Zadaj anonimowe pytanie i otrzymaj błyskawiczną odpowiedź
Temat został odczytany 25770 razy
  • Autor

    Cwiczenia Oporowe [ definicja oraz info]

  • TeoMaster
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 555
    • Wiek: 24 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 5
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 3461

    Wysłano 26 sierpnia 2006 20:57

    zgłoś naruszenie

    Ćwiczenia oporowe

    Ćwiczenia oporowe- również zwane siłowymi- zwiększają siłę i masę mięśni, wytrzymałość kości oraz metabolizm organizmu. Mogą one pomóc ci też poprawić wygląd twojego ciała, dodać wiary we własne siły. Właściwa siła mięśni jest właśnie tym, co pozwala ci na wykonywanie codziennych czynności, jak wchodzenie po schodach, kładzenie się i wstawanie z łóżka, czy przynoszenie zakupów do domu. Ćwiczenia oporowe prowadzą do wzrostu siły mięśniowej poprzez zmuszanie ich do większej niż zwykle pracy. Takie nadmierne obciążenie pobudza wzrost drobnych białek wewnątrz każdego mięśnia, które grają ważną rolę w możliwościach mięśnia do wytwarzania siły. Istnieją różne metody na ćwiczenie oporowe włączając w to wolne obciążenia, maszyny obciążające, gimnastykę zdrowotną. Kiedy są to wolne obciążenia, drążek z kilkoma ciężarkami na obydwu końcach, jest odpowiedzialny zarówno za podniesienie samego ciężaru, plus określenie i podtrzymanie swojej pozycji ciała podczas danej aktywności. Jeśli używasz maszyn, to mogą one przenosić elektrody, ale też to

    Ćwiczenia oporowe zwiększają siłę mięśni, poprawiają wytrzymałość ścięgieni więzadeł,redukują ilość tkanki tłuszczowej zaś zwiększają masę mięśniową,obniżają poziom cholesterolu,poprawiają tolerancję glukozy i wrażliwośc na insulinę.


    maszyna dyktuje ci to, co można robić. Podczas gimnastyki, takiej jak przyginanie brody, pompki czy przysiady, używaj masy swojego ciała, jako siły oporowej. A rurka oporowa polega na zakładaniu gumek elastycznych, które stanowią opór dla ćwiczących mięśni. Istnieją różne opinie na temat tego, który program ćwiczeń siłowych jest najlepszy. Generalnie, najlepiej sprawdzonym sposobem rozwijania siły jest podnoszenie ciężarów w trzech turach po osiem do dwunastu powtórzeń. Przy zmniejszeniu obciążeń można zwiększyć liczbę powtórzeń, co prowadzi do zwiększenia wytrzymałości i napięcia mięśni. Program ćwiczeń siłowych zwykle obejmuje wiele różnych rodzajów (często na specjalnym sprzęcie, który został w tym celu zaprojektowany), co pozwala na skupianie się na poszczególnych grupach mięśniowych. Zwykle wykonuje się od 1 do 3 tur każdego ćwiczenia (jedna tura jest od ośmiu do 15 powtórzeń i trwa około minuty). Typowe sesja trwa około 30 minut. Jeżeli wykonujesz ćwiczenia oporowe dwa do trzech razy w tygodniu, możesz zauważyć wzrost siły oraz wielkości ćwiczonych mięśni. Jest to spowodowane przyspieszeniem różnych reakcji chemicznych w komórkach mięśniowych. Największe zmiany zachodzą w przeciągu kilku pierwszych miesięcy regularnego treningu. Regularne ćwiczenia siłowe może prowadzić do poprawy stanu układu sercowo-naczyniowego poprzez wzrost poziomu lipoprotein o wysokiej gęstości- HDL (dobrego cholesterolu). Ćwiczenia oporowe mają też dobry wpływ na dobrą budowę twojego ciała- im większa masa mięśniowa, tym większy poziom metabolizmu, spalaniu ulega więcej kalorii. Konsekwencja jest zmniejszanie się ilości tkanki tłuszczowej. Ćwiczenia siłowe prowadzą do obciążania kości, tak jak i mięśni, co daje przyrost masy mineralnej kości oraz zapobiega osteoporozie. Co jest szczególnie ważne dla osób starszych, ćwiczenia oporowe są najlepszym sposobem na walkę ze stopniową utratą masy mięśniową, która zachodzi z wiekiem (zaczyna się około 35 roku życia). Badania wykazały, że mężczyźni i kobiety w wieku 70-ciu, czy 80-ciu lat mogą znacznie poprawić swoją siłę, zakres ruchów, oraz zręczność po zaledwie 10 tygodniach treningu siłowego. Obecnie wielu lekarzy zaleca dwie do trzech sesji ćwiczeń oporowych dla swoich pacjentów w starszym wieku. Badacze zdobyli część dowodów na to, że ćwiczenia siłowe mogą są bardziej efektywne niż same ćwiczenia tlenowe w poprawie samooceny, czy postrzegania własnego ciała. Jednym z możliwych wyjaśnień jest natychmiastowo widoczne skutki takiego treningu. Z ławością możesz zauważyć wzrost masy oraz napięcia mięśniowego.

    zrodlo: http://www.sciaga.pl/tekst/45874-46-cwiczenia_oporowe

    Czekam na komenty:)
  • Wysłano 26 sierpnia 2006 20:59

    zgłoś naruszenie
    Polecamy zaufać naszym specjalistom, dobierając plan treningowy, plan odżywiania czy suplementację, potrzebujesz indywidualnego podejścia. Poproś o przygotowanie planu dla Ciebie http://potreningu.pl/plany. Profesjonalny, kompletny plan: diety + treningi + suplementacja, już od 149 69
  • TeoMaster
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 555
    • Wiek: 24 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 5
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 3461

    Wysłano 26 sierpnia 2006 20:59

    zgłoś naruszenie
    Ćwiczenia rozluźniające
    Ćwiczenia rozluźniające powodują zmniejszenie napięcia mięśni na skutek odpowiedniego ułożenia ciała lub wykonywania określonych ruchów.
    Cel: możliwość świadomego i kontrolowanego zmniejszenia napięcia mięśni, czyli ich rozluźnienia. Wskazania: Ćwiczenia rozluźniające są konieczne przed rozpoczęciem i w czasie wykonywano ćwiczeń leczniczych. Rozpoczynając ćwiczenia mięśni bez uprzedniego uzyskania zmniejszenia ich napięcia napotyka się na duże trudności w przeprowadzeniu wszelkich ćwiczeń. Ćwiczenie napiętych mięśni powoduje ból, a występujący odruch na rozciąganie wzmaga jeszcze ich napięcie.

    Wykonanie:
    1. Rozluźnienie ogólne mięśni uzyskuje się przez wygodne ułożenie podopiecznego na wznak, w pozycji półsiedzącej, siedzącej, siedzącej, w leżeniu przodem, na boku lub przez podwieszenie całego ciała. Chcąc uzyskać rozluźnienie ogólne mięśni w pozycji leżącej tyłem, należy podopiecznego ułożyć na materacu podkładając mu poduszkę pod kolana. Stopy w pozycji zerowej są oparte podeszwami o woreczek z piaskiem. Ramiona w nieznacznym odwiedzeniu, a przedramiona w zgięciu spoczywają na poduszkach. W pozycji leżącej i siedzącej podopieczny powinien mieć wygodne oparcie dla tułowia i głowy. Ułożenie poduszek jest taki samo jak w pozycji leżącej tyłem. W pozycji leżącej przodem głowa jest zwrócona do boku i spoczywa na poduszce. Pod biodra i brzuch podkłada się poduszki. Poduszkę podkłada się również pod golenie w celu uzyskania ich zgięcia i ustawienia stóp w pozycji zerowej. W tym ułożeniu palce stóp nie dotykają podłoża. Kończyny dolne powinny być ułożone w niewielkiej rotacji do wewnątrz. Kończyny górne spoczywają na podłożu w nieznacznym odwiedzeniu, a przedramiona w zgięciu. W pozycji leżącej na boku głowa spoczywa na poduszce, a pod kończynę górną i dolną dalszą od podłoża podkłada się poduszki. Kończyny górne są zgięte w stawach barkowych i łokciowych, kończyny dolne są zgięte w stawach biodrowych i kolanowych pod kątem 30-40.
    Rozluźnienie ogólne mięśni uzyskuje się również przez podwieszenie całego ciała. Każda część ciała jest podwieszona za pomocą podwieszek i linek przymocowanych do ramy lub kraty stalowej. Podwieszki obejmują: głowę, klatkę piersiową, miednicę, stawy kolanowe, stawy skokowe i śródstopia oraz stawy łokciowe i śródręcza. Podwieszenie na sprężynach daje jeszcze większe uczucie wygody.
    Ogólnemu rozluźnieniu mięśni sprzyjają: uspokajająca atmosfera, spokojne i ciche wydawanie poleceń oraz unikanie pośpiechu. Sprzyjają mu również ćwiczenia oddechowe, którymi należy rozpoczynać i kończyć ułożenie podopiecznego w pozycji sprzyjającej rozluźnieniu mięśni, oraz cicha, spokojna muzyka.
    2. Rozluźnienie ogólne mięśni nie zawsze jest konieczne. Często wystarcza uzyskanie miejscowego rozluźnienia, np. w obrębie kończyny górnej lub dolnej.




    Ćwiczenia rozluźniające:

    Ćwiczenie 1
    Pw.: stanie w rozkroku, kończyny górne wzdłuż tułowia, palce rąk rozwarte.
    Ruch: szybkie skręty i potrząsania ramionami.

    Ćwiczenie 2
    Pw.: stanie, opad tułowia w przód, kończyny górne swobodnie zwisają.
    Ruch: wymachy kończyn górnych w prawo i w lewo, spowodowane rytmicznymi skrętami tułowia.

    Ćwiczenie 3
    Pw.: stanie na jednej kończynie dolnej na podwyższeniu.
    Ruch: szybkie skręty i potrząsanie kończyną dolną nie obciążoną.

    Ćwiczenie 4
    Pw.: stanie na jednej kończynie dolnej na podwyższeniu.
    Ruch: wymachy kończyny dolnej spowodowane ruchami bioder w przód i w tył.

    Ćwiczenie 5
    Pw.: stanie na jednej kończynie dolnej na podwyższeniu.
    Ruch: kreślenie kółek kończyną dolną nie obciążoną spowodowane krążeniem bioder

    Ćwiczenie 6
    Pw.: leżenie tyłem, kończyny dolne odwiedzione i zgięte, stopy oparte o podłoże kończyny górne w przód.
    Ruch: skręty przedramion i równoczesne delikatne uderzganie kolanami o siebie.

    Ćwiczenie 7
    Pw.: leżenie tyłem
    Ruch: krótkotrwałe napięcie mięśni kończyn dolnych, kończyn górnych oraz tułowia i następnie ich rozluźnienie.

    Ćwiczenie 8
    Pw.: leżenie przodem, kończyny górne w górę.
    Ruch: swobodne przetaczanie się do leżenia tyłem, a następnie do leżenia przodem.

    Ćwiczenie 9
    Pw.: leżenie na boku. Współćwiczący klęcząc za ćwiczącym kładzie jedną rękę na barku, a drugą na biodrze ćwiczącego.
    Ruch: szybkie przetaczanie ćwiczącego w przód w tył.

