Wysłano 26 stycznia 2007 15:19

    zgłoś naruszenie

    z gory prosez o nie wpisywanie sie w ten temat...chce tu umiescic opracowanych kilka pasozytow z ktorymi na codzien mozemy miec doczynienia...kazda odpowiedz to bedzie nowy pasozyt..

    wszelakie wpisy i odpowiedzi beda kasowane

    pozdrawiam i milego czytania
  •  Odżywki i suplementy

    Wysłano 26 stycznia 2007 15:22

    Koniecznie sprawdź te produkty:



    sprawdź pozostałe odżywki, odżywki białkowe, odżywki na masę
  • Aderos
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 2798
    • Wiek: 32 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 15 lat z duzymi przerwami
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 16571

    Wysłano 26 stycznia 2007 15:22

    zgłoś naruszenie


    WSZY


    Wszy (Anoplura) - rząd owadów zaliczany do podgromady owadów uskrzydlonych, obejmujący gatunki pasożytujące na ssakach, w tym na ludziach.

    Do wszy należą owady niewielkich rozmiarów, od 0,35 do 6 mm długości, silnie spłaszczone, pozbawione skrzydeł, okryte skórzastym, chitynowym pancerzem o ściśle zrośniętych segmentach. Mają zredukowane oczy, krótkie czułki, kłująco-ssące narządy gębowe, odnóża przednie i środkowe wyspecjalizowane w poruszaniu się wzdłuż włosa, odnóża środkowe i tylne wyposażone są w pazurki czepne, dzięki którym wesz może utrzymać ciężar 2000 razy przewyższający ciężar jej ciała. Żywią się krwią wysysaną po nakłuciu skóry żywiciela.

    Samice wszy są większe od samców, jaja, tzw. gnidy przyklejają do włosów. Po ok. 6 dniach z jaj wylęgają się larwy, przypominające wyglądem i sposobem odżywiania osobniki dorosłe.

    W Europie Środkowej występuje ok. 25 gatunków wszy , spośród których najbardziej znane są dwie:

    Wesz ludzka

    Wesz ludzka (Pediculus humanus) występuje w dwóch formach: wesz odzieżowa (Pediculus humanus vestimenti) oraz wesz głowowa (Pediculus humanus capitis), różniących się nieznacznie wielkością i trybem życia. Pierwszy gatunek roznosi B. recurrentis wywołujacy dur powrotny epidemiczny, a drugi jest roznosicielem riketsji (Rickettsia), wywołujących tyfus plamisty; powoduje także inne choroby, np. wszawicę.


    Wesz łonowa - nieproszony gość


    Kłopoty zaczynają się zupełnie niespodziewanie. Kilka dni wcześniej miałeś małą przygodę. Nic szczególnego, pieszczoty, przytulanie. Albo spędziłeś noc w niezbyt czystym, podrzędnym hoteliku. A teraz zaczynasz się drapać. Strasznie nieprzyjemne uczucie, bo swędzi w miejscu intymnym, to znaczy w kroczu. Z dnia na dzień jest coraz gorzej, szczególnie nocą, kiedy leżysz pod ciepłą kołdrą. Jaka jest przyczyna? Jasna sprawa: Na twoim ciele zagnieździły się wszy łonowe zwane popularnie mendami. Teraz tylko bez paniki! Uciążliwych gości można się bez problemu pozbyć!

    Wesz łonowa, po łacinie phitrius pubis, jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych pasożytów. Gołym okiem jest ledwie dostrzegalna (ma zaledwie jeden do dwóch milimetrów długości), pod szkłem powiększającym przypomina spłaszczonego kraba morskiego. Od wyklucia się z jaja do osiągnięcia stadium dorosłego osobnika, wesz potrzebuje zaledwie trzech tygodni. Tak szybki okres wzrostu ma jednak swoją cenę. Wesz jest ciągle głodna. Co dwie godziny musi napić się krwi. Twojej krwi. Przy pomocy ostrych jak brzytwa narzędzi, phitrius pubis przecina delikatną skórę okolic narządów seksualnych i pije. To właśnie wywołuje nieznośne swędzenie. Po posiłku, wesz jest najedzona jak bąk. Przylega ciasno do skóry i nie rusza się z miejsca. Po co zresztą ma chodzić? Jesteś jej sklepem samoobsługowym. Przynajmniej dopóki nie pozbędziesz się nieproszonych gości.

