Yerba mate, czyli ostrokrzew paragwajski, stał się niezwykle popularny, może nie na skalę kawy czy herbaty czarnej i zielonej, jednak ma zagwarantowane miejsce na rynku i w świadomości konsumentów. Czy faktycznie ostrokrzew paragwajski jest wart uwagi? Biorąc pod uwagę jego właściwości – tak.

Przede wszystkim wykazano, iż yerba mate (wraz z kilkoma dodatkami, takimi jak guarana oraz turnera rozpierzchła, damiana, czyli ziele św. Damiana) miało wpływ na tempo opróżniania żołądka, skracało czas potrzebny na osiągnięcie sytości oraz spowodowało spadek wagi ciała w ciągu 45 dni.  Podawano 112 mg yerba mate, 95 mg guarany i 36 mg ziela św. Damiana dziennie. Należy dodać, iż ilość guarany była w tym przypadku znikoma i raczej bez większego znaczenia (efektywne dawki niejednokrotnie są większe).

yerba mate

Osiągnięto spadek wagi:

  • 0.8 ± 0.05 kg w pierwszych 10 dniach po mieszance yerba mate,
  • 0.3 ± 0.03 kg w pierwszych 10 dniach w grupie placebo,
  • 5.1 ± 0.5 kg po 45 dniach po mieszance yerba mate,
  • 0.3 ± 0.08 kg po 45 dniach w grupie placebo.

Najprawdopodobniej tak dobre efekty wynikają z wpływu ostrokrzewu paragwajskiego na podaż kaloryczną i czas trwania posiłku. Yerba mate wpływa na wcześniejsze odczuwanie sytości. Co najciekawsze, waga utracona po kuracji nie wróciła po kolejnych 12 miesiącach.

Morais i wsp. wykazali wpływ ostrokrzewu paragwajskiego na cholesterol u osób zdrowych oraz u tych z dyslipidemią. Autorzy zaobserwowali po 20 i 40 dniach leczenia znaczne obniżenie poziomów LDL-C, apolipoprotein B (apo B ), ponadto poprawiły się proporcje LDL-C / HDL-C i odnotowano zwiększenie ilości HDL-C.

Oprócz badań na ludziach, u myszy karmionych wysokotłuszczowymi dietami, wykazano, iż yerba mate ma wpływ na odczuwanie sytości poprzez różne mechanizmy, w tym:

  • indukcję i / lub wzmocnienie jelitowego peptydu glukagonopodobnego (GLP-1),
  • modulację stężenia leptyny w surowicy,
  • możliwy bezpośredni efekt pobudzenia centralnego sytości.

GLP-1 nasila zależne od glukozy wydzielanie insuliny z komórek β trzustki. Wspomniane hormony inkretynowe odpowiadają za 60 do 70% poposiłkowego wyrzutu insuliny.

Yerba maté hamuje przyrost masy ciała i akumulację tłuszczu w tułowiu (wisceralnego), obniża stężenie cholesterolu, trójglicerydów, cholesterolu LDL, glukozy, insuliny, lipazy trzustkowej i leptyny w surowicy. Dodatkowo wykazuje działanie przeciwmiażdżycowe (wpływ na tromboksan A2, który zwiększa agregację płytek krwi, tlenek azotu oraz 6-keto-PGF1α). Ponadto jest antyoksydantem. Z pewnością warto spróbować ostrokrzewu paragwajskiego.

Referencje:

Andersen T1, Fogh J.Weight loss and delayed gastric emptying following a South American herbal preparation in overweight patients.

Alessandra Gambero and Marcelo L. Ribeiro “The Positive Effects of Yerba Maté (Ilex paraguariensis) in Obesity” https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4344557/

https://bazalekow.mp.pl/leki/doctor_subst.html?id=4710

Karen WHALEN, “Lippincot illustrated reviews, PHARMACOLOGY” 6 edycja