    Ćwiczenie 10
    Pw.: stanie w rozkroku kończyny górne wzdłuż tułowia.
    Ruch: wymachy kończyn górnych w lewo i w prawo, spowodowane naprzemianstronnymi rytmicznymi skrętami tułowia i zginaniem kończyn dolnych.

    zrodlo: http://www.sciaga.pl/tekst/33946-34-cwiczenia_rozluzniajace 
  • TeoMaster
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 555
    • Wiek: 24 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 5
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 3461

    Wysłano 26 sierpnia 2006 21:01

    zgłoś naruszenie
    Ćwiczenia kinezjologiczne, ich opis i wpływ na organizm człowieka
    2.1. ĆWICZENIA AKTYWIZUJĄCE
    a) opis ćwiczenia
    Podnosimy do góry prawe kolano i dotykamy je lewą ręką, następnie podnosimy lewe kolano i dotykamy prawą ręką, delikatnie skręcając całe ciało ( w miarę możliwości przekraczamy linię środka).
    b) oddziaływanie na umysł
    - wzrokowe, słuchowe, kinestetyczne przekraczanie linii środkowej koordynacji pracy rąk, zręczności
    - ćwiczenia lewego i prawego oka
    - usprawnianie narządu wzroku
    c) poprawa umiejętności szkolnych
    - polepszenie koordynacji lewa i prawa strona ciała
    - poprawa oddychania
    - poprawa gibkości ciała
    - wzmocnienie zmysłów wzroku i słuchu
    W ciągu ostatniego stulecia ćwiczenia te używane były w przypadkach zaburzeń neurologicznych, w celu zwiększenia potencjalnych zdolności wydajnego uczenia się. Dr Dennison dowiódł, że ćwiczenia naprzemienne doskonale stymulują chłonność półkul mózgowych, łatwość opanowania materiału i jego późniejszego odtwarzania.

    2.1.2. LENIWE ÓSEMKI

    a) opis ćwiczenia
    Na wysokości oczu, naprzeciw nosa wyznaczamy punkt. Od niego rozpoczynamy kreślenie koła- w lewą stronę do góry. Po powrocie do punktu wyjścia rozpoczynamy kreślenie drugiego koła- w prawą stronę ku górze. Oczy podążają za ruchem ręki. Wielokrotnie powtarzamy ten ruch.

    b) oddziaływanie na umysł
    - wzrokowe przekraczanie linii środkowej
    - koordynacja pracy narządu wzroku
    - wzmocnienie zakresu pola widzenia
    - poprawa ruchliwości gałek ocznych
    c) poprawa umiejętności szkolnych
    - proces czytania � wodzenie oczami od lewej do prawej strony
    - kodowanie i odszyfrowywanie informacji pisemnej
    - czytanie i rozumienie- skojarzenie pamięci długotrwałej
    - zdolność odpoczynku oka podczas czytania
    - umiejętność rozróżniania symboli
    Ósemki możemy kreślić w przestrzeni, na plecach drugiej osoby, na ścianie, na papierze, na piasku itp.
    Leniwa ósemka stosowana jest już od wielu lat w Nauczaniu Specjalnym, a jej zadaniem jest usuwanie zaburzeń typu: dysleksja, dysgrafia.
    a) opis ćwiczenia
    Rysujemy obiema rękoma równocześnie linie, figury, kształty, z których każda rysowana jedną ręką jest lustrzanym odbiciem drugiej, rysowanej w tym samym czasie . Możemy rysować płaskimi dłońmi po dużych powierzchniach (podłogi, tablice), oburącz, symetrycznie względem linii środka.

    b) oddziaływanie na umysł
    - koordynacja ręka � oko w różnych polach widzenia
    - przekraczanie kinestetycznej linii środka
    - orientacja przestrzenna, wzrokowe rozróżnianie symboli

    c) poprawa umiejętności szkolnych
    - rozróżnianie kierunków
    - kodowanie i odszyfrowywanie pisma
    - poprawne pisanie
    - poprawna wymowa
    Dr Dennison dołączył ćwiczenia te do grupy wymiaru stabilności. Pomagają one w odzyskiwaniu sprawności narządu wzroku, a ponadto pobudzają naszą odwagę, oraz zwiększają koordynację ciała w grach zespołowych.


    2.1.4. SŁOŃ
    a) opis ćwiczenia
    Ręka wyciągnięta w przód, grzbietem dłoni w górę, głowa przytulona uchem do ramienia. Pozycja stojąca, w małym rozkroku. Rysujemy ręką ( nie odrywając głowy od ramienia) leniwe ósemki, bardzo obszernie, ze skłonami tułowia i uginaniem nóg w kolanach; kilkakrotnie następnie zmiana ręki.

    b) oddziaływanie na umysł
    - przekraczanie linii środkowej mózgowych punktów słuchowych (łącznie z umiejętnością koncentracji uwagi w czasie słuchania, rozpoznawanie, percepcja, rozróżnianie i zapamiętywanie dźwięków).
    - słuchanie własnego głosu
    - nierówna praca oczu (przenoszenie wzroku z jednego punktu na inny)

    c) poprawa umiejętności szkolnych
    - rozumienie ze słuchu (aktywne słuchanie)
    - umiejętne formułowanie myśli
    - literowanie (wyodrębnianie poszczególnych słów, sylab oraz łączenie ich z powrotem w zdania, słowa wyrażając całą myśl)
    - matematyka- poprawa zdolności do operowania materiałem myślowym
    - zapamiętywanie cyfr
    - koordynacja wzrokowo - ruchowa
    2.1.5. KOŁYSKA NA LEŻĄCO

    a) opis ćwiczenia
    Siadamy na podłodze, dłonie opieramy za sobą na podłodze, odchylamy się do tyłu opierając na rękach . Masując biodra i tylną część ud- kołyszemy się tam
    i z powrotem, aż ustąpi napięcie.
    b) oddziaływanie na umysł
    - zdolność utrzymywania równowagi
    - umiejętność uczenia się
    - praca narządu wzroku przy przekraczaniu linii środkowej z lewej na prawą stronę
    - koordynacja ręka � oko
    c) zmiany w zachowaniu lub postawie
    - wzrost koncentracji
    - utrzymanie wyprostowanej postawy ciała
    - przyjmowanie prawidłowej pozycji na krześle
    - głębsze oddechy, większa siła głosu
    - wzrost energii (zmniejszenie zmęczenia umysłu)
    Dr Dennison dowiódł, że uczniowie niezdolni do koncentracji i opanowania materiału są w stanie tego dokonać właśnie po sesji ćwiczeń �kołyski�.

    2.1.6. ODDYCHANIE PRZEPONOWE ( BRZUCHEM)
    a) opis ćwiczenia
    Ćwiczenie to wykonuje się na leżąco lub stojąco; przy wdechu wypełniamy klatkę piersiową i brzuch powietrzem; wydychamy powietrze krótkimi dmuchnięciami, jakby się chciało utrzymać w powietrzu . Dla lepszej obserwacji uwypuklania się brzucha i jego opadania, trzymamy na podbrzuszu ręce. W cyklach wdechu i wydechu palce rąk zbliżają się do siebie i oddalają. W pozycji leżącej można obserwować kartkę papieru położoną na brzuchu.
    b) oddziaływanie na umysł
    - odciążenie centralnego systemu nerwowego
    - zdolność do przekraczania linii środkowej
    - rytm czaszkowy
    - stabilność
    c) Poprawa umiejętności szkolnych
    - czytanie (kodowanie i odszyfrowywanie)
    - czytanie na głos
    - formułowanie wypowiedzi
    - zdolność do większej koncentracji

    2.1.7. ROWER NA LEŻĄCO
    a) opis ćwiczenia
    Ćwiczenie wykonujemy w pozycji poziomej na plecach. Kolana i głowa są uniesione, ręce założone za głowę dla jej podtrzymania. Mięśnie szyi rozluźnione, oddech rytmiczny. Dotykamy łokciem przeciwległego kolana, a następnie powtarzamy tę czynność drugą ręką.

    b) oddziaływanie na umysł:
    - koordynacja lewej z prawą stroną ciała
    - stabilność, uziemienie
    - poczucie mięśni grzbietu
    c) poprawa umiejętności szkolnych:
    - czytanie (kodowanie i odszyfrowywanie)
    - mechanizm literowania i pisania
    - ćwiczenia słuchowe
    Dr Dennison dowiódł, iż �rower na leżąco� jest całkowicie bezpieczny, odpowiednio napinający i rozwijający mięśnie. Po przeprowadzonej sesji tych ćwiczeń uczniowie uzyskiwali lepsze wyniki w koncentracji obu stron ciała, a ich oddychanie stało się automatyczne, przez co łatwiejsze i poprawne.



    2.2. ĆWICZENIA WYDŁUŻAJĄCE- ROZCIĄGAJĄCE (OCHRONA ŚCIĘGIEN)

    2.2.1.SOWA
    a) opis ćwiczenia
    Chwytamy mocno ściskając jedną ręką mięśnie barku, powoli odwracamy głowę, żeby popatrzeć za siebie przez ramię, wyprostowujemy się i głęboko oddychamy. Następnie oglądamy się w tył przez drugie ramię, jednocześnie swobodnie opuszczając ramiona. Głowę opuszczamy luźno do przodu dotykając brodą klatki piersiowej i robimy głęboki wdech rozluźniając mięśnie. Ćwiczenie powtarzamy zaczynając od ściskania mięśni drugiego barku.
    b) oddziaływanie na umysł
    - słuchanie własnego głosu
    - pamięć długo i krótko terminowa
    - formułowanie myśli i zdań w pamięci
    - koordynacja wzrokowo- słuchowa z pracą całego ciała
    c) poprawa umiejętności szkolnych:
    - rozumienie ze słuchu
    - zdolność poprawnego wysławiania się
    - literowanie (kodowanie i odszyfrowywanie)
    - rachunki matematyczne
    - zapamiętywanie cyfr
    - pisanie na maszynie oraz obsługa komputera

    Dzięki SOWIE rozluźniamy mięsień czworoboczny oraz jesteśmy w stanie osłabić napięcia towarzyszące pracy w bliskim polu widzenia takich jak: czytanie, pisanie rachunki matematyczne i obsługa komputera. Słuch i potencjalne zdolności naszego umysłu, pamięci ulegają znacznej poprawie.

    2.2.2. AKTYWNA RĘKA
    a) opis ćwiczenia
    Podnosimy w górę rękę wyprostowaną i przytulamy ją do ucha. Następnie robimy łagodny wdech przez usta stulone w �ryjek�. Równocześnie pobudzając mięśnie wyprostowanej ręki, odpychamy ją drugą ręką w czterech kierunkach (przód, tył, do siebie, od siebie).
    b) oddziaływanie na umysł
    - koordynacja tylnej i przedniej części mózgu
    - prawidłowa praca przepony, poprawa oddychania
    - koordynacja ręka oko oraz w posługiwaniu się różnego typu przyrządami
    c) poprawa umiejętności szkolnych:
    - kaligrafia, krzywe pismo
    - literowanie, ortografia
    - pisanie twórcze
    - wzrost stopnia koncentracji, skupienia
    Poprzez oddziaływanie na jamę klatki piersiowej, współpracę z sercem �aktywna ręka� łączy umiejętność wyrażania myśli, właściwego postępowania z twórczym ośrodkiem mózgowym.

    2.2.3. KOBRA
    a) opis ćwiczenia
    Siedząc wygodnie na krześle opieramy głowę na stole, ręce także układamy na stole na szerokość ramion. Palce skierowane lekko do środka. Przepona i klatka piersiowa są wypełnione powietrzem, ramiona pozostają rozluźnione. Głowa zwrócona w kierunku klatki piersiowej powoli odchyla się do tyłu i powraca
    odpocząć na stole
    b) oddziaływanie na umysł
    - zdolność przekraczania linii środkowej
    - odciążenie centralnego systemu nerwowego
    c) poprawa umiejętności szkolnych
    - widzenie obuoczne
    - rozumienie ze słuchu
    - zdolność wysławiania się, umiejętności językowe
    - koordynacja ręka � oko
    Dr Dennison wprowadził �kobrę� w swoim centrum nauczania, mając zamiar usunąć stresy wynikające z monotonnej pracy przy biurku , komputerze, czy też oglądania telewizji. Ćwiczenia te dążą do koncentracji bez użycia mięśni antagonistycznych.