    Wszy łonowe przenoszą się najczęściej podczas aktu płciowego z osobą "zainfekowaną". Wystarczy, by podczas gorących pieszczot splątały się włosy łonowe, na których uciążliwe insekty siedzą niczym ptaki na gałęziach. Ale czasami wystarczy że wytrzesz się używanym przez kogoś ręcznikiem lub spędzisz noc w nieświeżej pościeli. Może trudno w to uwierzyć, ale wszy złapać można nawet od brudnej deski klozetowej! Wniosek z tego, że wszawica nie jest dowodem na zdradę. Natomiast jest ona zawsze związana z brakiem higieny - nawet wtedy, gdy ty sam kąpiesz się kilka razy dziennie. Z czasem, populacja wszy rozrasta się i przenosi na coraz to nowe obszary ciała. Zadomawia się w kroczu, między pośladkami, na udach a czasami nawet pod pachami lub na klatce piersiowej. W rzadkich przypadkach, znaleźć je można nawet na rzęsach i na brwiach. Należy jednak podkreślić, że osoba "którą oblazły wszy" nie jest chora, bo ugryzienie komara też nie jest chorobą. A to mniej więcej to samo. Obawa przed zarażeniem AIDS jest również zbyteczna.

    Samiczka wszy łonowej składa dziennie do dwudziestu pięciu jaj, zwanych "gnidami". Jaja przylepione są do włosa kleistą substancją. Po siedmiu dniach, wylęgają się z nich małe mendy. Gnidy są malutkie, ale łatwo można je dostrzec pod szkłem powiększającym i usunąć przy pomocy pęsety. Ale to bardzo zawodna metoda. Mycie, nawet staranne nie jest dla gnid groźne, bo klej, którym są przytwierdzone jest wodoodporny! Swędzenie nie jest jedynym symptomem inwazji pasożytów. Innym znakiem rozpoznawczym są malutkie plamki brązowego koloru, dostrzegalne na bieliźnie. Plamki te to odchody wszy lub drobniutkie kropelki krwi, sączące się z ranek po ugryzieniach.

    Jak się ratować? Ważna jest przede wszystkim diagnoza. Środek o nazwie Jacutin, zawierający środek owadobójczy lindan N (ok. 15 PLN) jest bardzo skuteczny. W aptekach można też dostać inne specyfiki bez recepty. W większości wypadków wystarcza jednorazowe zastosowanie. Trzeba jednak uważać, by preparat nie miał kontaktu z błonami śluzowymi i nie należy stosować go w połączeniu z tłustym kremem lub mydłem. Następnym krokiem jest dbałość o higienę. Trzeba wymienić całą pościel, a używaną wyprać w wysokiej temperaturze. Podobnie postąpić trzeba z ręcznikami. O codziennej zmianie bielizny nie wspominam - bo przecież kulturalny człowiek nigdy nie zakłada nieświeżych majtek! Stosowanie się do tych reguł najzupełniej wystarcza, ponieważ bez pokarmu wszy zdychają po kilku godzinach.
  • Aderos
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 2798
    • Wiek: 32 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 15 lat z duzymi przerwami
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 16571

    Wysłano 26 stycznia 2007 15:24

    zgłoś naruszenie


    A OTO WSZY NAKARMIONE KRWIA
  • Aderos
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 2798
    • Wiek: 32 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 15 lat z duzymi przerwami
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 16571

    Wysłano 26 stycznia 2007 15:26

    zgłoś naruszenie


    OWSIK - OWSICA

    Owsica, enterobioza (łac. Enterobiosis lub Oxyuriasis) to choroba bardzo rozpowszechniona. W Polsce miewa z nią kontakt ok. co 3 dziecko w wieku 7-14 lat, nierzadko zdarza się u dorosłych. Występując w rodzinie owsica przenosi się często na wszystkich domowników. Najczęściej chorują dzieci w wieku 5-6 lat. Owsicę wywołuje zakażenie drobnym nicieniem o nazwie - owsik ludzki (Enterobius vermicularis).



    Jak się zakażamy?

    Winowajcą jest owsik - drobny nicień długości około 1 centymetra. Owsik dostaje się do organizmu człowieka przez połknięcie, wdychanie jaj lub nawet wskutek wniknięcia larw w fałdy skóry, które znajdują się wokół odbytu. drogą pokarmową, po Jaja owsiki dostają się zjedzeniu zakażonego pokarmu (niemyte warzywa i owoce), wkładanie brudnych rąk do ust (np. po kontakcie z piaskiem, ziemią, po wyjściu z toalety). Jaja mogą się dostawać się do produktów spożywczych również wraz z kurzem.

    Objawy owsicy

    Objawy zakażenia są bardzo różne i zależą od stopnia inwazji pasożytów. Najczęściej występuje swędzenie okolic odbytu, szczególnie w nocy (tam składane są jaja owsików, co wywołuje świąd), niepokój bez powodu i podniecenie (zgrzytanie zębów), bezsenność, brak apetytu. Jeśli pojawia się ból to jego przyczyną jest wtórne zakażenie bakteryjne i martwica śluzówki co odsłania zakończenia nerwowe.

    Specyficzne objawy

    Dzieci mogą się też skarżyć na ból brzucha, brak apetytu, niechęć do wysiłku. Jeżeli mamy podejrzenia, że dziecko ma owsiki, należy obejrzeć mu odbyt. Prawdopodobnie wokół odbytu zobaczymy gołym okiem ruchliwe, białe, nitkowate pasożyty. Czasem nicienie widać w kale, który trzeba oddać do badania. Jak najszybciej trzeba też zastosować właściwe leczenie, którym musi być objęta cała rodzina. Czasem bowiem owsiki mogą spowodować zapalenie wyrostka robaczkowego, a u dziewczynek zapalenie pochwy.

    Cykl rozwojowy owsika

    Larwy uwalniają się i dojrzewają z jaj w jelicie cienkim, a następnie wędrują do jelita grubego. Robaki dojrzewają po 2-4 tygodniach, a żyją do 2 miesięcy. Samice składają następnie jaja w pobliżu odbytu w ilości ok. 11 000 jaj. W przypadku kobiet - niekiedy w przedniej części pochwy. Jaja są również składane poza organizmem człowieka, aby zapewnić odpowiednie nasłonecznienie, wilgotność oraz temperaturę 30-36 stopni Celsjusza. Chorzy dotykając palcami okolic krocza, odbytu i bielizny osobistej zbierają na swoje ręce jajeczka. Znajdują się one również w pościeli co zagraża personelowi medycznemu. Jeżeli nie są przestrzegane zasady higieny cykl życiowy zamknie się nowa generacją osobników i ponownym samozakażeniem pierwotnego nosiciela.

    Warunki sprzyjające zakażeniom owsikiem

    Sprzyja zakażeniom nicieniem przebywanie dzieci w żłobkach, przedszkolach, szkołach, internatach i domach dziecka. Wśród zakażonych dzieci 30 - 40% należy do rasy kaukaskiej a 10 - 15% negroidalnej. Dorośli są bardziej odporni na zakażenia.
    Rozpoznanie choroby

    Owsicę rozpoznaje się poprzez badanie kału - na obecność jaj, a w ciężkich przypadkach na obecność samic. Jest to tzw. test taśmy celofanowej. Dotknięcie lepką stroną taśmy celofanowej okolic odbytu powoduje przywarcie do niej jaj.

    Leczenie owsicy

    Pod kontrolą lekarza stosuje się pojedynczą dawkę mebendazolu i pirantelu. Najczęściej jest to pyrantel, który poraża mięśnie robaków, w wyniku czego dochodzi do wydalenia pasożytów, lub mebendazol, który hamuje zdolność robaków do wykorzystania glukozy z otoczenia, co powoduje ich powolne obumieranie. Po 14 dniach od zakończenia leczenia należy wykonać badanie kontrolne na obecność pasożytów i ewentualnie powtórzyć kurację. Ostatnio stosuje się też albendazol. Ponadto stosuje się dietę ubogą w węglowodany i bogatą w błonnik. Ze względu na bardzo łatwe rozpowszechnianie pasożyta leczenie prowadzone jest wobec wszystkich mieszkających wspólnie osób.

    Możliwe powikłania

    Powikłania są rzadkie -np. przewlekłe zapalenie jelita grubego.

    Profilaktyka

    Ważnym sposobem zapobiegania owsicy jest przestrzeganie higieny. Konieczne jest utrzymanie wręcz przesadnej higieny osobistej domowników (podmywanie się po korzystaniu z ubikacji, częste mycie rąk, zmiana bielizny osobistej, gotowanie pościeli i ręczników). Podczas kuracji na noc należy zakładać dziecku obcisłe majtki, które rano pierzemy i gotujemy. Myjemy też zabawki, dezynfekujemy przedmioty osobistego użytku i obcinamy krótko paznokcie, aby nie dopuścić do wtórnego zakażenia.