    2.2.4. ZGINANIE STOPY
    a) opis ćwiczenia
    Pozycja siedząca- prawą nogę zgiętą w kolanie kładziemy na udzie lewej. Kostka na zewnątrz kolana. Kciukiem i palcem wskazującym lewej ręki naciskamy mocno punkty za kostką i poniżej niej; drugą ręką obejmujemy podudzie pod kolanem naciskając mocno kciukiem- od strony przyśrodkowej- i palcami wskazującymi i środkowymi- od strony bocznej � miejsca pod kolanem tej samej nogi. Z wdechem zginamy powoli stopę, z wydechem prostujemy ją. To samo z lewą nogą.
    b) oddziaływanie na umysł
    - koordynacja tylniej i przedniej części mózgu
    - uwydatnienie zdolności językowych
    c) poprawa umiejętności szkolnych
    - rozumienie ze słuchu
    - twórcze pisanie
    - umiejętność wypełniania poleceń oraz rozwiązywania zadań
    Podczas pracy z dziećmi opóźnionymi językowo dr Dennison odkrył związek pomiędzy ścięgnami łydki, a poprawnym wysławianiem się i rozwojem zdolności językowych. Nadmiernie ruchliwi uczniowie, i niewiele mówiący, są jednak w stanie prawidłowo skoncentrować swoją uwagę, słuchać i uczyć się.


    2.2.5. PRZYCISKANIE DZWONKA
    a) opis ćwiczenia
    Stajemy za krzesłem, rękoma trzymając mocno oparcie krzesła, wykrok jednej nogi do tyłu. Z wdechem unosimy stopę nogi wysuniętej do tyłu na palce, z wydechem opadamy na piętę, uginając w kolanie nogę z przodu. Jeżeli nie czujemy przy tym napięcia mięśni, należy zwiększyć wykrok. Ćwiczenie powtarzamy kilka razy wolno i płynnie, a następnie zmieniamy nogę.
    b) oddziaływanie na umysł
    - koordynacja tylniej i przedniej części mózgu
    - uwydatnienie zdolności językowych
    c) poprawa umiejętności szkolnych
    - rozumienie ze słuchu
    - twórcze pisanie
    - umiejętność wypełniania poleceń oraz rozwiązywania zadań
    - poprawne zachowanie
    - wzmożenie uwagi
    prawidłowa reakcja, zdolność komunikowania się

    2.2.6. SIĘGANIE PO PIŁKĘ
    a) opis ćwiczenia
    Pochylamy się do przodu, lecz nie na siłę, poddajemy się sile przyciągania ziemskiego. Wykonując skłon klatką piersiową do nóg, staramy się nie napinać mięśni nóg i grzbietu. Sięgamy jak najdalej przed siebie, penetrując wysuniętymi rękami wszystkie miejsca, do których możemy dostać.
    b) oddziaływanie na umysł
    - poczucie równowagi i koordynacji ciała
    - wzrost pewności siebie
    - wzmożenie koncentracji wzrokowej
    - głębsze oddychanie zwiększające energię ciała
    c) poprawa umiejętności szkolnych
    - czytanie i rozumienie
    - arytmetyka w pamięci
    - abstrakcyjne myślenie
    Przekazując te ćwiczenia swoim uczniom dr Dennison komentował je jako zwiększające poczucie ładu wewnętrznego, lepszej organizacji ciała, a także poprawiające wyniki szkolne i umiejętności organizacyjne.

    2.2.7. WYPADY
    a) opis ćwiczenia
    Stajemy w rozkroku- palce prawej stopy kierujemy w prawo, palce lewej stopy prosto przed siebie. Robiąc wydech uginamy prawe kolano, a następnie przy wdechu prostujemy prawą nogę. Biodra mają być obniżone- wzmacnia to biodra.
    b) oddziaływanie na umysł
    - przekraczanie linii środkowej ciała
    - odprężenie całego ciała
    - stabilność
    - umiejętność sprawnej organizacji
    - orientacja w przestrzeni
    - poprawa oddychania
    - odciążenie narządu wzroku
    c) poprawa umiejętności szkolnych
    - rozumienie
    - długoterminowa pamięć
    - umiejętność szybkiego zapamiętywania
    - przeprowadzanie rozmów, prowadzenie rachunków
    - wzrost poczucia własnej wartości
    - obsługa komputera, maszyny do pisania
    Wypady aktywizują cały układ mięśniowy, co pozwala na sprawniejsze poruszanie się, stabilizację ciała. W kinezjologii stanowią one bardzo ważny element ćwiczeń rozciągających.

    2.3. ĆWICZENIA ENERGETYZUJĄCE

    Przy wykonywaniu tych ćwiczeń należy pić wodę. Człowiek powinien wypijać tyle szklanek wody, ile wynosi 1/11 wagi jego ciała. Pierwszym elementem każdego równoważenia jest wyciszenie, a pierwszym punktem wyciszenia � picie wody. Aby się rzeczywiście czegoś nauczyć, należy dostarczyć organizmowi dostateczną ilość wody.

    1. 2.3.1.PUNKTY NA MYŚLENIE
    a) opis ćwiczenia
    Lewą rękę trzymamy na pępku, prawą masujemy punkty tuż pod obojczykiem, po lewej i prawej stronie mostka. Można też odchylić głowę i wodzić oczyma wzdłuż linii, gdzie sufit styka się ze ścianą. Kiedy się czyta, oczy szybciej przesuwają się po słowach.
    b) oddziaływanie na umysł:
    - przesyłanie informacji z lewej półkuli mózgu do lewej strony ciała i odwrotnie
    - pozytywne działanie elektryczne i chemiczne
    - zwiększenie przepływu energii elektromechanicznej ciała
    c) poprawa umiejętności szkolnych
    - wzrokowe przekraczanie linii środkowej w czasie czytania
    - ruchowe przekraczanie linii środkowej, dla uzyskania lepszej koordynacji ciała (ułatwia to wykonywanie ćwiczeń naprzemiennych)
    - wyeliminowanie przekręcania liter, przestawiania sylab
    - pozostawanie w miejscu w czasie czytania
    - pisanie odręczne i na maszynie
    - wybiórcze oglądanie telewizji
    - obsługa komputera
    �Punkty na myślenie� stanowią �baterie dla naszego organizmu. Pomagają regulować spalanie się przekaźników nerwowych, w złączach nerwowych mózgu. Sprzyjają jasności myślenia, zwiększają poziom energii, usprawniają ogólną koordynację i wzrok.

    2.3.2. PUNKTY UZIEMIENIA
    a) opis ćwiczenia
    Trzymamy dwa palce- wskazujący i środkowy- pod dolną wargą, drugą rękę kładziemy na górnej krawędzi kości łonowej. Wzrok kierujemy w dół.
    b) oddziaływanie na umysł:
    - zdolność do pracy w polu środkowym
    - stabilizacja
    - poprawa przemiany materii
    - akomodacja wzroku
    c) poprawa umiejętności szkolnych
    - zdolności organizacyjne (horyzontalne lub pionowe przesuwanie wzroku, bez jakichkolwiek zaburzeń; odczytywanie słupków matematycznych, literowanie)
    - akomodacja wzroku w czasie zajęć wymagających pracy w bliskim, dalekim polu widzenia np.: odczytywanie z kartki papieru, książki, a odczytywanie z tablicy
    - pozostawanie w miejscu, bez rozpraszających ruchów w czasie czytania
    - całkowite skupienie uwagi na czytaniu
    Punkty uziemienia odnoszą się bezpośrednio do stymulacji mózgu, usuwania zmęczenia umysłowego.

    2.3.3. PUNKTY PRZESTRZENI

    a) opis ćwiczenia
    Trzymamy dwa palce- wskazujący i środkowy- nad górną wargą, drugą rękę kładziemy na kości ogonowej. Wzrok skierowany w górę lub wędruje od dołu do góry i zatrzymuje się w górze.
    b) oddziaływanie na umysł:
    - odświeża umysł
    - poprawia trójwymiarowe widzenie
    - ostrość postrzegania
    - kontakt wzrokowy
    - łagodne przechodzenie wzroku z dalszego do bliższego pola widzenia
    c) poprawa umiejętności szkolnych:
    - pomaga rozluźnić się i uspokoić przed sprawdzianami, testami
    - poprawia umiejętności potrzebne do gier i zajęć sportowych
    - wzrasta zaangażowanie i motywacja do działania
    - pozostawanie w miejscu, bez wykonywania rozpraszających ruchów w czasie czytania
    Punkty przestrzeni współpracują z mózgiem, kręgosłupem oraz centralnym systemem nerwowym. Ich pobudzanie ułatwia odświeżanie umysłu, dzięki dostarczonemu przez krew i płyn rdzeniowo- mózgowy pokarmowi, który jest niezbędny zarówno w czasie relaksu, jak i wytężonej pracy.

    2.3.4. ENERGETYCZNE ZIEWANIE

    a) opis ćwiczenia
    Wywołuje się ziewanie, masując obiema rękami równocześnie okolice stawu skroniowo- żuchwowego. Opuszczamy powoli dolną szczękę udając, że ziewamy, wydajemy głęboki, relaksujący odgłos ziewania.
    b) oddziaływanie na umysł
    - odciążenie mózgu
    - relaks narządu wzroku i poprawę wzroku
    - zdolność do relaksu ośrodków twórczego myślenia
    - poprawę równowagi
    c) poprawa umiejętności szkolnych
    - głośne czytanie
    - twórcze pisanie
    - wystąpienia publiczne: przemówienia, występy wokalne, koncerty
    Ponad połowa połączeń nerwowych mózgu z ciałem, przechodzi przez staw skroniowo- żuchwowy. Mięśnie żuchwy stanowią najsilniejszą grupę ze wszystkich mięśni ciała. Rozluźnienie jakie osiągnął Dennison w swoim stawie skroniowo- żuchwowym wpłynęło na narząd wzroku zwiększając jego zasięg po bokach ciała.

    2.3.5. KAPTUREK MYŚLICIELA
    a) opis ćwiczenia
    Ćwiczenie polega na masowaniu małżowin usznych z wyciąganiem ich i wywijaniem do tyłu, do góry, do dołu. Powtarzamy kilkakrotnie. Na uchu, które ma kształt embriona, znajdują się reprezentacje całego ciała. Stymulując punkty na małżowinie usznej stymulujemy całe ciało.
    b) oddziaływanie na umysł:
    - rozpoznawanie dźwięków, uważne słuchanie, zapamiętywanie dźwięków
    - słyszenie własnego głosu
    - formułowanie zdań, myśli w pamięci
    - wzrost umysłowej i fizycznej sprawności
    - stymulacja ucha wewnętrznego
    - krótkoterminowa pamięć używana w czasie pracy
    c) poprawa umiejętności szkolnych
    - rozumienie ze słuchu
    - wystąpienia publiczne typu: przemowa, koncert, występ wokalny
    - prowadzenie rozmów
    - liczenie w pamięci
    �Kapturek myśliciela� stymuluje ośrodki słuchowe rozpraszające tony w pojedyncze dźwięki oraz łączy je uzyskując słowa lub dźwięki o określonym znaczeniu. Jednocześnie tym ćwiczeniem pobudzamy naszą wyobraźnię poprzez muzykę, rytm.

    2.4.ĆWICZENIA WYCISZAJĄCE- POGŁĘBIAJĄCE
    2.4.1.POZYCJA COOKA

    a) Ćwiczenie to składa się z dwóch części
    Ćwiczenie wyciszające, relaksujące, gdy jest się zmęczonym, złym.