    Dokładne pranie pościeli i ręczników niszczy jaja owsika, co wraz z reżimem higieny osobistej przerywa łańcuch zakażeń. Ale uwaga! Jeżeli choroba nie będzie wyleczona, łatwo dochodzi do kolejnego samozarażenia się, gdyż wydalane z kałem jaja owsików są inwazyjne już po kilku godzinach.
  • Aderos
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 2798
    • Wiek: 32 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 15 lat z duzymi przerwami
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 16571

    Wysłano 26 stycznia 2007 15:32

    zgłoś naruszenie


    LECZENIE ROBACZYC

    Lekami przeciwrobaczymi o szerokim zakresie działania i minimalnych skutkach niepożądanych są np. albendazol i iwermektyna.
    Albendazol jest wskazany w leczeniu większości inwazji nicieni jelitowych i tasiemczyc. Jest wskazany w leczeniu owsika ludzkiego (Enterobius vermicularis), włosogłówki ludzkiej (Trichuris trichiura), glisty ludzkiej (Ascaris lumbricoides), tęgoryjca dwunastnicy (Ancylostoma duodenale), tęgoryjca amerykańskiego (Necator americanus), węgorka jelitowego (Strongyloides stercoralis) oraz wągrzycy układu nerwowego. Jest także skuteczny w leczeniu larwy wędrującej skórnej i inwazji pierwotniakowych: giardiozy i mikrosporydiozy. ( Nie wolno go jednak podawać kobietom ciężarnym!).

    Iwermektynę uznaje się w wielu krajach za lek z wyboru w leczeniu węgorczycy i onchocerkozy.
  • Aderos
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 2798
    • Wiek: 32 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 15 lat z duzymi przerwami
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 16571

    Wysłano 26 stycznia 2007 15:33

    zgłoś naruszenie


    Black Walnut(czarny orzech), Na grzybice i owsiki
  • Aderos
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 2798
    • Wiek: 32 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 15 lat z duzymi przerwami
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 16571

    Wysłano 26 stycznia 2007 15:35

    zgłoś naruszenie


    Świerzb
    Jest choroba zakaźna wywołana przez świerzbowiec ludzki. Zapłodniona samiczka ( wielkości 0,3 do 0,4 mm) przenika w głąb skóry i żłobi w warstwie rogowej ślepo zakończoną linijną norę świerzbowcową i składa 2-3 jaja, ginie po kilku tygodniach. Z jaj tych wylegają się larwy, które po 3 tygodniach przekształcają się w dorosłe osobniki. W ostatnich latach wzrosła ilość osób zakażonych świerzbem. zakażenie następuje drogą kontaktów bezpośrednich lub za pośrednictwem przedmiotów, zwłaszcza pościeli ( rozgrzanie ciała w pościeli sprzyja przedostawaniu się samic do naskórka). Świerzbowce nie mogą przeżyć poza skórą powyżej 3-4 dni, toteż bielizna chorego nie powinna być używana w ciągu co najmniej jednego tygodnia.
    Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi zakażenia są: obniżona odporność i wyniszczenie fizyczne.
    Charakterystyczną cechąjest świąd nasilający się w porze nocnej. Na skórze obserwuje się nory świerzbowcowe, liczne ślady zadrapań. Zmiany występują na dłoniach, zgięciach łokciowych, pachowych, w okolicy pępka i pośladków, ok. narządów płciowych. Przebieg zmian chorobowych zależy od nasilenia objawów, higieny osobistej chorego i wtórnych . zmian chorobowych.
    Leczenie.
    Jacutin należy wcierać w ciągu kilku kolejnych 3 dni. Należy równocześnie leczyć wszystkich członków rodziny. W ciągu 2 tygodni nie należy używać bielizny i ubrań uprzednio noszonych. Ubrania nie wymagają dezynfekcji ale powinny być wyprane i wyprasowane.
    Co możesz zrobić

    * Stosuj leki zmniejszające swędzenie.
    * Oprócz stosowania leków ważne jest także częste zmienianie bielizny i dokładne jej pranie w temperaturze 95°C.
    * Ponieważ świerzbowiec może przeżyć poza skórą jedynie 2-3 dni, zaleca się po wyleczeniu wietrzyć odzież przez około 4 dni.
  • Aderos
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 2798
    • Wiek: 32 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 15 lat z duzymi przerwami
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 16571

    Wysłano 26 stycznia 2007 15:36

    zgłoś naruszenie


    zwierzeta tez dotyka ta choroba
  • Aderos
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 2798
    • Wiek: 32 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 15 lat z duzymi przerwami
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 16571

    Wysłano 26 stycznia 2007 15:37

    zgłoś naruszenie


    dla przykladu....jak bardzo obecna jest ta choroba wsrod nas...
  • Aderos
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 2798
    • Wiek: 32 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 15 lat z duzymi przerwami
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 16571

    Wysłano 26 stycznia 2007 15:41

    zgłoś naruszenie


    Pospolitym pasożytem wewnętrznym jest
    glista ludzka (Ascaris lumbricoides),
    należąca do grupy Nicieni.

    Są to białe robaki, żyjące w przewodzie pokarmowym, gdzie odżywiają się częściowo strawionym pokarmem swego żywiciela. Dojrzałe samce mierzą 15-35 cm długości i 0,2-0,4 cm grubości, podczas gdy samice mają 20-50 cm długości i 0,3-0,6 cm grubości.

    Ciało glist, a także wszystkich nicieni, jest w przekroju obłe, wydłużone i zaostrzone z obu końców, bez wyodrębnionej główki. Brak u nich również komórek zaopatrzonych w rzęski i wici. Zewnętrzną powłokę ciała glist ludzkich stanowi wór powłokowo-mięśniowy, składający się z: oskórka, nabłonka i pojedynczej warstwy mięśni.

    Kutikula, czyli oskórek zbudowana jest z substancji białkowej o złożonej strukturze (przepuszczalny wyłącznie dla gazów i wody). Żadne inne substancje nie przenikają przez powłokę nicieni, stąd też bierze się duża odporność na wszelakiego rodzaju trucizny oraz niekorzystne warunki środowiskowe. To właśnie oskórek u tych pasożytów zapobiega strawieniu przez enzymy trawienne żywiciela.
    Pod oskórkiem leży jednowarstwowy nabłonek, zwany tu hypodermą. U mniejszych osobników ma on budowę komórkową, natomiast u większych jest syncytialny. Tworzy on, bowiem zgrubienia tzw. wałki hypodermalne, biegnące wzdłuż ciała. Warstwę mięśniową w worze powłokowo mięśniowym stanowią mięśnie podłużne. Brak tu mięśni okrężnych, jakie spotyka się u wirków.
    Pierwotna jama ciała nazywana pseudocylem wypełniona jest płynem surowiczym, który pełni rolę hydraulicznego szkieletu, nadającemu zwierzęciu pewną sprężystość. Płyn ten zastępuje również układ krążenia, rozprowadzając substancje odżywcze z jelita po całym ciele zwierzęcia.
    Układ pokarmowy ma postać przewodu rozpoczynającego się otworem gębowym, kończy się zaś otworem odbytowym. Otwór gębowy tegoż osobnika otoczony jest trzema wargami; jedną grzbietową i dwiema brzusznymi. Wargi są wyraźnie oddzielone bruzdą u podstawy, mające wewnętrzny brzeg delikatnie ząbkowany i brodawki czuciowe po bokach.
    Tuż za otworem gębowym znajduje się silnie umięśniona gardziel (1/3 długości ciała). Glisty ludzkie nie mają wyspecjalizowanego układu oddechowego. Potrafią, bowiem oddychać beztlenowo.
    Układ wydalniczy glist zasadniczo odbiega budową od układu protonefrydialnego (występującego na przykład u wirków), między innymi dlatego, że brak u nich komórek płomykowych. U tych przedstawicieli nicieni, ma on zazwyczaj kształt litery „H” składający się z dwóch kanałów biegnących w bocznych wałkach hypodermalnych, otwierających się wspólnym otworem wydalniczym po brzusznej stronie ciała. U glist zbudowane są kanały tylko z dwóch komórek. Układ ten służy przede wszystkim do osmoregulacji, a także do usuwania zbędnych, szkodliwych produktów przemiany materii.