    Opis ćwiczenia pierwszej części: nogi krzyżujemy w kostkach, splatamy ręce i przykładamy je do mostka, język umieszczamy na podniebieniu, oczy zamknięte. Jest to pozycja uznawana za najsilniej działającą. Można ją również wykonywać na siedząco.
    Opis ćwiczenia drugiej części: stopy ustawiamy równolegle do siebie, ręce stykają się palcami, język na podniebieniu, oczy zamknięte, jeśli chcemy się zrelaksować. Powrót- otwieramy oczy i głęboko oddychamy.

    b) oddziaływanie na umysł:
    - stabilność emocjonalna
    - wzrost koncentracji, skupienia uwagi
    - ruchy czaszkowe
    - wzrost ambicji, poczucia własnej wartości
    c) poprawa umiejętności szkolnych:
    - poprawne, najbardziej efektywne podchodzenie do testów, klasówek
    - poprawna wymowa, umiejętność uważnego słuchania
    - umiejętność dostosowania się do otaczającego środowiska ( zmniejszenie nadwrażliwej postawy)
    Dr Dennison odkrył, iż to ćwiczenie może być użyte jako proces usuwający stres emocjonalny i wynikające z niego problemy z nauką. Naśladowanie kształtu ósemki za pomocą nóg i rąk, pozwala na swobodny przepływ energii. Natomiast, przez dotyk opuszkami palców odzyskujemy równowagę i łączność pomiędzy obiema półkulami mózgu.

    2.4.2. PUNKTY POZYTYWNE
    a) opis ćwiczenia
    Lekko dotykamy palcami punktów położonych na wypukłościach czoła, między brwiami a linią włosów w połowie tej odległości. Zamykamy oczy i rozluźniamy napięcie ciała. Świadomie odczuwamy pełen relaks i wygodę.
    b) oddziaływanie na umysł:
    - ćwiczenie aktywizuje płaty przednie mózgu: odświeża umysł, rozluźnia i uspakaja
    - zlikwidowanie niewłaściwych odruchów wykonywanych pod wpływem stresu
    - łagodzenie stresu i napięć wywołanych przez nietypowe sytuacje, kontakty z ludźmi, wspomnienia, trudności z wykonywanym zadaniem
    c) poprawa umiejętności szkolnych:
    - likwidacja blokad pamięci np.: znam odpowiedź, mam ją na końcu języka
    - zajęcia wymagające tzw. pamięciówki: ortografia, matematyka
    - wystąpienia publiczne, występy sceniczne
    - uprawianie sportu
    - czytanie na głos
    Ludzie spinają się tak, iż cały stres zatrzymany zostaje w okolicy żołądka powodując jego bóle, a nawet nerwicę. �Punkty pozytywne� kierują energię i oddziaływają na płaty przednie mózgu, gdzie możliwe jest racjonalne myślenie, bez nakładania się na nie negatywnych emocji. W ten sposób możemy uchronić się od reakcji instynktownych, niekontrolowanych przez nas (atak, ucieczka), dzięki czemu nasze podejście do danej sytuacji będzie bardziej rozumne, przemyślane.

    2.4.3. PATRZENIE NA ZNAK X
    a) opis ćwiczenia
    Spokojnie oddychamy. Rozluźniamy się patrzymy na znak X lub go sobie wyobrażamy.
    �X� jest symbolem pozytywnym �Gimnastyki mózgu� i Kinezjologii. Oznacza, przekroczenie linii środkowej, gdyż lewa półkula mózgu kieruje pracą prawej strony ciała i odwrotnie. Obie półkule mózgu współdziałają ze sobą tak, iż obydwie strony ciała mogą wykonywać te same ruchy. Większość uczniów codziennie wykonuje ćwiczenia naprzemienne, myślenie o �X� stanie się więc dla nich o wiele bardziej automatyczne i wydajne.

    Opisu ćwiczeń dokonano na podstawie literatury:
    1. Materiały szkoleniowe z kursu �Kinezjologia edukacyjna� cz. I i II
    2. Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł. �Podstawy kinezjologii edukacyjnej.� Dr Carla Hannaford 1998r s. 117-120.
    3. LIDER 9/2003 nr 151 s. 7-9.
    4. �Twórcza kinezjologia w praktyce�, Praca zbiorowa pod red. J. Zwolińskiej, Warszawa 2002 s. 146-149.
    5. Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł. �Podstawy kinezjologii edukacyjnej.� Dr Carla Hannaford 1998r s. 121-128.
  • TeoMaster
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 555
    • Wiek: 24 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 5
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 3461

    Wysłano 26 sierpnia 2006 21:02

    zgłoś naruszenie
    Ćwiczenia fizyczne mają ogromny wpływ na motorykę i fizjologię człowieka. Ruch jest podstawą prawidłowego funkcjonowania układów:
    1. ruchu
    2. nerwowego
    3. oddechowego
    4. trawiennego
    5. krążenia

    ad. 1 Układ ruchu

    a) stawy i kości (ukł. bierny)
     utrzymywanie zakresu ruchu w stawie lub zwiększenie przypadku ograniczenia
     ruch i ćwiczenia kształtują powierzchnie stawowe
     warunkują elastyczność i sprężystość torebek stawowych i więzadeł
     wpływają na prawidłowe uwapnienie kości

    b) mięśnie (ukł. czynny)
    Odpowiednio dobrana forma ruchu wpływa:
     kształtująco na zdrowie (mięśni)
     zwiększenie ich masy i siły
     utrzymanie prawidłowej długości i elastyczności
     rozwija zdolność ich reagowania na bodźce
     skurcz i rozkurcz mięśni poprawia krążenie krwi na obwodzie i dopływ chłonki naczyniami chłonnymi
     lepsze ukrwienie mięśnia powoduje lepsze zaopatrzenie ich w tlen i glikogen
     właściwy odpływ krwi żylnej usuwa produkty przemiany materii, zmęczenia głównie kwas mlekowy


    ad. 2 Układ nerwowy

    Ruch w zależności od formy może być bodźcem dla układu nerwowego lub reakcją tego układu.
     Ruch bierny zmieniając ułożenie kończyny, rozciągając torebkę stawową, więzadła i mięśnie działa jako bodziec proproceptywny.
     Ćwiczenia czynne spełniają rolę czynnika pobudzającego ośrodkowy układ nerwowy.
     Ćwiczenia ruchowe rozwijają pamięć ruchową, szybkość i łatwość oddziaływania na bodźce zewnętrzne.
     Specjalne ćwiczenia zmniejszają lub usuwają zaburzenia równowagi i koordynacji ruchu.

    ad. 3 Układ oddechowy

    Ruch i odpowiednie ćwiczenia wpływają na:
     Naukę prawidłowego oddychania.
     Zwiększają pojemność życiową płuc.
     Działają kształtująco na klatkę piersiową i postawę człowieka.
    Układ oddechowy ma zasadniczy wpływ na sprawność fizyczną człowieka.

    ad. 4 Układ trawienny (moczowo  płciowy)

    Ćwiczenia i ruch zwiększają:
     Sprawność mięśni gładkich i wydolność narządów leżących w jamie brzusznej i miednicy.
     Działają dodatnio na czynność żołądka, jelit, wątroby i nerek.
     Zapobiegają zaparciom.
     Zapobiegają zaleganiu moczu w drogach moczowych, a więc zapobiegają infekcjom i tworzeniu się kamicy nerkowej i kamieni moczowych.
     Ćwiczenia rozluźniające specjalne mogą w znacznym stopniu pomóc w usunięciu powyższych zmian.



    ad. 5 Układ krążenia

    Główny narząd układu krążenia -¬ serce - ma dużą zdolność adaptacji w zależności od potrzeb organizmu.
    Ruch i praca właściwie dozowane wpływają na:
     Wydolność i sprawność układu krążenia.
     Dopływ krwi tętniczej do obwodu.
     Odpływ krwi żylnej i chłonki.

    Ruch i ćwiczenia jako bodźce naturalne, oddziaływają na cały organizm. Wywołują korzystny wpływ na czynności wszystkich narządów, a tym samym na sprawność fizyczną człowieka. Całkowity bezruch wpływa na osłabienie pracy wszystkich narządów i układów, a tym samym prowadzi do osłabienia sprawności fizycznej, a nawet do choroby.

    Zrodlo: http://www.sciaga.pl/tekst/33948-34-wplyw_cwiczen_fizycznych_na_organizm 
  • TeoMaster
    • Pochwały:0
    • Nagany:0
    • Postów: 555
    • Wiek: 24 lat
    • Na forum: 8 lat
    • Trenuje: 5
    • Płeć: Mężczyzna
    • LPA: 3461

    Wysłano 26 sierpnia 2006 21:06

    zgłoś naruszenie
    Systematyka ćwiczeń leczniczych
    SYSTEMATYKA ĆWICZEŃ LECZNICZYCH

    SPIS TREŚCI:
    I. ĆWICZENIA INDYWIDUALNE:
    1) ćwiczenia czynne
    - wolne
    - wspomagane
    - oporowe
    - krótkie izometryczne
    2)ćwiczenia bierne
    - redresyjne
    3)ćwiczenia czynno-bierne
    4)ćwiczenia relaksacyjne
    5)ćwiczenia synergistyczne
    6)ćwiczenia czynności samoobsługi

    II.Metody terapeutyczne:
    1)metody redukcji nerwowo-mięśniowej
    - metoda Kabata
    - metoda Bobath
    - metoda Phelpsa
    - metoda Brunstrom
    2)metody treningu oporowego
    3)metody różne
    - metoda Majocha
    - metoda Klappa
    - metoda Kenny


    Ćwiczenia to zarówno dziedzina sportu jak i metoda kinezyterapii. Spośród wielu rodzajów ćwiczeń należy wyróżnić ćwiczenia podstawowe, których celem jest wszechstronny rozwój organizmu jak i ćwiczenia lecznicze, stosowane przede wszystkim do rehabilitacji. Cechą wspólna wszystkich rodzajów ćwiczeń jest to, że rozwijają wszechstronnie układ ruchu.
    Aby jak najlepiej uwiarygodnić moje słowa opiszę ćwiczenia indywidualne i metody terapeutyczne stosowane przez rehabilitantów.

    ĆWICZENIA INDYWIDUALNE

    Do ćwiczeń indywidualnych zaliczymy:
    1)ćwiczenia czynne, w skład których wchodzą:

    ćwiczenia czynne wolne- na ogół są krótkotrwałym łącznikiem, za pomocą którego osłabione zespoły mięśniowe przeprowadza sie od ćwiczeń czynnych w odciążeniu do ćwiczeń z dawkowanym oporem. W pracy z pacjentami w klinice powinny być stosowane u osób w trzecim okresie życia, po przekroczeniu progu starości. Nie stanowią one dużego obciążenia wysiłkowego dla ćwiczących. Stanowią możliwość terapeutycznego oddziaływania na zwiększenie zakresów i precyzji ruchów. Wskazania do prowadzenia ćwiczeń czynnych wolnych:
    * utrzymanie bądź poprawa ruchomości stawów
    * kształtowanie koordynacji ruchowej tak w ruchach prostych jednoosiowych i jednopłaszczyznowych jak i złożonych
    * utrzymanie wskaźników siły mięśniowej w osłabionych grupach mięśniowej
    * likwidacja wzmożonego spoczynkowego napięcia mięśni powstałego wskutek zmęczenia ćwiczeniami albo w efekcie obawy przed pojawieniem się bólu
    * uzyskanie poprawy koordynacji nerwowo-mięśniowej
    * uruchomienie działań wspomagających „pompę mięśniową”
    Przeciwwskazania:
    * konieczność bezwzględnego unieruchomienia odpowiedniej części ciała
    * silne odczucia bólowe różnego pochodzenia i przy różnej lokalizacji tkankowej
    * ostre stany zapalne głównie stawów i tkanek okołostawowych
    Wskazówki metodyczne:
    * do ćwiczeń ruchów prostych jednoosiowych i jednopłaszczyznowych należy tak dobrać pozycję wyjściową pacjenta, by była ona zawsze prostopadła do podłoża
    * tempo ćwiczeń dostosowane do funkcjonalnych możliwości chorego. Należy zwracać uwagę na to, by szybkość ruchów nie zaburzała płynności i rytmiczności kolejnych powtórzeń zadania ruchowego
    * poprawę koordynacji mięśniowo-nerwowej można spróbować uzyskać poprzez odpowiednie przyspieszanie tempa ćwiczeń i stopniowe przechodzenie od ruchów prostych do bardziej złożonych koordynacyjnie

    ćwiczenia czynne w odciążeniu – ta grupę ćwiczeń stosuje się głównie w celu poprawy wskaźników siły w osłabionych z różnych przyczyn zespołach mięśniowych. Kwalifikują się tutaj te mięśnie, które nie są w stanie pokonać oporu wyrażonego ciężarem odpowiednich części ciała. Ich siła oceniana testem jest w granicach stopnia 2 i zamknięta jest granicami od -2 do+2. Tak więc głównym zadaniem ćwiczeń czynnych w odciążeniu jest zwiększenie możliwości siłowych aktywizowanego zespołu dynamicznego do wielkości stopnia 3 w takim samym co wyżej systemie oceny.
    Ćwiczenia te aktywizują działanie „pompy mięśniowej” wpływając korzystnie na trofikę tkanek, a także na ich elastyczność oraz poprawiają torowanie propioceptywne w odpowiednich drogach nerwowych.
    Wskazania do prowadzenia ćwiczeń czynnych w odciążeniu:
    * uzyskanie poprawy wskaźników siły mięśniowej w tych zespołach dynamicznych, które wskutek np. unieruchomienia kończyny opatrunkiem gipsowym, posiadają zmniejszony potencjał w tym zakresie
    * likwidacja nie utrwalonych, tzw. miękkich ograniczeń ruchu w stawach
    * zapobieganie powstawaniu ograniczeń ruchu poprzez stosowanie ich jako kontynuacji ćwiczeń biernych, prowadzonej już bez fizycznego udziału temperatury
    * możliwość wykonania ruchu czynnego przy współobecności pepełnych zrostów kostnych po urazach, najczęściej kończyn dolnych. Jeżeli lekarz prowadzący pacjenta zdecyduje się po uzyskaniu zrostu klinicznego na zabezpieczenie, np. złamanej kończyny tylko szyną gipsową, to z jego aprobatą można rozpocząć takie ćwiczenia, oczywiście po uprzednim zdjęciu łuski zabezpieczającej
    * możliwość wykonywania ruchu czynnego przy współobecności bólu o mniejszej intensywności. Obciążenie za pomocą systemu bloczkowego zmniejszane odczucia umożliwiając tym samym zwiększenie zakresu wykonywanego ruchu
    * uzyskanie aktywizacji psychicznej pacjęta dzięki możliwości samodzielnego wykonywania ćwiczeń bez fizycznego udziału terapeutyczne
    Przeciwwskazania:
    * konieczność bezwzględnego unieruchomienia odpowiedniej części ciała
    * silne odczucia bólowe różnego pochodzenia i przy różnej lokalizacji tkankowej
    * ostre stany zapalne głównie stawów i tkanek okołostawowych
    Wskazówki metodyczne:
    * odciążenie można uzyskać poprzez:
    - ręce terapeuty. Jest to najlepszy sposób odciążania jako że nic nie jest w stanie zastąpić nieprecyzyjnego biomanipulatora ale jednocześnie bardzo nieekonomiczny. Dlatego praktycznie użytecznym jest taki tryb postępowania, w którym terapeuta w ciągu pierwszych dwóch, trzech dni odciąża podczas ćwiczeń odpowiednie części ciała ręcznie, uczy pacjenta wykonywania potrzebnych czynności, by następnie zastosować system bloczkowy.
    - system bloczkowy
    - wykonywanie ruchów na tzw. Płaszczyznach poślizgowych lub za pomocą wrotek terapeutycznych
    - ćwiczenia w wodzie
    W praktyce najczęściej stosuje się dwa pierwsze sposoby odciążania jako najużyteczniejsze.
    * pozycja wyjściowa ćwiczącego powinna być identyczna z tą, jaka przyjmuje pacjent przy testowaniu danego ruchu na stopień 2
    * dobierając pozycję wyjściową należy tak ułożyć pacjenta, by płaszczyzna wykonywanego ruchu była równoległa do podłoża. Ta zasada nie odnosi się do ruchów rotacyjnych
    * stabilizacja ma uniemożliwić przenoszenie ćwiczonego ruchu poza staw, w którym ma an być wykonywany. W systemie bloczkowym stabilizuje się żądane części ciała pacjenta podwieszkami lub skórzanymi pasami do podłoża. Przy ćwiczeniach wykonywanych ręka terapeuty można stabilizować ręcznie. Przy ćwiczeniach kończyn dolnych w stawach biodrowych szczególnie zalecaną jest stabilizacja „przez pozycję”
    * odciążenie za pomocą podwieszek musi być pełne, tzn. wygodne i bezpieczne. Chcąc osiągnąć ten cel, trzeba stosować odpowiednią liczbę podwieszek
    * punkt zawieszenia podwieszek odciążających poprzez linki na kratach sufitowych powinien znajdować się zawsze w osi stawu, w którym zachodzi ruch.
    * Przesunięcie punktu zawieszenia kończyny w linii prostopadłej do osi długiej ćwiczonej kończyny w kierunku wykonywanego ruchu wspomaga ten ruch ( stopień testu -2). odwrotna sytuacja utrudnia zadanie ruchowe ćwiczonego zespołu dynamicznego i powinna być stosowana w sytuacji, w której pracujące zespoły mięśniowe legitymują się według testu na stopień +2. identyczne rezultaty można osiągnąć podczas ćwiczeń stawu biodrowego przesuwając punkt zaczepu podwieszek odciążających znad stawu w górę (dogłowowo) lub w dół (w stronę stopy) ćwiczonej kończyny dolnej. W pierwszym przypadku wydłuża się „wahadło” wykonywanego ruchu co ułatwia zadanie, a w drugim jest odwrotnie. Skrócenie linek na których mocowane są podwieszki odciążające utrudnia ćwiczenie.
    * Ruch należy prowadzić w pełnym zakresie przy każdym powtórzeniu
    * liczba powtórzeń ruchu w jednej płaszczyźnie i w jednej osi – duża, mierzona nie liczba powtórzeń, a czasem ich wykonywania. Powinien on wynosić od 3 do 5 min. dla każdego ruchu
    ćwiczenia wspomagane – stanowią łącznik pomiędzy grupą ćwiczeń biernych i czynnych. Dla niesprawnych grup mięśniowych których siła oceniana testem waha sie pomiędzy stopniami 0-2 będą to odpowiednie działania bierne, a nawet czynne w odciążeniu.
    Wspomaganie ruchu może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. Ćwiczenia wspomagane bezpośrednie - zdrowa kończyna górna reką chwyta kończynę przeciwną, porażoną, np. wskutek udaru mózgowego i „ćwiczy” ją prowadząc ruch wznosu przez zgięcie w zespole stawowym barkowo-ramiennym w takim zakresie ruchu jaki jest możliwy do wykonania. Ten rodzaj ćwiczeń jest wykorzystywany kiedy jedna ręka ćwiczy drugą niesprawną w ruchach wyprostu w stawie promieniowo-nadgarstkowym, stawach śródręczno – palcowych, międzypaliczkowych palców II-V i kciuka. Ćwiczenia wspomagane pośrednie – są najczęściej wykonywane przy wykorzystaniu systemu bloczkowego, który pozwala na działania bardziej wszechstronne i precyzyjne choć należy powiedzieć, że ta forma terapii bardziej angażuje czasowo fizjoterapeutę, który musi pomóc pacjentowi założyć odpowiednie oprzyrządowanie. Powinien on także kontrolować jakość wykonywanych ćwiczeń przynajmniej w początkowym okresie ich powadzenia. Te ćwiczenia najczęściej wykonuje sie u pacjentów przewlekle chorych, u których proces chorobowy spowodował trwałe zmiany. Ten rodzaj terapii ma także inne bardzo istotne uzasadnienie do jej stosowania o ile pacjent może i chce czynnie współpracować w poprawie wskaźników swego stanu zdrowia. Odnosząc je do świadomości, można korzystnie wpływać na stan psychiczny chorego, który czuje się współodpowiedzialny przynajmniej za tę część usprawniania.
    Wskazania do stosowania ćwiczeń czynnych:
    * poprawa trofiki poprzez zwiększenie efektywności działania „pompy mięśniowej”
    * utrzymanie zakresów ruchów w stawach
    * zapobieganie niekorzystnym zmianom wynikającym z bezruchu
    * wydłużenie w czasie oddziaływania terapeutycznego u pacjentów z pełną świadomością mogących ćwiczyć samodzielnie
    Minusem tej formy ćwiczeń jest to, że ruch jest w nich prowadzony w pełnym zakresie. Wynika to z niedoskonałości systemu bloczkowego w działaniach pośrednich albo z obawy przed bólem w ćwiczeniach bezpośrednich.
    Ćwiczenia czynne oporowe – od tej grupy ćwiczeń w znacznej mierze należy efekt końcowy leczniczy wyrażony powrotem funkcji. Siła mięśni zbliża się do granicy normy albo ją osiąga. Są to ćwiczenia o charakterze miejscowym. Ćwiczenia czynne oporowe to nic innego jak tylko ćwiczenia czynne wolne z dodatkowym, odpowiednio dawkowanym oporem zewnętrznym.
    Wskazania do prowadzenia ćwiczeń czynnych oporowych:
    * doprowadzenie do normy wskaźników siły mięśniowej albo zmniejszenie do minimum osłabienia mięśni w niewydolnych w tym względzie zespołach dynamicznych.
    * opóźnienie efektywności procesów patologicznych wywołujących osłabienie mięśni
    * uzyskanie kompensacyjnych przerostów siły w nie objętych procesem chorobowym grupach mięśni
    * uzyskanie przerzutów napięć mięśniowych do części ciała znajdujących się czasowo ze względów leczniczych w unieruchomieniu
    * uzyskanie oprawy w koordynacji nerwowo-mięśniowej
    * poprawa tzw. Wytrzymałości miejscowej ćwiczonych mięśni co zwiększa możliwość wykonywania zadań ruchowych w czasie
    * poprawa samopoczucia psychicznego pacjentów
    Opór można dozować poprzez:
    * ręce terapeuty, nie jest wtedy konieczne określanie wielkości siły za pomocą dynamometrów. Opór dozuje sie ręcznie, stosownie do możliwości pacjenta i ze zmiennym nasileniem w różnych przedziałach zakresu ruchu.
    * obciążenie bezpośrednie, polega na mocowaniu w odpowiednich miejscach ciała obciążeń o znanej wielkości i w różny sposób. Wykorzystać do tego można specjalne woreczki albo przylepce. Lecz przedtem należy określić długość ramienia dźwigni, na której jest położona siła.
    * obciążenie pośrednie przez wykorzystanie systemu bloczkowego
    * prowadzenie ćwiczeń oporowych na urządzeniach specjalnych. należą do nich siłownie typu: „Atlas” czy „Herkules”. Za pomocą tych urządzeń można zwiększać siłę nawet w małych grupach mięśniowych.
    * wielkość oporu w poszczególnych fazach ruchu musi być zmienna i tak dobrana, by nie zaburzała koordynacji wyrażonej jego płynnością
    * im większy opór, tym mniejsza liczba powtórzeń i odwrotnie. Zasada ta określa zależność, która zachodzi między siłą a wytrzymałością, przy czym obie te zdolności kondycyjne kształtowane są za pomocą ćwiczeń oporowych
    * ciężar użyty w charakterze oporu poprzez system bloczków i linek musi być odprowadzony poza powierzchnie stanowiska, na którym znajduje sie pacjent.
    Krótkie ćwiczenia izometryczne – metodyka tych ćwiczeń przedstawia sie następująco:
    * opór – submaksymalny (ok. 90% maksymalnych możliwości siłowych mięśnia)
    * czas trwania napięcia mięśnia 5 – 6 s.
    * czas przerwy między napięciami 5 – 10 s.
    * liczba powtórzeń dziennie: jedna seria z 10 powtórzeniami. W miarę przyrostu siły liczba serii może stopniowo być zwiększona do 3 w ciągu dnia
    * liczba dni treningowych w tygodniu – 5
    * każde napięcie ćwiczonych mięśni w serii winno być poprzedzone pełnym rozgięciem ćwiczonego zespołu dynamicznego
    Krótkie ćwiczenia izometryczne są bardzo użyteczne w przypadkach, w których warunkiem uzyskania pozytywnego wyniku leczenia jest unieruchomienie. Jeżeli istnieje możliwość prowadzenia ćwiczeń to takie działanie skutecznie zapobiega prostym zanikom z nieczynności.
    2)ćwiczenia bierne – to ćwiczenia wykonywane przez kinezyterapeutę bez współudziału pacjenta. Zasadniczym celem tych ćwiczeń jest zmiana ruchu biernego na czynny. Fizjologicznie – znaczenie ćwiczeń biernych – polega na wspomaganiu działania mechanizmu tzw. „pompy mięśniowej”. Ćwiczenia bierne zapobiegają zesztywnieniom stawowym, obrzękom zastoinowym, pośrednio odleżynom i wielu innym niekorzystnym zagrożeniom wynikającym z procesu chorobowego.