    Podobnie jak u tasiemców, Ascaris lumbricoides musi wiele energii zużyć na reprodukcję, by zapewnić sobie ciągłość swego gatunku. Innymi słowy musi wyprodukować ogromną liczbę jaj by pozostawić po sobie jakiekolwiek potomstwo mające szansę na przetrwanie, na osiągnięcie dojrzałego wieku. Glista ludzka jest organizmem rozdzielnopłciowym, kopulacja zachodzi w ciele żywiciela. Samica zdolna jest do produkcji aż 200 tysięcy jaj na dobę. Jaja pasożyta, opuszczają ciało człowieka z kałem i tam, gdzie warunki sanitarne są niewłaściwe – czyli w większości miejsc na świecie – trafiają do gleby. Wydostanie się jajeczka poza organizm ludzki umożliwia rozwój postaci larwalnej, gdyż może się ona rozwijać tylko w obecności tlenu i wilgoci, w temperaturze poniżej 36 stopni C. Rozwój jajeczka przebiega początkowo w ziemi lub wodzie (przez 30-40 dni). Dojrzałe jajeczko i zawarta w nim larwa mogą w naszym klimacie zachować zdolność do inwazji, czyli zakażenia człowieka, przez 2-5 lat. W bardzo wielu krajach fekalia ludzkie używane są do nawożenia gleb. Praktyka ta sprzyja rozprzestrzenianiu się zarówno tego pasożyta, jak i wielu wielu innych.

    Ludzie zarażają się połykając jaja glisty wraz z zanieczyszczonym pożywieniem. W przewodzie pokarmowym człowieka larwy opuszczają jaja i rozpoczynają długą wędrówkę po ciele swego żywiciela, która kończy się w jelicie cienkim. Początkowo z przewodu pokarmowego dostają się do naczyń krwionośnych. Ponieważ do dalszego rozwoju potrzebują tlenu, z prądem krwi przechodzą przez serce do płuc, gdzie przedostają się przez pęcherzyki płucne do układu oddechowego (ten etap zakażenia glistami ludzkimi najczęściej objawia się wysoką temperaturą, kaszlem, przy masowych zakażeniach może też rozwijać się zapalenie płuc). Larwy w płucach dwukrotnie linieją, a kiedy osiągną 2 mm długości, ponownie zaczynają wędrówkę w górę dróg oddechowych (przez oskrzeliki, oskrzela, krtań) aż do tchawicy. Podrażniają nasz przełyk by zostać połkniętymi. Trafiają następnie do żołądka, a stamtąd do jelita cienkiego, gdzie bytują i żywią się częściowo strawioną zawartością. Głownie pasożyt ten żywi się nabłonkiem niszczonej ściany jelita i substancjami zawartymi w treści jelitowej. W jelicie cienkim człowieka Ascaris lumbricoides może przeżyć od 1 do 1,5 roku. Po mniej więcej 2 miesiącach życia od zakażenia zaczynają w jelicie rozmnażać się płciowo (dojrzałość płciową żeńskie osobniki glisty ludzkiej osiągają w ciągu 60-80 dni od dnia zakażenia i wówczas rozpoczynają składanie jaj). Podczas swej wędrówki larwy mogą uszkodzić poważnie płuca i inne tkanki żywiciela. Czasami powodują perforację jelita, co zazwyczaj kończy się zapaleniem otrzewnej.

    Częstość występowania glistnicy (choroby wywoływanej przez glisty ludzkie) w Polsce przez różnych badaczy jest oceniana od 1 do 18 procent, a w niektórych populacjach nawet 40-50 procent. Uważa się, że glistnica – podobnie jak owsica – częściej dotyczy dzieci. Być może związane jest to z dziecięcym zwyczajem trzymania palców przy ustach oraz niewyrobieniem przyzwyczajeń higienicznych. Reakcja człowieka na zakażenie glistą ludzką zależy od intensywności inwazji pasożytniczej oraz od osoby wrażliwej gospodarza. Czasem już jedna glista wywołuje przykre, a nawet poważne objawy w postaci np. uporczywej pokrzywki lub zaburzeń nerwowych. Zdarza się jednak, że człowiek zupełnie nie odczuwa obecności kilkudziesięciu glist, a przypadkowe ich ujawnienie przyjmuje ze zdziwieniem.

    Objawy chorobowe w przebiegu zakażenia glistą ludzką są zależne od okresu inwazji. W związku z tym wyróżnić możemy trzy etapy:
    * okres wędrówki larw
    * okres objawów i komplikacji wynikających z zaburzeń w normalnej ich wędrówce oraz
    * okres obecności dojrzałej glisty w jelicie.