    Pozytywne działanie ćwiczeń biernych wyraża się przede wszystkim w utrzymaniu naturalnej długości i elastyczności mięśni. Dopuszczenie do utrwalania niekorzystnych ograniczeń ruchu w stawie czy zespole stawowym z reguły prowadzi do patologii w chrząstkach stawowych i nasadach stawowych kości typu odwapnień bądź powstawania narośli kostnych.
    Podstawowym zadaniem ćwiczeń biernych ze względu na użyteczność w kinezyterapii jest oddziaływanie na ośrodkowy układ nerwowy przez udrażnianie szlaków torowania głównie proprioceptywnego zw czuciem głębokim. Uzyskuje się je albo przez docisk na powierzchnie stawowe w trakcie wykonywania ćwiczeń, albo przez pełne rozciągnięcie mięśnia w obrębie stawu, w okolicy którego znajdują się jego przyczepy.
    Niewątpliwie ćwiczenia bierne korzystnie wpływają na sferę czucia powierzchownego, które uaktywnia się na drodze drażnienia eksteroreceptorze skóry pacjenta poprzez jej kontakt z ręką terapeuty prowadzącej ruch bierny.
    Wskazania do ćwiczeń biernych:
    * porażenia i niedowłady mięśni szkieletowych
    * zwiększone patologicznie napięcie mięśniowe inaczej napięcie spastyczne
    * nie utrwalone ograniczenia ruchomości w stawach
    * zła trofika tkanek miękkich w częściach narządu ruchu objętych procesem patologicznym
    * potrzeba utrzymania odpowiedniej długości i elastyczności w mięśniach szkieletowych
    Przeciwwskazania:
    * stany pourazowe po złamaniach kości długich z niepełnym zrostem
    * stany zapalne stawów różnego pochodzenia
    * stany po zwichnięciu i innych urazach stawowych i okołostawowych
    * występowanie bólu podczas ćwiczenia
    Metodyka ćwiczeń biernych:
    * ruch powadzony jest za pomocą sił zewnętrznych, głównie przez rękę terapeuty
    * pozycja wyjściowa pacjenta jest taka jak podczas testowania siły odpowiednich zespołów mięśniowych na stopień 0 i 1
    * stabilizacja właściwego odcinka narządu ruchu ma zapewnić wykonywanie ruchu biernego tylko w obrębie mobilizowanego stawu
    * odciążenie lub chwyt ćwiczonej części ciała musi być wygodny dla pacjenta, pewny a przez to bezpieczny
    * ruch należy prowadzić w pełnym, biernym, fizjologicznym zakresie zgodnie z normą dla danego stawu
    * liczba powtórzeń w jednej płaszczyźnie i serii 30 – 50
    * ćwiczenia w ciągu dnia należy prowadzić od 1 do 3 serii. Obowiązuje zasada, że przy większym nasileniu działania czynnika patologicznego i rozleglejszych w związku z tym działaniach stosuje się większą dawkę ćwiczeń
    ćwiczenia bierne redresyjne – jest to inwazyjna forma terapii, często wystarczająca do osiągnięcia zamierzonych efektów. Do celów ćwiczeń redresyjnych zaliczymy: uzyskanie pełnej biernej ruchomości w ćwiczonym stawie, poprawa ruchomości w możliwym do wyćwiczenia zakresie po to, by częściowo odzyskać utracone możliwości funkcjonalne albo jako przygotowanie stawu do rekonstrukcyjnego zabiegu chirurgicznego.
    Wskazania do ćwiczeń redresyjnych:
    * likwidacja określonych ograniczeń ruchu w stawach
    Metodyka ćwiczeń redresyjnych:
    * przy zwiększonej wrażliwości pacjenta na ból trzeba podać dostatecznie wcześnie przed ćwiczeniami odpowiedni lek przeciwbólowy
    * stabilizacja odcinka bliższego ćwiczonej kończyny odgrywa w tych działaniach ogromna rolę. Musi być bardzo pewna, tzn. Powinna wykluczać dodatkowe, nieprzewidziane ruchy wynikające z chęci ucieczki przed bólem
    * chwyt którym terapeuta prowadzi ćwiczony ruch bierny musi być pewny, przy czym kontakt jego ręki z ćwiczona częścią ciała powinien rozciągać się na jak największej powierzchni.
    * ćwiczony ruch powinien być w zasadzie jednopłaszczyznowy
    * podczas wykonywania ćwiczeń redresyjnych wskazane jest „odciąganie” powierzchni stawowych, w wielu przypadkach może to zmniejszyć odczucia bólowe
    tempo wykonywania ćwiczeń powinno być bardzo wolne, pozwalające choremu na adaptację z bólem
    * odprowadzenie ruchu z pozycji końcowej bardzo wolne
    * przerwy między kolejnymi powtórzeniami ruchów redresujących należy wykorzystać na rozluźnienie mięśni
    * po ćwiczeniu obowiązuje terapeutę obserwacja reakcji miejscowej (zaczerwienienie, zwiększenie temperatury ciała, wystąpienie obrzęku)
    * ćwiczenia redresyjne należy kończyć serią ćwiczeń czynnych w odciążeniu w szybkim tempie, aby utrwalić efekt redresji
    3)ćwiczenia czynno – bierne ruch prowadzony jest biernie a zadaniem które się stawia pacjentowi jest czynne rozluźnienie mięśni w tej części narządu ruchu która jest ćwiczona. Kluczem do uzyskania żądanych efektów terapeutycznych jest właściwa współpraca pacjenta z terapeutą. Przy prawidłowo wykonywanych ćwiczeniach zakres ruchów z dnia na dzień powinien wzrastać.
    Wskazania do ćwiczeń czynno – biernych:
    stany po chirurgicznych zabiegach rekonstrukcyjnych w narządzie ruchu
    choroby reumatoidalne
    unieruchomienie kończyny za pomocą wyciągów redresyjnych
    stany strofiki tkankowej
    demineralizacja kości
    Przeciwwskazania do ćwiczeń czynno – biernych:
    czynne procesy zapalne w obrębie stawów
    świeże blizny pooperacyjne lub inne rany
    stany wymagające bezwarunkowego unieruchomienia, takie jak po zwichnięciach czy złamaniach
    Metodyka ćwiczeń czynno – biernych:
    ruch prowadzi się w niepełnym zakresie, a jego wartości graniczne wyznaczają odczucia bólowe. Wykonując ten rodzaj ćwiczeń należy doprowadzić ruch do granicy bólu i bardzo powoli próbować ja przekroczyć
    tempo ćwiczeń bardzo wolne
    liczba powtórzeń ćwiczenia 10 -15 w jednej serii. Przerwy między seriami 2 – 3 minutowe, należy je wykorzystać na rozluźnienie ćwiczonych mięśni
    ćwiczenia należy prowadzić przy wspomaganiu ich środkami fizykoterapii, obniżającymi napięcie mięśniowe, a często pod osłoną leków przeciwbólowych.
    4) ćwiczenia relaksacyjne. Relaksacja to proces dochodzenia narządów organizmu ludzkiego do stanu równowagi. Obszar działania ćwiczeń relaksacyjnych jest bardzo rozległy. Relaksacja nie zajmuje sie tylko patologicznymi zmianami w tkankach i narządach organizmu, ale wkracza także w sferę psychiki. Ćwiczenia relaksacyjne można podzielić na 2 grupy:
    ćwiczenia relaksacyjno – koncentrujące, z których jedne służą bardziej profilaktyce niż terapii schorzeń
    odpowiednie ćwiczenia, które mają na celu jak najszybsze osiągnięcie równowagi po wysiłkach fizycznych
    Skuteczność ćwiczeń relaksacyjnych oceniana jest samopoczuciem pacjenta i stanem napięcia mięśni szkieletowych za pośrednictwem dotyku. Dobór właściwej pozycji wyjściowej ćwiczonego jest podstawowym wymogiem, przy czym najlepsze są pozycje leżące ze względu na dobre podparcie całego ciała. Oto propozycje kilku z nich:
    leżąc na twardym podłożu z kończynami górnymi i dolnymi ustawionymi w niewielkim odwiedzeniu. Stawy kolanowe ugięte. Naturalne krzywizny ciała podparte małymi poduszkami dają poczucie wygody. Pozwala na pełne rozluźnienie mięśni.
    Pozycja leżąc na boku prawym. Kończyny górna i dolna lewa podparte i odciążone na poduszkach, tułów ustawiony tak, by nie powodować ucisku na okolicę serca. Głowa spoczywa na poduszce i nie może być uniesiona za wysoko
    pozycja „pół leżąc – pół siedząc”. Głowa, okolica stawów kolanowych, stóp i kończyny górne podparte na podwieszkach. Oddychanie torem piersiowym jest w takiej pozycji łatwiejsze, ponieważ mniejsza masa uciska na okolicę pleców
    Wskazania do ćwiczeń relaksacyjnych:
    wszystkie stany wymagające czynnego odpoczynku:
    - ogólnego
    - miejscowego
    Wskazówki metodyczne:
    początkowe zajęcia należy poświęcić na naukę przyjmowania właściwych pozycji wyjściowych
    po opanowaniu odpowiednich ułożeń przechodzi się do nauki prawidłowych ruchów. Oparte sa one na prostych koordynacyjnie czynnościach, naprzemiennych napięciach i rozluźnieniach żądanych grup mięśniowych
    działanie ćwiczeń powinno się wspomagać środkami fizykoterapii
    5)ćwiczenia synergistyczne – synergia polega na dostosowawczej zmianie napięcia w grupie agonistów podczas wykonywania ruchu w zależności od różnej wielkości oporów zewnętrznych. Współpraca różnych grup mięśni nie przebiega z jednakowym nasileniem w czasie. Wyróżniamy następujące rodzaje synergizmów:
    bezwzględne – są to wrodzone i utrwalone w procesie filogenezy reakcje neuromięśniowe występujące u każdego osobnika już w momencie urodzenia. To m.in. odruch ssania. Do najbardziej znanych w narządzie ruchu należą:
    - w obrębie tułowia. Skłon głowy i szyi w przód z oporem w pozycji leżąc tyłem powoduje napięcie mięśnia prostego brzucha
    - skłon głowy i szyi w tył z oporem w pozycji leżąc przodem wywołuje napięcie mięśni pośladkowych wielkich
    - w obrębie kończyn górnych. Wyprost w stawie pomieniowo-nadgarstkowym z oporem w pozycji nawrócenia przedramienia, powoduje napięcie mięśnia trójgłowego ramienia
    - w obrębie kończyn dolnych. Wyprost stopy z oporem w stawie skokowo-goleniowym powoduje napięcia mięśnia czwoogłowego uda
    względna – ich cechą charakterystyczna jest fakt iż są one osobniczo różne. Tzn. U jednego pacjenta lepszy efekt napięciowej daje aktywizacja jakiejś odległej terytorialnie grupy mięśniowej, a u drugiego identyczny cel osiąga się dzięki aktywizacji innej. Bardzo istotnymi sa tu badania elektromiograficzne, które określają wielkość potencjałów elektrycznych występujących w pracujących zespołach mięśniowych.
    Za pomocą omawianej grupy ćwiczeń nie można osiągnąć efektu wzmacniania mięśni. Pomagają one jedynie opóźnić występowanie prostych zaników z nieczynności
    Wskazania do stosowania ćwiczeń synergistycznych: planowane z różnych względów unieruchomienie części ciała, w dalszym procesie leczenia. Pozwala to na wykonanie odpowiednich niezbędnych działań przygotowawczych.
    Wskazania metodyczne:
    zmiana co 10 dni ruchu który wywołuje przerzut pobudzenia w żądane miejsce narządu ruchu
    ruchy stymulujące odpowiednie napięcie mięśniowe muszą być wykonywane w pełnym czynnym zakresie i przeciw odpowiedniemu oporowi
    6) ćwiczenia czynności samoobsługi: ćwiczenia te obejmują wszystkie czynności dnia codziennego: czytanie książek, palenie papierosów, ogladanie telewizji. Stopień opanowania przez chorego czynności z zakresu samoobsługi jest najlepszym miernikiem postępów terapii.
    Wykonywane testy czynnościowe:
    umiejętność wykonywania różnych chwytów z uwzględnieniem ich podziału
    z zakresu higieny osobistej
    związanych ze spożywaniem posiłków
    związanych z ubieraniem się i rozbieraniem
    specjalnych – związanych z nauką u dzieci i młodzieży szkolnej.
    Podczas badania należy na podstawie diagnozy ustalić czy zmiany patologiczne maja charakter trwały czy tez można liczyć na pełny powrót do sprawności. W pierwszym przypadku trzeba oprzeć o różnego rodzaju ortozy, aparaty i ruchy „trickowe” co może pozwolić na choćby częściowe odzyskanie utraconych sprawności. Istotna pozycja postępowania jest adaptacja przedmiotów codziennego użytku do aktualnych, funkcjonalnych możliwości pacjenta. W drugim przypadku kiedy rozpoznanie pozwala prognozować pełny powrót możliwości funkcjonalnych procedura jest o wiele prostsza. Wystarczają na ogół osobiste rzeczy pacjenta które czasowo przy pomocy bardzo prostych środków można zmodyfikować w zależności od potrzeb.


    METODY TERAPEUTYCZNE
    1)Metody redukcji nerwowo – mięśniowej
    metoda Brunnstrom – metoda ta jest pomocnicza w likwidowaniu problemów funkcjonalnych związanych z ogniskowym uszkodzeniem mózgu. Autorka twierdzi, że wcześnie rozpoczęte i właściwie prowadzone leczenie zmniejsza w większości przypadków ubytki sensomotoryczne i dzięki temu umożliwia większą niezależność pacjenta od osób drugich. Zdaniem autorki leczenie powinno przebiegać w 4 etapach:
    - wzbudzenie ruchów czynnych
    - opanowanie synergii mięśniowych (ćwiczenia czynno-bierne, czynne wolne, stosowane początkowo w rejonie staw bliższych)
    - uzyskanie kontroli nad ruchami synergistycznymi
    - wykonywanie ruchów dowolnych
    Jedną z zasad terapeutycznych przedstawionych przez Brunndtrom jest hamowanie niepożądanych reakcji ruchowych. Według autorki poświęcić należy na to nawet połowę czasu przeznaczonego na usprawnianie. Hamowanie należało zawsze rozpoczynać od najsilniejszej składowej synergii mięśniowej. Najczęściej w tym celu wykorzystywano umiejscawianie. W pozycji leżenia tyłem miękki wałek ułożony pod kolanem zmniejsza napięcie prostowników kończyny dolnej. Podobny efekt ma pozycja siedząca, pod warunkiem znacznego zgięcia w stawach biodrowych. Oprócz hamowania autorka w swej metodzie w bardzo szerokim zakresie wykorzystuje stymulację wzrokową, dźwiękową, dotykową oraz proprioceptywną, które ułatwiają uzyskanie reakcji ze strony OUN:
    - bodźce dźwiękowe – umiejętność komunikowania się z osobą ćwiczącą jest prawie niezbędna dla uzyskania założonych celów terapeutycznych. Jeśli zadaniem pacjenta jest rozluźnienie mięśni terapeuta słowo „rozluźnić si” wypowiada spokojnie i powoli
    - bodźce wzrokowe – wykonanie ćwiczeń ułatwi wzrokowa kontrola ruchu
    - bodźce dotykowe – kontakt dotykowy ma bardzo duże znaczenie w kontrolowaniu napięcia mięśniowego
    - bodźce proprioceptywne – największe znaczenie ma pobudzanie receptorów narządu ruchu
    Celem metody jest poprawa stanu pacjenta uzyskiwana dzięki opanowaniu reakcji patologicznych i wykorzystaniu ich przez pacjenta w osiągnięciu kolejnego etapu zdrowienia. Ważnym aspektem metody jest zaakcentowanie dobrego kontaktu psychicznego z pacjentem, odpowiednie podejście terapeuty w znacznym stopniu determinuje sukces lub porażkę procesu rehabilitacji.
    Metoda Bobath – studium zachowań motorycznych, ze szczególnym uwzględnieniami: zmian rozkładu napięcia mięśniowego, wykryciem ewentualnych opóźnień w wytłumieniu odruchów statycznych, kształtowaniu reakcji nastawczych, równoważnych i obronnych stanowi jedną z najprostszych, a zarazem najprostszych metod oceny funkcjonowania OUN. Umożliwia bowiem wykrycie zaburzeń pochodzenia ośrodkowego w ich wczesnym okresie, a jednocześnie pozwala programować proces usprawniania.
    Zmiany napięcia mięśniowego w pierwszym roku życia można podzielić na 6 faz:
    - fazę zgięcia i przywiedzenia, występuje do 2 – 3 miesiąca
    - fazę zgięcia i odwiedzenia, trwająca od 3 – 4 miesiąca, cech**e ją zmniejszenia napięcia mięśni zginających, stopniowy wyprost odcinka szyjnego i piersiowego oraz ustawienie kończyn górnych i dolnych w odwiedzeniu w stawach bliższych
    - fazę wyprostu i odwiedzenie, 4 – 5 miesiąc, z coraz większym wyprostem kończyn górnych i dolnych
    - fazę silnego wyprostu z odwiedzeniem, od 6 miesiąca, pełny wyprost tułowia i kończyn górnych
    - fazę rotacji wokół osi ciała, pomiędzy 7 – 8 miesiącem
    - fazę progresji, pomiędzy 9 – 10 miesiącem.
    Zasadniczym celem tej metody jest uzyskanie przez osobę usprawnianą możliwie maksymalnej samodzielności ruchowej. W zrealizowaniu tego zabiegu pomaga:
    - normalizacja napięcia mięśniowego
    - hamowanie nieprawidłowych oraz ułatwienie reakcji fizjologicznych
    - przywrócenie pełnego zakresu ruchomości stawowej
    - przygotowanie czuciowe
    W metodzie największy akcent położony jest na wyrównanie napięcia mięśniowego. Osobę poddaną usprawnieniu biernie układano w pozycjach przeciwnych do ujawnionych synergii na tak długo, aż napięcie mięśniowe uległo wyrównaniu i możliwe było wykonanie dowolnych ruchów czynnych.
    Kolejnym etapem rozwoju metody było wprowadzenie „manipulacji” punktami kluczowymi, do których zaliczamy:
    - głowę, szyję i tułów
    - obręcz barkową i kończyny górne
    - obręcz biodrową i kończyny dolne
    Odpowiednie poruszanie tymi rejonami miało za zadanie ułatwić wystąpienie prawidłowych reakcji nastawczych, równoważnych i obronnych.
    W czasie ćwiczeń metoda Bobath wykorzystać można następujące działania wspomagające:
    - kompresję- stosowanie docisku powierzchni stawowych dla ułatwienia wyprostu i utrzymania pozycji
    - trakcję- odsunięcie od siebie powierzchni stawowych, aktywizacja zginaczy, ułatwienie wykonania ruchu
    - umiejscowienie- zatrzymanie i ruchu i utrzymanie pozycji w dowolnym momencie, trening świadomej kontroli ruchu
    - oklepywanie- o działaniu hamującym lub pobudzającym
    - głaskanie, wstrząsanie i wibracje- ułatwiają rozluźnienie nadmiernie napiętych grup mięśniowe
    Dodatkowo w procesie usprawniania można wykorzystać różnego rodzaju pomoce: platformy wahadłowe, piłki, materace, wałki.
    Dla oceny osób dorosłych Bobath posługiwała się specjalnym testem, za pomocą którego określała:
    ogólny stan pacjenta:
    * występowanie chorób towarzyszących
    * poziom napięcia mięśniowego
    * globalne możliwości ruchowe
    * stan psychiczny i poziom emocjonalny
    możliwości ruchowe poszczególnych okolic ciała, zaawansowanie reakcji równoważnych i obronnych
    metoda PNF (Kabata) podstawowe zasady terapii określają podstawowe zasady funkcjonowania układu nerwowego. Kabat opracował w latach 40 XX wieku metody leczenia. Chcąc w pełni wykorzystać zjawisko plastyczności układu nerwowego należy – zgodnie z założeniami metody – w pełni zaktywizować receptory narządu ruchu. Cl ten osiąga sie poprzez:
    - zastosowanie tzw wzorców ruchu
    - wykonywanie wzorców ruchu zawsze w płaszczyznach skośnych
    - zaakcentowanie w płaszczyźnie skośnej elementu rotacji
    Badanie: przyczyny dysfunkcji można podzielić na:
    - ogólne
    statyczne – brak możliwości utrzymania określonej pozycji ciała
    dynamiczne – utrata możliwości ruchowych lub ich nieprawidłowy przebieg
    specyficzne
    ból
    zmniejszenie zakresu ruchomości
    osłabienie siły mięśniowej
    zaburzenia wzroku, słuchu
    brak wytrzymałością
    Celem leczenia jest osiągnięcie najwyższego, możliwego do uzyskania poziomu funkcjonalnego. Jednak najpierw należy dokonać pełnej oceny aktualnych możliwości ruchowych.
    Dla każdej części ciała wyróżniamy 2 płaszczyzny skośne, w obrębie których możliwe jest wykonanie wzorca ruchowego.
    Założeniem koncepcji przedstawionej przez twórców metody jest maksymalne pobudzenie receptorów układu nerwowego. Spełnienie tego rodzaju warunków wymaga stosowania stymulacji:
    oporu – nie maksymalny ale odpowiedni dla danego pacjenta
    promieniowania i wzmacniania – wykorzystanie synergii mięśniowych i pracy sprawnych obszarów ciała
    elongacji – wydłużenie mięśni przez dobór pozycji wyjściowej
    wykorzystanie odruchu na rozciąganie – bierne rozciągnięcie mięśnia tuz przed rozpoczęciem ćwiczenia
    odpowiedniego ustawienia terapeuty – zawsze w płaszczyźnie ruchu
    odpowiedniego kontaktu dotykowego – chwyt nad pracującymi grupami mięśni
    właściwego kontaktu słownego – krótkie, precyzyjne, zdecydowane komendy
    W metodzie PNF terapeuta może posłużyć się:
    rytmicznym zapoczątkowaniem ruchu – to instruktarz przebiegu ruchu, ułatwiający przyswojenie przez pacjenta czynności, które będzie wykonywał. Dla ułatwienia rozpoczęcia ruchu terapeuta najpierw kilkakrotnie powtarza wzorzec biernie, następnie wykonywany jest on czynno – biernie, czynnie aż dopiero po kilkunastu powtórzeniach stopniowo włączany jest opór. Jedyne przeciwwskazanie to u osób które mają zakazany ruch bierny (złamania, zwichnięcia)
    naprzemienną praca mięśniową – technika ta stosowana jest głównie w osłabieniu siły i wytrzymałości mięśni, przy braku czynnej kontroli ruchu oraz dla poprawy koordynacji, jak i w zmniejszeniu ograniczeń zakresu ruchomości.
    Dynamicznymi odwróceniami – polegają one na naprzemiennej zmianie kierunku przebiegu wzorca, jednakże bez rozluźniania mięśni w momencie przejścia wzorca w przeciwny. Wykorzystuje się je dla zwiększenia zakresu ruchomości, w poprawie siły i wytrzymałości mięśni
    stabilnymi odwróceniami – ich głównym zadaniem jest korekcja przebiegu ruchu oraz wyrównanie równowagi sił mięśniowych. Technika polega na zmiennych napięciach izotonicznych części dystalnych z założeniem przez terapeutę oporu wystarczającego dla powstrzymania ruchu w odcinkach proksymalnych
    rytmiczna stabilizacją – w sposobie tym wykorzystuje sie naprzemienne, izometryczne niepięcia mięśni w zmieniających się kierunkach, bez intencji ruchu. Procedura ta bardzo często wykonywana jest w poprawie czynnej stabilizacji stawowej poprzez zwiększenie napięcia spoczynkowego mięśni oraz jako działanie o charakterze antologicznym