    W pierwszym okresie dominują różne reakcje i objawy alergiczne, którym towarzyszy przeważnie zwiększona liczba eozynofilów w krwi obwodowej. W okresie wędrówki larw występują objawy uszkodzenia wątroby, śródbłonków naczyniowych, ścian pęcherzyków płucnych, połączone z krwawieniami i odczynami zapalnymi. Zabłąkane larwy mogą niekiedy usadowić się w różnych nietypowych dla glisty ludzkiej narządach, jak oko, ucho, mózg, wątroba, śledziona itp., gdzie po pewnym czasie otorbiają się tworząc tzw. guzki robacze.

    Szkodliwe działanie postaci dojrzałych polega głownie na zatruwaniu organizmu żywiciela produktami przemiany materii. Wśród najczęstszych skarg chorobowych podawanych przez zarażonych cierpiących z powodu glistnicy należy wymienić: wzmożoną pobudliwość nerwową, uporczywy ból gardła, zaburzenia snu, bóle w różnych obszarach brzucha (nie zawsze związane z jedzeniem), niedokrwistość, postępujące wychudzenie itp. Niekiedy w następstwie masowego wystąpienia zakażenia i skłębienia się glist w krótkim odcinku jelita lub przewodów żółciowych może dochodzić do objawów niedrożności przewodu pokarmowego lub żółtaczki mechanicznej. Bardzo rzadko, glistnica jelitowa może przebiegać bezobjawowo.

    W przypadku zachorowań, leczenie powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza. Oprócz specjalistycznych leków farmaceutycznych znane są reakcje nietolerancji przez glisty większych ilości świeżych porów, czosnku, pestek z dyni w diecie gospodarza i w konsekwencji opuszczania jego przewodu pokarmowego wraz z kałem.
  • Aderos
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 2798
    • Wiek: 32 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 15 lat z duzymi przerwami
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 16571

    Wysłano 26 stycznia 2007 15:45

    zgłoś naruszenie


    WŁOSOGŁÓWKA ZAKAŻA WŁOSOGŁÓWCZYCĄ

    Włosogłówka ludzka (Trichocephalus trichiurus) – jest pasożytem jelita ślepego, rzadziej grubego. Ten robak ma cienkie nitkowate ciało długości 3-5 cm, dzięki temu może głęboko wnikać w błonę śluzową jelita, skąd trudno go usunąć. Występuje na wszystkich kontynentach, ale najchętniej w krajach o klimacie gorącym i wilgotnym. Wywołuje chorobę zwaną włosogłówczyca (trychocefaloza).



    Jak się zarażamy?

    Jaja włosogłówki wydalane z kałem nie wywołują od razu zarażenia. Muszą najpierw dojrzeć w wilgotnej i ciepłej glebie, a w ich wnętrzu powstać larwy. Człowiek zaraża się, spożywając produkty zanieczyszczone jajeczkami zawierającymi już rozwinięte larwy. W zarażeniu pośredniczą muchy, które przenoszą jajeczka z larwami z odchodów i gleby na produkty spożywcze. Innym ogniskiem zarażeń jest „ droga brudnych rak”.

    Objawy inwazji robaka

    Przy małej intensywności inwazji pasożytów zazwyczaj nie występują widoczne objawy. Toteż w co 4-tym przypadku zarażenie układu pokarmowego włosogłówką przebiega bezobjawowo. Włosogłówki żywią się krwią. Może to doprowadzać do zapalenia wyrostka robaczkowego, anemii i chorób wrzodowych przewodu pokarmowego. Przy większej ilości pasożytów pojawiają się biegunki, niekiedy śluzowo-krwawa, bóle w jamie brzusznej, spadek masy ciała, anemia. Mogą pojawiać się objawy skórno alergiczne oraz: brak apetytu, rozdrażnienie, bezsenność, bóle głowy, osłabienie.

    Profilaktyka

    Jaja tego pasożyta są bardzo odporne na niekorzystne czynniki atmosferyczne - zachowują zdolność do zarażania przez ok. 5 lat. Toteż w celu uniknięcia zarażenia należy dokładnie myć jarzyny i owoce (zwłaszcza w krajach tropikalnych), przestrzegać higieny osobistej, ochraniać gleby i wody przed zanieczyszczeniem odchodami ludzkimi oraz tępić muchy.

    Leczenie włosogłówczycy

    Włosogłówczycę leczy się pyrantelem, albendazolem.