    napięcie - izometryczne lub izotoniczne mięśni z następczym ich rozluźnieniem – zasady te wykorzystywane są w terapii ograniczeń ruchomości cech**ących się znaczna bolesnością. W ćwiczeniach opartych na pracy izotonicznej agonistów oporuje się skurcz koncentryczny skróconej grupy mięśniowej – wykonuje się ruch przeciwny do ograniczonego zakresu ruchomości. Działanie statyczne wymaga zastosowania oporu izometrycznego w pozycji maksymalnego rozciągnięcia mięśni przykurczonych, a następnie wykonania ruchu zwiększajacego zakres ruchomości
    duże znaczenie mają ćwiczenia wykonywane na podłodze. Zapewniaj ą inne:
    dobry podpór – przez niskie umieszczenie środka ciężkości
    poczucie bezpieczeństwa – brak strachu przed upadkiem
    lepszy kontakt – terapeuta i pacjent pracują w jednym poziomie
    ćwiczenia czynności funkcjonalnych
    metoda Phelpsa- autor zwrócił uwagę na określenie możliwości funkcjonalnych tzw :pięciu kończyn” dziecka: mowy, kończyn górnych, oraz dolnych. To właśnie mowa została uznana za najważniejszą umiejętność osiąganą w miarę rozwoju dziecka. Bez niej ma możliwości na uzyskanie pełnej niezależności osoby usprawnianej. Należy więc rozpocząć od intensywnego treningu tej właśnie umiejętności. Kolejnym ważnym elementem badania była ocena funkcji kończyn górnych w tym głównie ich części obwodowych. Głównym celem metody było przygotowanie pacjenta do życia w warunkach rozwiniętej cywilizacji i uczynienie go przydatnym dla społeczeństwa.
    Formy ruchu stosowane w metodzie Phelpsa:
    masaż – zwykle stosowany był u dzieci słabych, by mogły ćwiczyć samodzielnie, miał na celu utrzymanie odpowiedniego napięcia mięśniowego
    ruch bierny – celem jest utrzymanie zakresu ruchomości oraz tzw „pamięci ruchowe”, wykorzystywany we wszystkich rodzajach porażeń dziecięcych
    ruch czynny wspomagany – stosowany w przypadku osłabionych mięśni, brak możliwości samodzielnego wykonywania ruchu
    ruch czynny – wykonywany samodzielnie przez pacjenta, podstawowy sposób aktywności dnia codziennego
    ruch czynny oporowy – zwiększał siłę mięśniową, nie powinien być prowadzony do całkowitego zmęczenia pacjenta
    ruch uwarunkowany – wywoływanie u dziecka określonego ruchu w wyniku pobudzenia odpowiednim ruchem lub melodią
    ruch automatyczny – ma na celu wywołanie skurczu określonego mięśnia poprzez zastosowanie oporu na inne, odległe części ciała
    odpoczynek – całego ciała lub poszczególnych mięśni
    ćwiczenia równoważne – trening utrzymywania równowagi w wybranych pozycjach wspomagany jednoczesnym napięciem antagonistycznym względem siebie grup mięśniowych
    ćwiczenia ruchu naprzemiennego – ćwiczenia naprzemiennych wzorców ruchowych
    wyuczenie czynności dnia codziennego – ćwiczenia samoobsługi, chwytu, chodu, prowadzone z terapeutą zajęciowym.
    Phelps uważał, że dziecko z objawami porażenia mózgowego wolniej opanowuje materiał szkolny, dlatego też był zwolennikiem jak najwcześniejszego rozpoczynania przez nie nauki.
    2)Metody treningu oporowego:
    Krótkie ćwiczenia izometryczne – metodyka tych ćwiczeń przedstawia sie następująco:
    * opór – submaksymalny (ok. 90% maksymalnych możliwości siłowych mięśnia)
    * czas trwania napięcia mięśnia 5 – 6 s.
    * czas przerwy między napięciami 5 – 10 s.
    * liczba powtórzeń dziennie: jedna seria z 10 powtórzeniami. W miarę przyrostu siły liczba serii może stopniowo być zwiększona do 3 w ciągu dnia
    * liczba dni treningowych w tygodniu – 5
    * każde napięcie ćwiczonych mięśni w serii winno być poprzedzone pełnym rozgięciem ćwiczonego zespołu dynamicznego
    Krótkie ćwiczenia izometryczne są bardzo użyteczne w przypadkach, w których warunkiem uzyskania pozytywnego wyniku leczenia jest unieruchomienie. Jeżeli istnieje możliwość prowadzenia ćwiczeń to takie działanie skutecznie zapobiega prostym zanikom z nieczynności.
    3)Metody różne:
    metoda Majocha- metoda ta została opracowana w latach 50 i 60 XX w. Początkowo tę metod wykorzystywano głównie w terapii bocznych skrzywień kręgosłupa.
    Badanie – w terapii wad postawy jednym z ważniejszych problemów jest takie prowadzenie badania początkowego, aby można było dokładnie ocenić stan kliniczny pacjenta oraz ustalić jego możliwości korekcyjne. Najważniejsze części postępowania diagnostycznego:
    wzrostowo-wagowe: wysokość i ciężar ciała
    długości względnych i bezwzględnych kończyn dolnych
    obwodów klatki piersiowej i talii – zarówno w ustawieniu wdechowym jak i wydechowym
    wartości krzywizn kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej
    ustawienia łopatek, barków, kolców biodrowych przednich górnych
    zakresów ruchomości kręgosłupa w zgięciu i skłonie bocznym
    testów: elongacyj no i antygrawitacyjnego
    bazując na wynikach badania wyróżnia się 4 metody terapeutyczne:
    grupa I – kąt skrzywienia podstawowego do 30°
    grupa II – kat skrzywienia podstawowego pomiędzy 31° a 60°
    grupa III – kąt skrzywienia podstawowego pomiędzy 61° a 90°
    grupa IV – kąt skrzywienia podstawowego powyżej 91°
    Tą metodę leczenia ruchem stosowano u pacjentów z grup I i II. W skrzywieniach poniżej 45° zalecano ćwiczenia korekcyjne, naukę przyjmowania i utrzymywania prawidłowej postawy ciała oraz instruktaż zachowań profilaktycznych. Dodatkowo w grupie II wprowadzono gorsetowanie. W grupach III i IV za pomocą środków kinezyterapeutycznych przygotowywano pacjentów do zabiegu operacyjnego.
    Dzienne obciążenia treningowe sięgające 4,5 – 5 godzin, zapożyczone zostało z treningu osobowego. Dla uzyskania pożądanego efektu terapeutycznego należy na każdego pacjenta oddziaływać kompleksowo.
    Trening utrzymania prawidłowej postawy ciała to nie tylko prosta korekcja bierna wykonywana przez terapeutę, ale również wdrożenie sprzężenia zwrotnego. Jedną z wprowadzonych innowacji było zastosowanie „gorsetów przylepcowych”.
    Majoch wykorzystał w swojej metodzie trening maksymalnych obciążeń, który pozwalał skrócić czas dziennych zajęć. Według Majocha jednymi z najważniejszych ćwiczeń kształtujących układy mięśniowy i oddechowy były ćwiczenia w wodzie.
    Metoda Klappa- przedstawia metodę terapii wad postawy. Ideą przewodnia metody jest założeniem że negatywnym następstwem pionizacji jest można zapobiegać przez wykorzystanie w ćwiczeniach pozycji klęku podpartego. Kolejnym założeniem metody była zasada tzw sterowania odgórnego i oddolnego zw schematem ruchu.
    Twórca metody przedstawił też tzw „klucz ćwiczeń”, czyli dobór pozycji wyjściowych w zależności od lokalizacji szczytu skrzywienia.
    Do innowacji przedstawionych przez Klappa można zaliczyć:
    wprowadzenie ćwiczeń w wodzie – efekt odciążenia i rozluźnienia uzyskiwany przez ciśnienie hydrostatyczne oraz temperaturę środowiska wodnego
    zastosowanie strojów gimnastycznych – umożliwiają terapeucie wzrokowa kontrolę ćwiczeń
    włączenie w proces terapii zajęć zespołowych w salach gimnastycznych
    wprowadzanie przyrządów i przyborów do ćwiczeń – nierówne poręcze
    Badanie – oceniane jest wzajemne położenie obszarów ciała:
    szyi i głowy
    obręczy barkowej
    łopatek
    trójkątów talii
    miednicy
    kończyn dolnych
    Dodatkowo oceniał też:
    symetrie klatki piersiowej
    zarys pleców w skłonie
    ruchomość kręgosłupa
    wysklepienie stóp
    ogólne umięśnienie ciała
    Terapia – podstawą metody były ćwiczenia wykonywane zespołowo w jednorodnych grupach. Główne cele ćwiczeń wprowadzonych przez Klappa to:
    „czworakowanie”- podstawowe ćwiczenie wykonywane we wszystkich typach skolioz
    „ślizganie”- celem jest korekcja pleców ochronnych, rozciągnięcie mięśni piersiowych można było zwiększyć przez docisk klatki do podłoża
    „wężowanie”- umożliwia rozciąganie mięśni okołokręgosłupowych
    „wielki łuk”- umożliwia wzmocnienie mięśni grzbietu i uruchomienie stawów kręgosłupa
    „różnego rodzaju chód na kolanach”- ćwiczenia te wzmacniają mięśnie grzbietu i obręczy barkowej, mogły być stosowane symetrycznie w zaburzeniach ukształtowania krzywizn w płaszczyźnie strzałkowej w przypadkach pleców okrągłych.
    Metoda Kenny- zajmuje sie chorymi z zapaleniami rogów przednich rdzenia kręgowego. Jej zasadniczym celem było maksymalne utrzymanie sprawności narządu ruchu w okresie początkowym oraz w miarę możliwości pełny powrót funkcji w etapie późniejszym.
    Jednym z pierwszych zabiegów zalecanych przez Kenny bezpośrednio po zakończeniu okresu ostrego choroby były „kocowania” stosowane dla zmniejszenia dolegliwości bólowych oraz przekrwienia niesprawnych mięśni, co ułatwiało ćwiczenia w okresie późniejszym. Koce najczęściej wełniane ogrzewano pod parą, wyciskano i gorące nakładano na leczoną okolicę. Pojedynczy zabieg trwał do kilkudziesięciu minut.
    W miarę poprawy stanu pacjenta autorka zezwalała na stopniową pionizację i ćwiczenia chodu. Ćwiczenia w wodzie nie były zalecane w tej metodzie.

    Zrodlo: http://www.sciaga.pl/tekst/52161-53-systematyka_cwiczen_leczniczych

    PS. To tyle:] Znalazlem duzo waznych zeczy! Zachecam do przeczytania Wszystkiego:)

    Pozdrawiam!